လူအိုကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ သတင်းစကား

 လူအိုကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ သတင်းစကား

မနေ့က...

ကျွန်တော့်အိမ်နီးချင်းရဲ့ သမီးဟာ သူ့ရဲ့ ကားစတီယာရင်ဘီးပေါ်မှာ ခေါင်းအပ်လို့ ရင်ထဲက အသည်းခိုက်အောင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါက ဒေါသနဲ့ အော်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ ပေးဆပ်စရာ ဘာတစ်ခုမှ လုံးဝ မကျန်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ အသံမျိုးပါ။

ပြီးခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လုံးလုံး၊ သူမဟာ သူ့အဖေ ဘီလ် (Bill) ကို တစ်ဦးတည်း စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဘီလ်ဟာ စစ်ပြန်တစ်ဦး၊ သံမဏိလုပ်သားဟောင်းတစ်ဦး၊ ကျွန်တော် သံဘွတ်ဖိနပ်တောင် မစီးရသေးခင် ကျွန်တော့်ကားလမ်းက နှင်းတွေကို ခပ်ပေးဖူးတဲ့ လူကောင်းကြီး တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘီလ်က အိုမင်းခြင်းရဲ့ အမှန်တရားကို ဘယ်တော့မှ မတွေးခဲ့ဘူး။ ဒူးတွေ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့မယ့်နေ့၊ ဒါမှမဟုတ် မျက်လုံးတွေ မှုန်ဝါးလာမယ့်နေ့အတွက် ဘယ်တော့မှ ကြိုတင်စီစဉ် မထားခဲ့ဘူး။ သူက အရာရာဟာ "သူ့အလိုလို အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်" လို့သာ ယူဆခဲ့တယ်။

အခု ဘီလ်က ၈၂ နှစ်။ သူက "လူတွေ သေဖို့သွားတဲ့နေရာ" လို့ ယူဆပြီး သူနာပြုအကူအညီပေးတဲ့ နေရာကို ပြောင်းဖို့ မာနနဲ့ ငြင်းဆန်တယ်။ ငွေကြေးတွေက ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ နှစ်ပေါင်း လေးဆယ်နေထိုင်ခဲ့တဲ့ သူ့သုံးခန်းတွဲအိမ်က အတိတ်က အမှိုက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက် နေဆဲ။

ဒါကြောင့် သူ့သမီးဟာ တနင်္ဂနွေတိုင်း နာရီနှစ်နာရီကြာအောင် ကားမောင်းပြီး မြက်ခင်းသွားညှပ်ရတယ်။ နေ့လယ်စာ စားချိန်တွေကို အာမခံကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ဖုန်းလိုင်းပေါ်မှာ စောင့်ရင်း ကုန်ဆုံးရတယ်။ ကိုယ်ပိုင် အငြိမ်းစားယူရေး စုဆောင်းငွေထဲကနေ သူ့အဖေအတွက် ကုန်ခြောက်ဖိုး ပေးနေရတယ်။ သူမ နစ်မွန်းနေပါပြီ။

သူမ ကားထဲမှာ ငိုနေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်ရင်း၊ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ သူမအတွက် ဝမ်းနည်းရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သူမရဲ့အဖေလို ဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်ရွံ့လာခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် အသက် ၇၂ နှစ်ရှိပါပြီ။ မကြာမီ ရောက်လာတော့မယ့် ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းဝင်မယ့်မျဉ်း အကြောင်းကို အများကြီး စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ကြောက်ရွံ့စိတ်နဲ့ မဟုတ်ဘဲ၊ မှန်ထဲကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကိုယ့်အဖေရဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြန်မြင်ရသလိုမျိုး ပြတ်သားတဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ စဉ်းစားခဲ့တာပါ။

တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော့် ခြေလှမ်းတွေ နှေးကွေးလာလိမ့်မယ်။ တစ်နေ့မှာ အင်ဂျင်တွေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့၊ မွေးခါစ ကလေးတွေကို ပွေ့ချီခဲ့တဲ့ ဒီလက်တွေဟာ တုန်ယင်လာလိမ့်မယ်။ တစ်နေ့မှာ ကိုယ့်ဘာသာ ကုန်စုံဆိုင်ကို သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒီနေ့ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိတစ်ခု ပေးထားတယ်။ ကျွန်တော် ချစ်ရသူတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုစိုက်ခံထိုက်တယ်လို့ ပြောတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ နေထိုင်နေကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြောင်းလဲနေပါတယ်။

ကျွန်တော် သူတစ်ပါးက တာဝန်အရ၊ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရလို့၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်နီးချင်းတွေရဲ့ အမြင်ကြောင့် ဂရုစိုက်ရတဲ့သူ ဖြစ်လာချင်စိတ် လုံးဝ မရှိဘူး။ အိမ်ချေးငွေ ပေးဖို့ အလုပ်ချိန်အပြည့် လုပ်နေရတဲ့ ကျွန်တော့်သားရဲ့ အဖိုးတန် တနင်္ဂနွေကို ကျွန်တော့်အိမ်ခေါင်မိုး ပြင်ဖို့အတွက် ကုန်ဆုံးစေချင်စိတ် မရှိဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ နွေးထွေးမှုလို ခံစားရသင့်ပါတယ်။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို ဘယ်တော့မှ မခံစားရသင့်ဘူး။

