အမေ့အမွေ
-----------------
(၁)
အိမ်တစ်အိမ်ကိုရောက်လျှင် ကျွန်တော်ကတော့ ထိုအိမ်တွင် စာအုပ်စင် ရှိ၊ မရှိ ဦးစွာကြည့်သည်။ စာအုပ်စင် သို့မဟုတ် စာအုပ်ပုံကိုတွေ့လျှင် ထိုသူကို ကျွန်တော်အလွန်လေးစားသည်။ ရောက်သည့် အိမ်တိုင်းတွင်လည်း စာအုပ်ပုံကို ခွင့်တောင်းပြီးလှန်လှောကြည့်တတ်သည်။ ထိုအိမ်ကဖတ်သည့် စာအုပ်များ သို့မဟုတ် ထိုအိမ်တွင် ရှိသော စာအုပ်များသည် ထိုအိမ်၏ အဆင့်အတန်းသာဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကိုဆန်းလွင်အိမ်ကိုရောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်း ခမ်းနားလှသော သူ့ဧည့်ခန်းထဲတွင်ရှိသည့် စာအုပ်ဗီရိုကြီးများကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေမိသည်။ ကိုဆန်းလွင်က အိမ်နောက်ဖေးအလုပ်ရုံထဲရောက်နေသည် ဆိုသဖြင့် ကျွန်တော်က ဧည့်ခန်းထဲတွင်စောင့်နေစဉ် စာအုပ်ဗီရိုကိုလိုက်ကြည့်ပြီး စာအုပ်အနှောင့်တွေကို လိုက်ဖတ်နေမိသည်။
“ဆရာ … ဆောရီးဗျာ … ကျွန်တော်နည်းနည်းကြာသွားတယ်”
“ရပါတယ် ကိုဆန်းလွင် … ကျွန်တော်ရောက်နေတာ မကြာသေးပါဘူး။ ဒီစာအုပ်တွေကို ကိုဆန်းလွင် ဖတ်တာတွေလား”
“ဟုတ်တယ်ဆရာ … ကျွန်တော့်ဘဝကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့တဲ့နေရာမှာ အထောက်အကူဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ရတနာ တွေပေါ့”
သူက စာအုပ်တွေကို ရတနာတွေဟု ပြောလိုက်ကတည်းက သူ့အဆင့်အတန်းကို ကျွန်တော်ခန့်မှန်းနေမိပြီ။
“ကိုဆန်းလွင်”
“ခင်ဗျာ ဆရာ”
“ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားတာတစ်ခုရှိတယ်”
“ဘာများလဲဆရာ”
“နံရံပေါ်က မှန်ဘောင်နဲ့သေသေချာချာထည့်ပြီး ချိတ်ထားတဲ့ ထဘီလေးကိုပါ”
သူ့အိမ်နံရံတွင် သူ့မိခင်ဖြစ်ပုံရသည့် ဆံထုံးနှင့် ရှေးအမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံကို တွေ့ရသည်။ ထိုဓာတ်ပုံ ဘေးတွင် မှန်ဘောင်ထဲထည့်ထားသည့် ထဘီခပ်နွမ်းနွမ်းတစ်ထည်ကိုကျွန်တော်က စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် သူ့ကို မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဪ … အဲဒါ ကျွန်တော့အမေရဲ့ ထဘီပါဆရာ”
“သူများအိမ်တွေမှာ အမေ့ခြေရာ … အဖေ့ခြေရာတွေကိုတော့ တွေ့ဘူးတယ်ဗျာ။ ဒီလို အိမ်ဦးခန်းမှာ ထဘီကို မှန်ဘောင်ထဲထည့်ပြီး အမြတ်တနိုးထည့်ထားတာကိုတော့ ကျွန်တော်ခုမှ မြင်ဖူးတာ”
“အဲဒီ ထဘီလေးက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဒီလိုအနေအထားရောက်လာစေတယ်လို့ပြောရင် ဆရာယုံမလား”
“မယုံဘူးလို့ မပြောနိုင်ပါဘူး ကိုဆန်းလွင် … သူ့အကြောင်းနဲ့သူပေါ့။ ပြောနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ သိချင်မိ တာပေါ့ဗျာ”
“အဲဒီအကြောင်းကို ပြောရမယ်ဆိုရင် ဘယ်နှညပြောပြော ပြောနိုင်တယ်ဆရာ”
“ဆိုပါဦီး”
“ဒီလိုဆရာ”
(၂)
ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကဆိုးတယ်ဆရာ။ ကျောင်းမနေချင်ဘူး။ အိမ်ကထွက်ပြေးတဲ့အထိဆိုးခဲ့တာ။
ကျွန်တော် ၈ တန်းရောက်တော့ ရန်ဖြစ်တယ်။ ကျောင်းသားအချင်းချင်း ကွန်ပါဆူးနဲ့ထိုးခဲ့တယ်။ သွေးတွေ အများကြီး ထွက်သွားတယ်။ သေမယ်ထင်ပြီး အိမ်ကထွက်ပြေးတယ်။
