ဒီကွန်

 ဒီကွန်

ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့တာဟာ အိမ်ထဲကို လူစိမ်းဝင်လာလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာရှိခွေးလေးဟာ သူတို့ရဲ့ အဖိုးတန် အီတလီလုပ် ကော်ဇောဖြူကြီးပေါ်မှာ သွေးအိုင်ထဲ လဲနေတုန်းမှာ ‘ဒီကော်ဇောကို ပြန်လျှော်ဖို့ ဘယ်သူ ပိုက်ဆံရှင်းမှာလဲ’ လို့ ကျွန်တော့်သမက်က မေးလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့်သာ ထွက်လာခဲ့တာပါ။

ကျွန်တော့်နာမည်က ဆိုင်းလပ်စ် (Silas) ပါ။ နှစ်ပေါင်း ၃၀ လုံးလုံး ကက်စကိတ် (Cascades) တောင်တန်းကြီးတွေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ လူနာတင်ကယ်ဆယ်ရေး အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့တာပါ။ ချောက်နက်ထဲကျတဲ့ တောင်တက်သမားတွေကို ဆွဲတင်ခဲ့ဖူးသလို၊ အသက်ရှူရခက်တဲ့ ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းတွေထဲမှာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကလေးတွေကိုလည်း ရှာဖွေပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ၆ လအတွင်းမှာတော့ စီယက်တဲလ် (Seattle) မြို့ပြင်က ခံတပ်ကြီးလို ခိုင်ခံ့လွန်းတဲ့ ကျွန်တော့်သမီး အမ်မလီ (Emily) ရဲ့ အိမ်ကြီးထဲက "ဧည့်သည်ဆောင်" ဆိုတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ ခဏတာ ခိုနားခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်နဲ့အတူ ပါလာတာ နှစ်မျိုးပဲ ရှိပါတယ်။ အဝတ်အိတ်တစ်အိတ်ရယ်၊ ဒီကွန် (Deacon) ရယ်ပါ။

ဒီကွန်ဟာ ၁၂ နှစ်သားအရွယ် ကွန်ဟောင်းနဲ့ ရှက်ပတ် (Coonhound-Shepherd) ကပြား ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ပါ။ သူ့မှာ မြေပုံအစုတ်လို ဖြစ်နေတဲ့ နားရွက်တစ်ဖက် ပါပါတယ်။ ၂၀၁၈ ခုနှစ်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ လိုက်ရှာနေတဲ့ လမ်းလျှောက်တတ်စကလေးနားကို ကပ်လာတဲ့ တောခွေးတစ်ကောင်ကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ အမာရွတ်ပေါ့။ သူ့ဆီကနေ ထင်းရှူးနံ့နဲ့ အိုမင်းရင့်ရော်တဲ့ ရနံ့တစ်ခုရတယ်။ မိုးရွာတဲ့နေ့တွေဆိုရင် သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ဟောင်းတွေက နာကျင်မှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်တတ်ပါတယ်။

ကျွန်တော့်သမက် မာ့ခ် (Mark) အတွက်တော့ ဒီကွန်ဟာ အိမ်ရဲ့ သန့်ရှင်းမှုကို ဖျက်ဆီးမယ့် "ဇီဝအန္တရာယ် (bio-hazard)" တစ်ခုပါပဲ။

စာရွက်ပေါ်မှာကြည့်ရင် မာ့ခ်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူက "ဒေတာ အဆင့်မြှင့်တင်ရေး (data optimization)" ဆိုတဲ့ ခေတ်မီအလုပ်ကို လုပ်တယ်။ သူ့အိမ်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရုံနဲ့ မီးပွင့်တယ်၊ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ နို့ကုန်သွားရင် ဖုန်းထဲကို စာပို့ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မာ့ခ်ဟာ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုကို ကြောက်တယ်။ သူက အရာအားလုံးကို ပိုးသတ်သန့်စင်ထားတာကိုပဲ မြတ်နိုးတယ်။ သူ့အလိုရှိသလို အသံပိတ် (mute) ထားလို့ရတဲ့ အရာတွေကိုပဲ သူက အဖော်ပြုချင်တာပါ။

