သေနိုး မသေနိုး
--------------
“ဆရာ … ဘုတိုတစ်ယောက် ဆုံးပြီတဲ့”
လူတစ်ယောက် ကွယ်လွန်ကြောင်းကြားလျှင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ စိတ်မကောင်းခြင်း ဖြစ်မိကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဘုတိုလို လူဆိုးတစ်ယောက် သေဆုံးကြောင်းကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင် စိတ်မကောင်း မဖြစ်မိ။
“မမြမူတစ်ယောက် ဝဋ်ကျွတ်တာပေါ့ကွယ်” ဟု နှုတ်က အလိုလို ထွက်သွားမိသည်။
ဘုတိုကား အဆိုးတကာ့ထိပ်ခေါင်ဟုဆိုနိုင်သည်။ ယခင်က ဘာမှုနှင့်မှန်းမသိ ထောင်ကျသည်။ ရွာအနီးရှိ လမ်းဖောက်လုပ်ရေးစီမံကိန်းကို အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရန် အပို့ခံရသည်။ ထိုလမ်းမကြီးက ရိုးမကိုဖြတ်ကျော်မည့် လမ်းမကြီးဖြစ်သည်။ အကျဉ်းသားတွေ သေလိုက်ကြသည်မှာ သောက်သောက်လဲ။ ဝမ်းရောဂါဖြင့် သေဆုံးကြခြင်းဖြစ်သည်။ လူတွေမည်မျှ သေသနည်းဆိုလျှင် တောင်ကျောနှစ်ခုကြားကို အလောင်းတွေချပြီး တောင်ကို ဒိုင်းနမိုက်နှင့် ဖြိုချကာ အလောင်းတွေကို မြှုပ်ရသည်ဟု ဆိုသည်။
ထိုအချိန်တွင် အသေစာရင်းပြကာ လွတ်မြောက်လာသူတွေလည်းရှိသည်။ ဘုတိုကား အသေစာရင်း ပြပြီး ရွာကိုထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ရွာရောက်သည့်အခါ ဇာတ်မြှုပ်ပြီး ကောင်း ကောင်းမွန်မွန် လုပ်စားသေးသည်။ ထို့နောက် မမြမူဆိုသည့် အပျိုကြီးတစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ကျသည်။ အပျိုကြီး မမြမူက ပိုက်ဆံရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုတိုတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျပြီး မကြာမီ ဇာတိပြ လာသည်။ အရက်သောက်၊ ဖဲရိုက်၊ ကြက်တိုက်နှင့် ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးသည်။
မမြမူစည်းစိမ်ချမ်းသာတွေလည်း ဘုတိုကောင်းမှုကြောင့် ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းတော့သည်။ သူတို့တွင် သမီးလေး တစ်ယောက်သာရှိပြီး သမီးလေး ချစ်မွှေးသည် ကျွန်တော့်ကျောင်းတွင် တတိယတန်းသို့ပင် ရောက်နေပြီ။ မိန်းမကို နှိပ်စက်၊ ကလေးကို အရက်မဝယ်ပေးလျှင်ရိုက်ကာ သောင်းကျန်းလွန်းသဖြင့် ကျွန်တော်ကလည်း သိပ်ပြီး ကြည့်မရ။ မူးလာလျှင် ရွာထဲ လှည့်ပတ်ဆဲသောကြောင့်လည်း ရွံစရာကောင်းသူအဖြစ် သတ်မှတ် ထားသည်။
ဘုတို သေခြင်းသည် အေအိုင်ဒီအက်စ်ကြောင့်လိုလိုဖြစ်နေသည်။ သူကမြို့ကိုလည်းသွားသွားပြီး သောင်းကျန်းတတ်သေးသည်။ ထို့ကြောင့် နေ့ချင်း အသုဘချရန်စီစဉ်ကြသည်။
ရွာဓလေ့က လူတစ်ယောက်သေလျှင် အခေါင်းတွေကို ကိုယ်တိုင်ရိုက်ကြသည်။ မသာအခေါင်းကို ခုတင်ပေါ် တင်သည်။ ကြိုးဖြင့် ခိုင်စွာ အခေါင်းကို တုပ်ကြသည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် အိမ်မှာပဲ တရားနာကာ အသုဘချကြသည်။ ရွာဓလေ့ဆိုသော်လည်း ကျွန်တော် မကြိုက် သည့်အချက်မှာ အခေါင်းတင်ထားသည့် ခုတင်ကို ကာလသားတွေက ဝိုင်းထမ်းပြီး ကစားကြခြင်းဖြစ်သည်။ သင်္ချိုင်းအဝင်လောက်ကတည်းက တွန်းလိုက်ကြ ဆွဲလိုက်ကြနှင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ကစားကြသည်။ ကျွန်တော်က သင်္ချိုင်းအုတ်ဂူတစ်လုံးပေါ်တက်ကာ အလောင်းကစားနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