ကျွန်တော့်မိသားစုက ကျွန်တော့် ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်နေမယ်ဆိုရင်၊ သူတို့ဟာ ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ချင်လို့ ရင်ထဲကနေ ဆန္ဒရှိရှိ ရောက်လာတာကိုသာ လိုချင်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကြောင့် ပိတ်မိနေလို့ ရောက်လာတာကို မလိုချင်ဘူး။

ဒါကြောင့် အခုချိန်မှာ ကျွန်တော့်အရိုးတွေမှာ ခွန်အားရှိတုန်း၊ စိတ်ထဲမှာ ရှင်းလင်းမှု ရှိနေတုန်း၊ ကျွန်တော် တက်ကြွစွာ ပြင်ဆင်ဖို့ ရွေးချယ်နေတယ်။ ဒါက သူတို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမြတ်ဆုံး လက်ဆောင်ပဲ။

ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဘဝကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ နှစ် ၃၀ လုံး စုဆောင်းထားတဲ့ အမှိုက်ဟောင်းတွေကို စွန့်ပစ်နေတယ်။ ဒါမှ ကျွန်တော့်သားသမီးတွေက ကျွန်တော့်ဈာပနပြီးနောက် အမှိုက်ပုံးအကြီး ငှားရတာမျိုး မဖြစ်စေဖို့ပေါ့။ ကျွန်တော့် ငွေကြေး၊ သေတမ်းစာနဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်တွေ အားလုံးကို ရှေ့နေနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ခိုင်မာတိကျ အောင် လုပ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်သမီးဟာ ဆေးရုံစင်္ကြံတစ်ခုမှာ စိတ်မကောင်းစရာ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချရတာမျိုး မဖြစ်စေဖို့ ကျွန်တော် ကြိုတင် စီမံထားတယ်။

ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်နေတယ်။ မာနအတွက် မဟုတ်ဘဲ မနက်တိုင်း လမ်းလျှောက်နေတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု ကျွန်တော် လျှောက်နေတဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းဟာ နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ထူပေးရမယ့် အဖိုးတန် အချိန်တွေကို လျှော့ချပေးလို့ပါပဲ။

ကျွန်တော် တကယ့် ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အသက်ကြီးချင်တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့အတူ၊ ဆုပ်ကိုင်မထား၊ တောင်းဆိုမနေ၊ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အတိတ်ကို တမ်းတမနေတဲ့ နှလုံးသားနဲ့အတူပေါ့။ ကျွန်တော် တခြားသူရဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ လေးလံတဲ့ အရိပ်မကျစေဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ နှစ်သိမ့်မှုကို လိုချင်တယ်။

ကျွန်တော် ဇာတ်လမ်းတွေ ပြောပြပြီး ဉာဏ်ပညာတွေ ပေးတဲ့ အဘိုး ဖြစ်ချင်တယ်။ ညည်းညူပြီး အချိန်တောင်းနေတဲ့ လူအို မဖြစ်ချင်ဘူး။

ဒါကြောင့် ဒီစာကို ဖတ်နေတဲ့သူတိုင်း

အသက် ၃၀၊ ၅၀၊ ဒါမှမဟုတ် ၇၀ ဖြစ်ပါစေ

ကျွန်တော့်ရဲ့ သတင်းစကားက ဒါပါပဲ။

ဒီကိစ္စကို ရှောင်ရှားတာ ရပ်လိုက်ပါ။ သင့်မိသားစုကို ပေးနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး ချစ်ခြင်းမေတ္တာလုပ်ရပ်ဟာ သင့်သေတမ်းစာမှာ ချန်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး

သင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူတို့ကို သင် မပျက်စီးစေဖို့ အခု သင်ကိုယ်တိုင် ဘယ်လို ပြင်ဆင်လဲ ဆိုတာပါပဲ။

အခုပဲ စတင်ပြင်ဆင်ပါ:

• စာရွက်စာတမ်းများ: သေတမ်းစာနဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်တွေ စနစ်တကျ လုပ်ပါ။

• ကျန်းမာရေး: သင့်ခွန်အားကို တည်ဆောက်ပါ။ လမ်းလျှောက်ပါ။

• ရှင်းလင်းရေး: အိမ်နဲ့ စိတ်ထဲက အမှိုက်ဟောင်းတွေကို ရှင်းထုတ်ပါ။

• လွတ်လပ်မှု: ကိုယ့်တစ်ကိုယ်တည်း ပျော်ရွှင်အောင် သင်ယူပါ။ တကယ်လိုအပ်မှသာ အကူအညီ တောင်းပါ။

ဒီလို လုပ်ပါ၊ သို့မှသာ အသက်အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ သင့်ကို ကယ်တင်ဖို့ စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျက်သရေ၊ ရှင်းလင်းမှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာတို့နဲ့ ရပ်တည်နေတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။

သင့်ဘေးမှာ လျှောက်လှမ်းမယ့်သူတွေအတွက် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို လွယ်ကူစေမယ့် နည်းလမ်းနဲ့ အသက်ကြီးလာပါ။ သူတို့ လာရောက်ချင်တဲ့သူ ဖြစ်ပါစေ၊ သူတို့ ကယ်တင်ရမယ့်သူ မဟုတ်ပါစေနဲ့။

#ဟမ်စိုင်း(ဆေး-မန်း) 

ဘာသာပြန်