"ဆိုင်းလပ်စ်၊ ကျွန်တော်တို့ ခွေးကိစ္စ စကားပြောဖို့ လိုပြီ" လို့ ပြီးခဲ့တဲ့ အင်္ဂါနေ့က မီးဖိုချောင်မှာ ရပ်ရင်း မာ့ခ်က စကားစပါတယ်။

ဒီကွန်က စားပွဲအောက်မှာ အိပ်ပျော်နေပြီး ဟောက်သံသဲ့သဲ့ ထွက်နေပါတယ်။

"သူက ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ ကျွန်တော်က ကော်ဖီခါးခါးကို ငုံရင်း မေးလိုက်တယ်။

"သူက... ဒီအိမ်နဲ့ အဆင်မပြေတော့ဘူး" လို့ မာ့ခ်က မျက်မှန်ကို ခပ်တည်တည်ပြင်ရင်း ပြောတယ်။ 

“သူ့ခြေသည်းတွေက ကြမ်းပြင်ကို ခြစ်နေတယ်။ အမွှေးတွေလည်း ကျွတ်တယ်။ ပြီးတော့ နိုအာ (Noah) က သူ့ကို ကြောက်နေတယ်"

ကျွန်တော့်မြေး နိုအာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အသက် ၈ နှစ်သားပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သူက ဆိုဖာပေါ်မှာ VR မျက်မှန်ကြီးတပ်ပြီး မမြင်ရတဲ့ နဂါးတွေကို လက်တွေယမ်းပြီး တိုက်ခိုက်နေတာပါ။ သူက ဒီကွန်ကို ကြောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ထိန်းချုပ်စက် (controller) မပါဘဲ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံရမှန်း မသိတာပါ။

"ကျွန်တော် နေရာတစ်ခု ရှာထားတယ်" လို့ မာ့ခ်က စကျင်ကျောက်ခုံပေါ်ကို လက်ကမ်းစာစောင်တစ်ခု တိုးပေးရင်း ဆက်ပြောတယ်။ "Pawsitive Life Resort တဲ့။ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေအတွက် ဘိုးဘွားရိပ်သာပေါ့။ ကြမ်းပြင်ကို အနွေးပေးစနစ်ပါတယ်၊ ဝက်ကမ် (webcam) ကနေလည်း ကြည့်လို့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ပဲ ပိုက်ဆံရှင်းပေးပါ့မယ်။ ဒါက အားလုံးအတွက် ပိုဘေးကင်းပါတယ်"

"ဒီကွန်က အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်သက်သက် မဟုတ်ဘူး မာ့ခ်" လို့ ကျွန်တော်က အသံကို ထိန်းပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "သူက ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက် (Partner) ပါ။ မင်းရဲ့ ပါတနာ အိုသွားလို့ဆိုပြီး ဂိုဒေါင်ထဲ သွားထည့်လို့ မရဘူးလေ"

"ဒါက ဂိုဒေါင်မဟုတ်ပါဘူး အဖေရဲ့" လို့ အမ်မလီက ဖုန်းတစ်ဖက်နဲ့ ဝင်လာရင်း ပြောတယ်။ "ဒါက ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်တာပါ။ သူက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ ရုတ်တရက် စိတ်ဖောက်ပြီး ကိုက်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူက တောထဲကလာတာ၊ ယဉ်ကျေးတဲ့ အကောင် မဟုတ်ဘူး"

ယဉ်ကျေးတယ် တဲ့။ ဖုန်တစ်စပင် မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတဲ့ သူတို့ရဲ့ မီးခိုးရောင် ဧည့်ခန်းကြီးကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ယဉ်ကျေးမှုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အဲဒီထဲမှာ ဆက်မနေချင်တော့ပါဘူး။