အလောင်းထမ်းသူတွေက မူးလည်း မူးနေကြသည်။ သူနှင့် ဆိုးဖော်ဆိုးဖက်တွေက ပိုဆိုးသည်။ ငိုလိုက် အော်လိုက် ဆွဲလိုက် တွန်းလိုက်နှင့် လယ်ကွင်းထဲတွင် အခေါင်းတင်ထားသည့် ခုတင်က ပတ်ချာလည်နေ သည်။
ပြောလည်းမရ ထိန်လည်းမရ။ ရန်တွေလည်း ဖြစ်ကြသည်။ နောက်ဆုံး ခုတင်ကိုဆွဲဖျက်သည်။ အခေါင်းက ပြုတ်ကျသွားပြီး ကွဲထွက်သွားသည်။
“ဟ … လာကြပါအုံး … ဘုတို မသေသေးဘူးဟ”
အော်သံကြားရသဖြင့် အားလုံး အလောင်းဆီ အပြေးအလွှားသွားကြသည်။ ဘုတိုတစ်ယောက်မသေပါ။
“ရေ … ရေ … ရေပေးပါ” ဟုတောင်းသည်။
ဘုတိုတစ်ယောက်အမှန်တကယ်ပင် အသက်ပြန်ရှင်လာသည်။ ဖုတ်ဝင်သလားထင်ပြီး စောင့်ကြည့် ကြသေးသည်။ ရောဂါကပြန်လည်သက်သာလာကာ ထူထူထောင်ထောင်ဖြစ်လာပြီး ရှစ်လခန့် မမြမူနှင့် သမီးလေးတို့ကို ဒုက္ခပေးပြီးမှ သေပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သေချာရန်ဆိုကာ သုံးရက်ထားသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ခုတင်ပေါ်တွင် အခေါင်းကိုတင်ပြီး ကြိုးတုပ်ကြပြန်သည်။
အသုဘချရမည့်နေ့ကိုရောက်လာသည်။ အိမ်တွင် တရားနာကြသည်။ ကာလသားတွေက အခေါင်း ခုတင်ကို ထမ်းမည်အပြုတွင် မမြမူက ခုတင်ပေါ်တက်ကာ အခေါင်းကို ခွရပ်ထားသည်။
“ရပ်လိုက် … ရပ်လိုက် တစ်ယောက်မှ အခေါင်းကို လာမထမ်းနဲ့” ဟု အော်လိုက်သည်။
သူ့ပုံစံက ဝမ်းနည်း၍အော်ခြင်းလည်းမဟုတ်။
“ဟဲ့ မြမူ ဘာဖြစ်တာလဲ”
ရွာအကြီးအကဲ ဘကြီးဘိုးလူကမေးသည်
“နင်တို့ တစ်ယောက်မှ ခုတင်ကို လာမထမ်းကြနဲ့”
“ဟဲ့ သူတို့မထမ်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ”
“ကျွန်မတို့ထမ်းမယ် … အေးစိန် … ပုမ … မြကြည် … နွဲ့ခင် … မော်ကြီးတို့လာကြ ငါတို့ကိုယ်တိုင် ခုတင်ကိုထမ်းပြီးတော့ သင်္ချိုင်းကို ပို့ကြမယ်”
“မြမူ နင်ဘာအရူးထနေတာလဲ … ရွာမှလူသေရင် ဒီလိုပဲ ကာလသားတွေ ပို့နေကျ”
“အဲဒီကောင်တွေ မူးမူးရူးရူးနဲ့ ပို့ပြီး အလောင်းကစားတာကို မလိုချင်ဘူး”
“ဘာဖြစ်တာလဲဟ”
“ဟုတ်တယ် … ဟိုတစ်ခါလို အလောင်းကစားပြီး သေခြင်းဆိုးက ပြန်သတိရလာမှာစိုးလို့ သိပြီလား … ဒါကြောင့် ဘကြီး ကျွန်မတို့ပဲပို့မယ်”
“မြမူရယ် ဖြစ်ရလေ … အလောင်းမကစားနဲ့ဆို မကစားပါဘူး … ငါတို့ပြောပါ့မယ် … မိန်းမတွေ ထမ်းတာတော့ မတော်ပါဘူး … ကဲ ဟေ့ကောင်တွေ ကြားတယ်နော် … အလောင်း မကစားရဘူး … မင်းတို့သူငယ်ချင်း လန့်နိုး လာမှာစိုးလို့တဲ့ … အေး … ပြောတာမှမရ ကစားရဲ ကစားကြည့် ငါ့တောင်ဝှေးနဲ့အတွေ့ပဲ”
ရွာထဲကတော့ ပြောကြသည်
ချသမျှ အသုဘတွင် ဘုတို၏ ဒုတိယမြောက် အသုဘကား အတိတ်ဆိတ်ဆုံး အငြိမ်ဆုံး ဖြစ်သည်ဟူ၏။
ရွာထဲက ခွေးဟောင်သည်ကိုပင်
“ဟဲ့ ခွေးဟောင်တာ မောင်းစမ်း … လန့်နိုးသွားမယ်”
ခုတင်ကို ထမ်းသူများအား ဘကြီးဘိုးလူကပင်
“ဟေ့ကောင်တွေ ဖြည်းဖြည်းနော် … ဖြည်းဖြည်း … နိုးလာဦးမယ်” ဟူ၏။
ယခုတစ်ကြိမ်တော့ သေချာပါပြီ။
အလောင်းက အပုပ်နံ့ပင်ထွက်နေသည်။
တင်ညွန့်
၂၁.၁၀.၂၀၂၁