မွေးနေ့သင်ခန်းစာ
မွေးနေ့သင်ခန်းစာ(စ/ဆုံး)
—————-
လမ်းလျှောက်ရာက ပြန်လာသော ဦးလှဖေကို သူ့သမီးက
“အဖေ … ဒီနေ့ အဖေ့မွေးနေ့လေ”
“သိပါတယ်”
“အဖေ ဘယ်သွားချင်သလဲဟင်”
“ဘယ်မှ မသွားချင်ဘူး”
“အဲဒီလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့အဖေရယ်။ အဖေ့မြေးတွေက မနက်ကတည်းက အစောကြီးထပြီး ပြင်ဆင်ထား ကြတာ။ အဖေလမ်းလျှောက်ပြန်လာရင် သွားမယ်လို့ သမီးက ပြောထားတာ”
“ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။ ငါ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေပါရစေ။ ဒီနေ့ စာရေးစရာတွေရှိနေတယ်”
ထိုစဉ် သမက်ဖြစ်သူက ရောက်လာပြီး
“အဖေ ရေမချိုးရသေးဘူးလား”
“ငါက ဒီအချိန် ဘယ်တုန်းက ရေချိုးဖူးလို့လဲ”
“ဘုရားသွားမယ်ဆို”
“ဘယ်တုန်းကပြောလဲ”
သမက်ဖြစ်သူကလည်း ကြောင်တောင်တောင်နှင့် သူ့မိန်းမကို လှမ်းကြည့်သည်။
မြေးနှစ်ယောက်ကလည်း အိမ်ပေါ်ကို ပြေးတက်လာပြီး
“ဘိုးဘိုးကြီး သမီးတို့ အဆင်သင့်ပဲ”
သူတို့ကလည်း အဝတ်အစားတွေ လဲထားကြသည်။
“ဘယ်သွားကြမှာလဲ”
“ဘိုးဘိုးကြီးမွေးနေ့လေ”
“ငါ့မွေးနေ့ ဘယ်သူကပြောလဲ”
“မေမေပြောတယ်လေ။ ဒီနေ့ ဘိုးဘိုးကြီး အသက် ၇၀ ပြည့်မွေးနေ့တဲ့”
မြေးတစ်ယောက်က အော်သည်
“ဟက်ပီးဘတ်ဒေးပါ ဘိုးဘိုးကြီး”
“ဘိုးဘိုးကြီးက ရေတောင်မချိုးရသေးဘူး … လုပ်ပါ … သမီးတို့သွားချင်လှပြီ။ ဗိုက်လည်းဆာနေပြီ။ ဖေဖေက ဒီမနက် အပြင်မှာစားမယ်လို့ပြောထားတာ”
မြေးတစ်ယောက်က သူ့ကို အတင်းဆွဲကာ ရေချိုးခန်းကို ပို့သည်။ ဦးလှဖေတစ်ယောက် မနေသာတော့။ မြေးတွေကို အလိုလိုက်ကာ ရေချိုးခန်းထဲဝင်လိုက်သည်။ သမီးက သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးသည်။
သူတို့အိမ်ကထွက်လာချိန်မှာ ၈ နာရီကျော်ပြီ။ သမက်ဖြစ်သူက သူ့ တက္ကစီကားကိုမောင်းရင်း
“အဖေ ဘယ်ဆိုင်မှာ ထိုင်ကြမလဲ”
“ဆေးရုံနားက ထမင်းကြော်ဆိုင်ကိုမောင်းကွာ”
“ဟာ အဖေကလည်း တစ်ခါတစ်လေ အပြင်ထွက်မှ စားရတာ။ ဆိုင်ကောင်းကောင်းထိုင်ပါ”
“ထမင်းကြော်ဆိုင်ကိုပဲမောင်းကွာ”
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တစ်ချက်လွှတ်အမိန့်ကြောင့် လမ်းဘေးထမင်းကြော်ဆိုင်ရှေ့တွင် ကားကိုရပ်ပြီး မိသားစု ငါးယောက် ထမင်းကြော် စားကြသည်။
“ဆိုင်လေးက လမ်းဘေးဆိုင်ဆိုပေမယ့် ကောင်းသားပဲ၊ သန့်လည်း သန့်တယ်နော်”
“ငါစားနေကျ”
သူတို့ထမင်းကြော်စားပြီးနောက်
“အဖေ … ရွှေတိဂုံဘုရားကို တန်းသွားမယ်နော်”