နှစ်ရက်အကြာမှာတော့ မုန်တိုင်းဝင်လာပါတယ်။

လျှပ်စစ်မီးတွေ အကုန်ပြတ်သွားတယ်။ အင်တာနက်မရှိ၊ လုံခြုံရေးစနစ်တွေ အကုန်ရပ်ဆိုင်းသွားတယ်။ နောက်ဖေးတံခါးက လျှပ်စစ်သော့တွေဟာ "ဘေးကင်းရေးစနစ်" အရ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားပါတယ်။

ကျွန်တော်က မြေအောက်ခန်းမှာ ဖယောင်းတိုင်မီးနဲ့ စာဖတ်နေတုန်း ဒီကွန်က ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာပါတယ်။ သူ ဟောင်မနေဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတယ်။ သူ့ကျောရိုးက အမွှေးတွေက သံစုတ်တံတွေလို ထောင်တက်လာတယ်။

အပေါ်ထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လေးလံတဲ့ ဖိနပ်သံတွေကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရပါတယ်။

ကျွန်တော် ဓာတ်မီးနဲ့ ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ဆွဲပြီး အပေါ်တက်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီကွန်က ကျွန်တော့်ထက် အရင် ရောက်နေပါပြီ။ သူဟာ အရိုးအဆစ်နာနေတဲ့ ခွေးအိုကြီးလို မဟုတ်ဘဲ အမှောင်ထဲက အရိပ်တစ်ခုလို လျင်မြန်နေပါတယ်။

ကျွန်တော် အပေါ်ရောက်တော့ အမ်မလီရဲ့ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ မာ့ခ်က "ဟေ့။မင်း ဘယ်သူလဲ" လို့ အော်သံနဲ့အတူ လူကို ထိုးလိုက်တဲ့ အသံဆိုးကြီး ထွက်လာပါတယ်။

ဓာတ်မီးရောင်ထဲမှာ ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီအမည်းဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ မာ့ခ်ကို သံတူရွင်းနဲ့ ရွယ်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ မြေးလေး နိုအာကတော့ ဆိုဖာနောက်မှာ ကြောက်လန့်ပြီး တုန်နေပါတယ်။

"နောက်ဆုတ်လိုက်!" လို့ အဲဒီလူက အော်တယ်။ သူက စိတ်ကြွဆေးသုံးထားပုံရပြီး အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာပါ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ စင်္ကြံလမ်းထဲကနေ မီးခိုးရောင် အရိပ်တစ်ခု လွင့်ထွက်လာပါတယ်။

ဒီကွန်ဟာ သူ့ရဲ့ ပေါင် ၈၀ လောက်ရှိတဲ့ ကြွက်သားတွေနဲ့ အားကုန်ခုန်အုပ်လိုက်တာပါ။ အဲဒါဟာ ရဲခွေးတွေလို စနစ်တကျ ဖမ်းတာမဟုတ်ဘဲ မိသားစုကို အသက်နဲ့လဲပြီး ကာကွယ်တာပါ။ ဒီကွန်က အဲဒီလူရဲ့ လက်မောင်းကို ခိုင်မြဲစွာ ခဲထားလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီလူက နာကျင်လို့ အော်ဟစ်ရင်း သံတူရွင်းနဲ့ ဒီကွန်ကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "ဂျောက်" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ဒီကွန်ရဲ့ နံရိုးကျိုးသွားတဲ့အသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကွန်က လက်မလွှတ်ဘူး။ သူက အဲဒီလူကို နိုအာနဲ့ မာ့ခ်တို့နဲ့ ဝေးရာကို အစွမ်းကုန် ဆွဲထုတ်သွားပါတယ်။

ကျွန်တော် တုတ်နဲ့ ဝင်ရိုက်လိုက်တော့မှ အဲဒီလူက ဒီကွန်ကို ကန်ထုတ်ပြီး မိုးထဲရေထဲကို ထွက်ပြေးသွားပါတော့တယ်။