ဒုက္ခရောက်လိုက်တာဆရာရယ်။ ရန်ကုန်မှာ နေစရာမရှိ။ လမ်းဘေးအိပ်ရ၊ တံတားအောက်တွေအိပ်ရ။ သူများ အနိုင်ကျင့်တာတွေခံရ။ နောက်ဆုံး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ တစ်လ ၆ ကျပ်နဲ့ ထမင်းစားကျွန်ခံ လုပ်ခဲ့ရတာ။
ဆိုင်ရှင်ကလည်း နှိပ်စက်လိုက်တာလေ။ လှိမ့်ခံရတာ။ သွားစရာမှ မရှိတာကိုး။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲက ခုံပေါ်မှာ စောင်၊ ခြင်ထောင်၊ ခေါင်းအုံးမပါ အိပ်ခဲ့ရတာ။ ဒီလိုနဲ့ ၁၂ နှစ်သားလောက်က အိမ်ပြေးလေးဟာ ၁၉ နှစ်သားကျမှ မွေးရပ်မြေကို ပြန်ရောက်လာတယ်။
ကျွန်တော်အမေ့ကိုလည်း မဆက်သွယ်ဘူး။ ကျွန်တော်ထင်တာက ကျွန်တော်ကွန်ပါဆူးနဲ့ထိုးခဲ့တဲ့ကောင် သေမယ်ထင်တာ။ သေရင်ထောင်ကျမှာကြောက်ပြီး ဇာတိရွာကို မပြန်ရဲတာ။ နောက်မှ ရွာက သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နဲ့ ရန်ကုန်မှာဆုံပြီး ကျွန်တော်ကွန်ပါဆူးနဲ့ ထိုးခဲ့တဲ့ကောင်က မသေမှန်းသိတာကြောင့် ပျော်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေနေမကောင်းဘူးဆိုတာသိလို့ ကျွန်တော် ရွာကို ချက်ချင်းပြန်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ရွာကို ပြန်ရောက်တဲ့နေ့က အမေ့ အသုဘချတဲ့နေ့ဆရာ။ ကျွန်တော် မငိုပါဘူး။ တကယ် မျက်ရည်ကို မကျမိတာ။ ကျွန်တော့်အမေက နေစရာလည်း မရှိဘူး။ အိမ်ကို ရောင်းစားပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဒေါ်နဲ့ သွားကပ်နေရတယ်။ အမေသေတော့ ဘာမှလည်း မကျန်ခဲ့ဘူး။ အိုးစုတ်ခွက်စုတ်လောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တာ။
ကျွန်တော်က အမေ့အခေါင်းပေါ်မှာ လွှမ်းထားတဲ့ ထဘီလေးတစ်ထည်ပဲရလိုက်တယ်။ အဲဒီထဘီကိုတောင် သုဘရာဇာဆီကပြန်တောင်းပြီး အမှတ်တရအနေနဲ့ ကျွန်တော် ရန်ကုန်ကို ပြန်ယူလာတာ။
ကျွန်တော်ရန်ကုန်ပြန်ရောက်တော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကဆိုင်ရှင်က ကျွန်တော့်ကို လက်မခံတော့ဘူး။ စားပွဲထိုး အသစ်ရပြီဆိုပြီးတော့ မောင်းထုတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဗျာ အိတ်လေးတစ်လုံးနဲ့ အဝတ် အစားလေး နှစ်စုံပဲကျန်တယ်။
ကျွန်တော်ယူလာတဲ့ အမေ့ထဘီလေးက ဘရိုကိတ်ထဘီလေးဗျ။ အမေအမြတ်တနိုးဝတ်တာ။ ကျွန်တော် တစ်ပတ်လောက်ကြာတော့ အလုပ်လည်းမရှိဘူး။ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ တောင်းပန်ပြီး ညအိပ်ရတယ်။ နေ့ခင်း ထမင်းဆိုင်တွေမှာ ပန်ကန်ဆေး ပေးတာယူ ကျွေးတာစားပြီး တစ်လလောက် ယောင်လည်လည် ဖြစ်နေသေး တယ်။
အလုပ်မရှိတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော် ထမင်းလည်းဆာ ဘာလုပ်ရမှန်းလည်း မသိဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ဗျာ အမေ့ထဘီလေးကို သွားပေါင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ အပေါင်ဆိုင်ရှေ့ရောက်နေပြီ။ အပေါင်ဆိုင်ကို အထုပ်ထဲက ထဘီလေး ထုတ်ပေးဖို့အလုပ်မှာ အထက်ဆင့်နားကို ကျွန်တော်လက်နဲ့စမ်းမိလိုက်တယ်။ မာမာလေး အကြောင်းလိုက်၊ ဘာမှန်းမသိဘူး။ ဒါနဲ့ ထဘီကိုဖြန့်ပြီး အထက်ဆင့်အပေါ်နားကို လုံးပြီး သီထားတဲ့ အပ်ချည် စတွေကို ပါးစပ်နဲ့ကိုက်ဖြေကြည့်လိုက်တယ်။