“မသွားနဲ့”
“ဒါဆို ဘယ်သွားမှာလဲအဖေ”
“မိဘမဲ့ ကလေးကျောင်းကိုမောင်း”
“အဖေ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”
“ငါပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်”
သူတို့ကားလေးက မိဘမဲ့ကျောင်းကို ရောက်လာသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်းကို ဦးလှဖေက တန်းသွားသည်။
“ဟာ ဆရာကြီးရယ် … လာမယ်ဆိုလည်း ဖုန်းလေးဘာလေး ကြိုဆက်တာ မဟုတ်ဘူး”
“ဖုန်းကြိုမဆက်ဘဲ လာလို့ မရဘူးလားကွ”
“မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီးရယ်။ ဘယ်သူမဆို အချိန်မရွေးလာလို့ ရပါတယ်။ အတော်ပဲ ခုချိန်က ကလေးတွေကို မနက်စာကျွေးချိန်ဆရာကြီး”
“အေး ထမင်းစားခန်းကို လိုက်ပို့”
ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးဆောင်ကာ သူတို့ မိသားစု ငါးယောက် ကလေးများ ထမင်းစားဆောင်ကို ရောက်လာကြသည်။
ကလေးတွေက ထမင်းစားရန်အတွက် ထမင်းဗန်းလေးတွေကို ကိုယ်စီကိုင်ကာ တန်းစီနေကြသည်။
ထမင်းအိုးရှေ့ရောက်သောအခါ် ကလေးတွေက ဗန်းကို ခံသည်။ ထမင်းထည့်ပေးသည့် ဆရာမက ထမင်းထည့် သည်။
“တော်ပြီလား သမီး … ယူဦးမလား”
“တော်ပြီ”
ကလေးက ဆက်သွားသည်။ ဟင်းထည့်ပေးမည့်သူရှေ့ကို ဖြစ်သည်။ ဟင်းထည့်ပေးသည့် ဆရာက ဗန်းခွက်ထဲကို ဟင်းခပ်ထည့်ပေးသည်။ ကလေးက ဟင်းထည့်ပြီးသော် စားပွဲတန်းရှည်ကို ယူသွားပြီး ချထားကာ ထိုင်နေသည်။
အားလုံး ထမင်းတွေ ဟင်းတွေ ထည့်ပြီး ခုံတွင်ထိုင်ပြီးမှ ဆရာက အချက်ပြလိုက်ရာ အားလုံး မတ်တတ် ရပ်လိုက်ကြသည်။
ဆရာက အချက်ပြသည်။ ကလေးတွေ ပြန်ထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထမင်းကို စားကြသည်။ ဘာမျှအသံမထွက်။
မြေးလေး ချစ်စုက သူ့အဘိုးနားကို ကပ်ကာ
“ဘိုးဘိုး”
“ဟေ”
“သူတို့စားနေတဲ့ ဟင်းကိုကြည့်ပါဦး”
“ဘာဖြစ်လို့လဲကွ”
“ပဲပင်ပေါက်ကြော် တစ်မျိုးတည်းလားဟင်”
“အေးလေ … အဲဒါ ဟင်းမဟုတ်ဘူးလား”
“ဟင် … အိမ်မှာဆို အဲဒါ အရန်ဟင်းလောက်ပဲလေ။ ဘယ်မှာလဲ အသားနဲ့ ငါး”
“မြေးလေး … ဒါ အိမ်မဟုတ်ဘူးကွယ်။ မိဘမရှိရှာတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ခိုနားရာနေရာ။ သူတို့မှာ မင်းတို့လို့ ဟိုဟာ မစားချင်ဘူး။ ဒီဟာ မစားချင်ဘူးရယ်လို့ ငြင်းပယ်ခွင့် မရှိဘူး။ ကျွေးတာနဲ့ စာရရှာတယ်”
ဆရာ ဆရာမများကလည်း ကလေးတွေနှင့်အတူ ပဲပင်ပေါက်ကြော်ဟင်းကို ဝေပုံကျထည့်ကာ စားနေကြသည်။