တစ်အိမ်လုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

"မီးဖွင့်စမ်း”လို့ မာ့ခ်က အလိုအလျောက် အော်လိုက်ပေမဲ့ ဘာမီးမှ ပွင့်မလာပါဘူး။

ကျွန်တော် ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။ ဒီကွန်က အဖိုးတန် ကော်ဇောဖြူကြီးပေါ်မှာ လဲနေပြီး အသက်ကို မနည်းရှူနေရရှာတယ်။ သူ့ပုခုံးမှာ ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုနဲ့ သွေးတွေက ကော်ဇောပေါ်ကို စိမ့်ဝင်ကုန်ပါတယ်။

"ဒီကွန်... ငါနဲ့အတူ ရှိနေစမ်းပါဦး သူငယ်ချင်းရာ" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောရင်း ဒဏ်ရာကို လက်နဲ့ ဖိထားပေးလိုက်တယ်။

အမ်မလီက ဖုန်းဓာတ်မီးနဲ့ လှမ်းထိုးကြည့်တယ်။ မာ့ခ်ကတော့ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရပေမဲ့ ဘေးကင်းပါတယ်။ နိုအာလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။

"ဘုရားရေ... သွေးတွေအများကြီးပဲ" လို့ အမ်မလီက ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ပြောတယ်။

"သူ သေသွားပြီလား" လို့ မာ့ခ်က မေးတယ်။ သူက ဒီကွန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မကြည့်ဘူး။ ကြမ်းပြင်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာပါ။ "ကျိန်စာသင့်တာပဲ ဆိုင်းလပ်စ်ရာ။ ကော်ဇောကို ကြည့်ဦး။ ဒါ ဘယ်တော့မှ ပြန်လျှော်လို့ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီအတွက် ဘယ်သူ ပိုက်ဆံရှင်းမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေတာ၊ ဒီလို ညစ်ပတ်တာတွေကို မရှင်းနိုင်ဘူး"

ကျွန်တော် မှင်သက်သွားတယ်။

ကျွန်တော့်ခွေးက သူ့ကို ခွေးဂေဟာ ပို့ချင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် နံရိုးအကျိုးခံပြီး တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူကတော့ ကော်ဇောအစွန်းအထင်း အကြောင်းပဲ တွေးနေနိုင်တယ်။

"ကားသော့ ပေးစမ်း" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။

"အဖေ... အရင်ဆုံး ရဲတိုင်ရဦးမယ်လေ၊ ပြီးတော့ အာမခံကိစ္စ..."

"ကားသော့ ပေးစမ်းလို့ ငါ ပြောနေတယ်!" လို့ ကျွန်တော် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပါတယ်။

မာ့ခ်က ကျွန်တော့်ကားသော့ကို ကောက်ပေးတယ်။ ကားက "အကျည်းတန်လွန်းလို့" ဆိုပြီး အိမ်ထဲမှာ ပါကင်မထိုးခိုင်းဘဲ လမ်းပေါ်မှာ သွားရပ်ထားခိုင်းတဲ့ ကားအစုတ်လေးပါ။

ကျွန်တော် ဒီကွန်ကို ပွေ့ချီလိုက်တယ်။ သူက ကျွန်တော့်မေးစေ့ကို လျှာနဲ့ ယက်ပေးရှာတယ်။ သူက အရမ်းလေးပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှမသိတော့ပါဘူး။ အသုံးမကျတဲ့ လုံခြုံရေးကင်မရာတွေနဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လျှပ်စစ်သော့တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မိုးထဲရေထဲကို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။

တိရစ္ဆာန်ဆေးခန်းမှာ တစ်ညလုံး ထိုင်စောင့်ပေးခဲ့တယ်။ သူ အသက်ရှင်ခဲ့ပါတယ်။ နံရိုးနှစ်ချောင်းကျိုးပြီး ချုပ်ရိုးတွေ အများကြီးနဲ့ပေါ့။ ဆရာဝန်ကတော့ သူ့နှလုံးသားက "နွားသိုးတစ်ကောင်လို သန်မာတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။