ဆရာရေ … အထဲမှာ ရွှေဆွဲကြိုးလေး တစ်ကုံးဗျာ။ အံ့တာပဲ။ ကျွန်တော် စားစရာမရှိလို့ ထဘီလာပေါင်တာ အဲဒီ နေရာကိုသာ လက်နဲ့ မထိမိရင်သွားပြီပေါ့ဗျာ။
ပေါင်လိုက်ရင်လည်း ကျွန်တော် အဲဒီထဘီကို ပြန်ရွေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခုတော့ ဆွဲကြိုးလေးတစ်ကုံး ရလိုက်တော့ ဝမ်းသာလိုက်တာ။ ဘာဖြစ်ဖြစ် ထဘီထဲထည့်ချုပ်ထားတာ အမေ့ဆွဲကြိုးဖြစ်မှာ ကျိန်းသေ ပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီဆွဲကြိုးကိုရောင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်က ငွေ နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်သလဲသိလား။ အရင်းအနှီးရလာတော့ ဈေးထိပ်မှာ လမ်းဘေး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် စဖွင့် တယ်။ ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်အကြောင်း ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ကောင်းကောင်းလည်း ဖျော်တတ် တယ်။
စေတနာရယ်၊ လူချစ်လူခင်အောင် ပြောတတ်၊ နေတတ်တာရယ်က ကျွန်တော့်ဘဝကို တိုးတက်စေဖို့ အခွင့် အလမ်းကောင်းတွေပဲဆရာ။ လမ်းဘေး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးကနေ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ၂၀ လောက်ကြာတော့ ဆိုင်နဲ့ဘာနဲ့ ဖြစ်လာတယ်။ ခုဈေးထဲက “မိဘမေတ္တာ” လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ကျွန်တော့် သားနဲ့ ချွေးမဦးစီးနေတာ။ အဲဒါ သားကြီးဆိုင်။ သမီးလတ်ဆိုင်က စမ်းချောင်းထဲမှာ မိဘမေတ္တာဆိုင် ၂ ပေါ့။
မထင်မှတ်ပဲ ရလိုက်တဲ့ အခွင့်အရေးလေးတစ်ခုကြောင့် ကျွန်တော့်ဘဝ ပြောင်းလဲသွားရတာဆရာ။ အမေ့ ထဘီလေးကြောင့်ပေါ့။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က အဲဒီထဘီလေးကို အမြတ်တနိုးနဲ့ သားစဉ်မြေးဆက် ထိန်းသိမ်း နိုင်ဖို့ ဒီလို ဂုဏ်ယူစွာ ချိတ်ဆွဲပြထားတာ။
(၃)
ကိုဆန်းလွင်က ကျွန်တော့်ကို သူ့အကြောင်းအသေးစိတ်ပြောပြနေသည်။ မုန့်တွေ ကော်ဖီတွေလည်းချပြီး ဧည့်ခံသည်။
ကျွန်တော်က သူ့အမေထဘီလေးကိုကြည့်ပြီး ပီတိဖြစ်နေမိသည်။
ကိုဆန်းလွင်လိုလူမျိုး တစ်ရာတွင် တစ်ယောက် မရှိနိုင်ပါ။
သူ့ကံမျိုးလည်း မရှိနိုင်။
သူ့အလုပ်မျိုးလည်း မရှိနိုင်။
သူသည် ရလိုက်သည့် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုကို ပိုင်နိုင်စွာဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်ထိုနေ့က ကိုဆန်းလွင်ထံသွားရခြင်းအကြောင်းမှာ ကျောင်းထဲတွင် သူဆောက်လှူထားသည့် စာကြည့်တိုက်လေးအတွက်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က သူ့ကို စာကြည့်တိုက်အဆောက်အအုံတွင် တပ်ဆင်ရန် ဆိုင်းဘုတ်ကို ပန်းချီဆရာထံကယူပြီး လာပြခြင်းဖြစ်သည်။
သူကကျောင်းအတွက်ဆောက်လှူထားသည့် စာကြည့်တိုက်လေးကို ပေးထားသည့် နာမည်ကလည်း
“မိဘမေတ္တာစာကြည့်တိုက်” ဟူ၏။
တင်ညွန့်
၁၉.၁.၂၀၂၆