“ဆရာကြီး … ရုံးခန်းပြန်ရအောင်”
“အေး”
သူတို့ ရုံးခန်းကို ပြန်လာကြသည်။ ဆရာကြီးက
“မောင်ကြည်မောင်”
“ဟုတ်ကဲ့ဆရာကြီး”
“ငါ မင်းတို့ကျောင်းအတွက် ငွေ ငါးသိန်း လှူတယ်ကွယ်။ ချမ်းသာလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ပင်စင်ရတဲ့ အထဲက စုထားတာလေးတွေ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာကြီး။ ကျွန်တော် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလေး ရေးလိုက်ဦးမယ်”
ဦးလှဖေက သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သမီးက စာအိတ်လေးနှင့်ထည့်လာသည့် ပိုက်ဆံ ငါးသိန်းကိုထုတ်လိုက် သည်။
“သမီး ပေးလိုက်လေ”
သူတို့က စာအိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံကိုထုတ်ကာ ဆရာဦးကြည်မောင် လက်ထဲအပ်လိုက်သည်။
“ဟဲ့ စာအိပ်လေးနဲ့ လှူလေ”
“အဖေကလည်း စာအိတ်ပေါ်မှာ ရေးထားတာက ….”
“ဘာရေးရေး … ရတယ်။ မောင်ကြည်မောင်က ငါ့တပည့်”
“ဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုဘဝမျိုးရောက်အောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါ”
သူတို့ ပိုက်ဆံလှူပြီးနောက် မိဘမဲ့ကလေးများကျောင်းက ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
“အဖေ … နေ့လယ်စာကို ဘယ်မှာစားကြမလဲဟင်”
သမီးဖြစ်သူက မေးသည်။ သမက်က
“အဖေ ကြိုက်တဲ့ဆိုင်ကိုပြောပါ။ ဘယ်ကိုမောင်းပေးရမလဲ”
“နေပါဦး … ငါ့မြေးတွေကို မေးပါရစေဦး … ကိုင်း မြေးလေးတို့ ဒံပေါက်စားမလား၊ တရုတ်စာစားမလား၊ မြန်မာ ထမင်းဟင်းပဲ စားမလား။ ပြောလိုက် … ဘယ်ဆိုင်မှာ စားကြမလဲလို့”
“အိမ်မှာပဲ စားတော့မယ်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲကွ”
“သမီးတို့က ဟင်းကောင်း ထမင်းကောင်းတွေနဲ့ စားနေချိန်မှာ ပဲပင်ပေါက်ကြော်လေးတောင် ကောင်းကောင်း မစားနိုင်ကြသေးတဲ့ဘဝတွေကို တွေ့ခဲ့ရလို့ စိတ်မကောင်းဘူး ဘိုးဘိုးရယ်။ အိမ်မှာဆို ဟိုဟာ မစားချင်ဘူး၊ ဒီဟာ မစားချင်ဘူးလို့ ပြောပြီးတော့ စိတ်ကောက်မိတာ နောင်တတွေရနေမိတယ်”
“ဟုတ်တယ် ဘိုးဘိုး … သားလည်း ပဲပင်ပေါက်ဆို ဘယ်တော့မှမစားဘူး … မကြိုက်ဘူးလို့ အော်ခဲ့မိတာ စိတ်မကောင်းဘူး။ နောက်ဆို မေမေ ချက်ကျွေးတာနဲ့ပဲ စားတော့မယ်”
ဦးလှဖေက ပြုံးနေသည်။ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ပြုံးနေသည်မှာ နောက်ကြည့်မှန်တွင် ပေါ်နေသည်။
#တင်ညွန့်
၁၇.၁၀.၂၀၂၃
#နီလာအာကာ