နောက်နေ့မနက်မှာ ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်သွားပြီး ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေကို ကားပေါ်တင်ပါတယ်။

မာ့ခ်က ကော်ဖီခွက်ကိုင်ပြီး ထွက်လာတယ်။ မီးတွေ ပြန်လာနေပြီ။

"အဖေ... မနေ့ညက ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် လန့်သွားလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အမ်မလီနဲ့ ကျွန်တော် တိုင်ပင်ပြီးပြီ။ ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ အပြုအမူမျိုး လုပ်တဲ့အတွက် ဒီခွေးက နိုအာအတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ လူကို တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်ဆိုရင် သူက စိတ်မချရဘူး"

ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ လုံခြုံရေးကင်မရာတွေနဲ့ ပိုးသတ်ထားတဲ့ ကြမ်းပြင်တွေကသာ ဘေးကင်းမှုလို့ ထင်နေတဲ့ ဒီလူကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တယ်။

"သူက လူကို တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်ဘူး မာ့ခ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ "သူက သူ့မိသားစုကို ကာကွယ်တာ။ မင်း ဘယ်တော့မှ နားမလည်နိုင်မယ့် အရာပေါ့"

"အဖေ ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"အိမ်ပြန်မလို့" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် မြောက်ဘက်မှာ တဲအိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်ထားတယ်။ အဲဒီမှာ ထင်းမီးဖိုရှိတယ်၊ လေတိုးတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မြေသားကြမ်းပြင်ရှိတယ်"

"အဖေ တစ်ယောက်တည်း အဲဒီမှာ မနေနိုင်ပါဘူး။ ဘေးမကင်းဘူး"

ကျွန်တော် ကားပေါ်တက်လိုက်တယ်။ ဒီကွန်က ဘေးခုံမှာ ပတ်တီးတွေနဲ့ အိပ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အမြီးလေး ခါပြရှာတယ်။

"ဘေးကင်းမှုဆိုတာ လျှပ်စစ်သော့တွေ မဟုတ်ဘူး သား" လို့ ကျွန်တော် စက်နှိုးရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "မီးတွေ ပြတ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူက မင်းဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးမလဲဆိုတာ သိနေတာကမှ တကယ် ဘေးကင်းတာ။ မင်းမှာတော့ အာမခံစာချုပ်တွေ ရှိတာပေါ့။ ငါ့မှာတော့ ငါ့ခွေးရှိတယ်"

"နိုအာကို နှုတ်ဆက်တယ်ပြောပေးပါ။ တကယ့် သစ္စာတရားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူ သိချင်တဲ့နေ့ကျရင် ငါတို့ဆီကို လာခဲ့လို့ ပြောလိုက်ပါ"

ကျွန်တော် မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ကြီးအိုကြီးကို လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ဒီကွန်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ လူသားတွေဟာ သက်သောင့်သက်သာရှိဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်လွန်းလို့ ရုန်းကန်ရတဲ့ တန်ဖိုးတွေကို မေ့ကုန်ကြပြီ။ သစ္စာတရားကို အရောင်းအဝယ်တစ်ခုလို သဘောထားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ရခက်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို စွန့်ပစ်တတ်လာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှောင်ထု ရောက်လာတဲ့အခါ အရေးကြီးဆုံးအရာကတော့ မင်းအတွက် သွေးထွက်ခံဝံ့တဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော် "Smart" ဖြစ်တဲ့ ဘဝကြီးကို ငြီးငွေ့လှပြီ။ သစ္စာရှိတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ အစွန်းအထင်းတွေ ပေနေတဲ့ ကော်ဇောကိုပဲ ကျွန်တော် ရွေးချယ်ပါတော့မယ်။

#ဟမ်စိုင်း(ဆေး-မန်း) 

ဘာသာပြန် Whisper Of Kindness