လူမဟုတ်သူ(စ/ဆုံး)
—————-
ကျောင်းဆရာပေါက်စလေးကျွန်တော် ပဲ့ထောင်ပေါ်ကဆင်းလိုက်သည်။
ပဲ့ထောင်မောင်းသူက
“ဒါပဲဗျ … အံ့ကြီးရွာဆိုတာ။ တည့်တည့်သာတက်သွား။ လမ်းဆုံးရင်ကျောင်းပဲ”
ကျွန်တော်က အိပ်ရာလိပ်နှင့် သံသေတ္တာလေးကို တစ်ယောက်တည်း မည်သို့သယ်ရမည်မှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ ချောင်းထဲကို ငါးမျှားတံတစ်ချောင်းကိုင်ကာ ဆင်းလာသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့သဖြင့်
“ဒီမှာဗျာ … ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးခင်မောင်နဲ့တွေ့ချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်က ခုမှ ရောက်လာတဲ့ မူလတန်းပြ ဆရာပါ”
“ဪ ဆရာအသစ်လား … ဆရာကြီးကအိမ်မှာနဲ့တူတယ်”
“ဒီနေ့ ကျောင်းဖွင့်တယ်မဟုတ်လား”
“ကျောင်းက သူမမူးရင်ဖွင့်တယ်လေ။ ခု သူမူးနေတယ်။ ကျောင်းလည်း ပိတ်တယ်”
“ဒါဆိုရင် သူ့အိမ်က ဘယ်မှာလဲ”
“သူ့အိမ်က ရွာလယ်မှာ”
“ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုလောက် ကူညီပါလားဗျာ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာလိပ်ရော၊ သေတ္တာရော သယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်လို့ပါ”
“ဪ … ဒါလား … ကျွန်တော်သယ်ကူပေးမယ်”
ထိုအရပ်ဓလေ့စကားကို ပထမဆုံးကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကူသယ်မည်ဟုမပြော၊ သယ်ကူမည်တဲ့ ပြောင်းပြန်။
ဤသို့ဖြင့် ကျွန်တော် ဆရာကြီး ဦးခင်မောင်အိမ်ကို ဆိုက်မြိုက်စွာရောက်လာသည်။
ဆရာကြီးဆိုသူကား ခြေပစ်လက်ပစ် သူ့အိမ်ပေါ်တွင် ကားယားကြီး အိပ်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဆရာကြီးက တစ်လကို လေးကြိမ်ပဲသောက်တယ်ဗျ။ တစ်ကြိမ်သောက်ရင် တစ်ပတ်ကြာတယ်”
ထိုသူကပြောပြောဆိုဆိုနှင့် တဟားဟားရယ်ကာ ခြံထဲကပြန်ထွက်သွားသည်။ ကျောင်းဆရာဘဝအစ ကြိုဆိုပွဲက ဤသို့ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်မှာ ပါလာသည့် အိပ်ရာလိပ်နှင့် သေတ္တာကို ဘယ်ထားရမှန်းမသိ။ အားကိုးစရာ ကျောင်းအုပ် ကလည်းမူးနေသည်။ သူ့ကိုလည်း မနှိုးရဲ။ ထို့ကြောင့် လှေကားရင်းတွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ပြီး သူ့အနိုးကို စောင့်နေရသည်။
ခရီးလည်းပန်းလာဖြင့် ကျွန်တော်လည်း လှေကားတိုင်ကိုမှီပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။
“ဟေ့ ဘယ်သူလဲကွ”
အောင်မြင် စူးရှသောအသံဖြင့် အပေါ်စီးက အော်သံကြားလိုက်ရသောကြောင့် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ စောစောက အိမ်ပေါ်တွင် အိပ်နေသူ။
“ကျွန်တော် ခုမှ အသစ်ခန့်လိုက်တဲ့ ကျောင်းဆရာပါ”
“ဪ … ရောက်လာမယ်ကြားတယ်။ ကောင်းဗျား။ ဆရာရောက်လာတော့ အားရှိစရာပဲ။ လာ … လာ … ကျွန်တော့်အိမ်မှာပဲ လောလောဆယ်နေရမှာ”
သူက ဆင်းလာပြီး အိပ်ရာလိပ်ကိုဆွဲသည်။ ကျွန်တော်လည်း သေတ္တာကိုမပြီး အိမ်ပေါ်ကို လိုက်တက်သွား မိသည်။
“ကဲ ဘာမှ အားနာစရာမလိုဘူး။ ဒီမှာ ကျွန်တော်နဲ့ သားတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာနေ။ စားဖို့ကတော့ ကျွန်တော်နဲ့ပဲစား။ နောက်မှ နေဖို့ စားဖို့ ရွာနဲ့တိုင်ပင်ပြီး စီစဉ်ပေးမယ်။ လာဗျာ”
သူက လာဗျာဟု ခေါ်လိုက်ပြီး ရေနွေးအိုးကိုဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ဖန်ခွက်တစ်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ရေနွေးအိုးထဲက ရေနွေးတွေကို ငှဲ့လိုက်သည်။ ရေနွေးတွေက ဖြူတူတူ။ လက်ဖက်ခြောက် မဝယ်နိုင် လို့များလား။
“ချဗျာ”
သူကပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူထဲထည့်ထားသည်ခွက်ကို တစ်ချက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။ မျက်နှာကြီးကို မဲ့လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီကို “ဖွမ်” ဟုဆိုကာ တံတွေးထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့
“ဟား … ချလေဗျာ”
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှ ဖန်ခွက်ကိုယူပြီး နမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အရက်တွေဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်တော် အရက်မသောက်ဘူးခင်ဗျ”
“အင်း ရောက်စကတော့ ဒီလိုပါပဲ။ နောက်ဆိုရင် အရက်ဟာ ရေနွေးကြမ်းလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်” ဟုသူက ဆိုပြန်သည်။
ရွာထဲက သတင်းစကားတွေ ကြားရသည့်အတိုင်းဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးသည် အရက်ကျွန်ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော် ရောက်ပြီးနောက် ကျောင်းကိုဖွင့်နိုင်ရန် ကြိုးစားရသည်။ ဆရာကြီးကိုလည်း အရက်မူးလျှင် ကျောင်းကို မလာရန် မေတ္တာရပ်ခံရသည်။ ခက်သည်က နေ့တိုင်းမူးနေခြင်းပင်။
ကျောင်းကိုဖွင့်ပြီး စာကို အလေးထားသင်ကြားပေးသောကြောင့် ရွာထဲကလည်း ကျွန်တော်နှင့် ခင်မင်လာ သည်။ ဆရာကြီးအိမ်တွင်မနေချင်သဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ကျောင်းတွင်လာနေသည်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ချက်စားသည်။
ဆရာကြီးလည်း ကျွန်တော်ကျောင်းဖွင့်နေသဖြင့် တစ်ရက်တွင် အရက်မသောက်ဘဲ ကျောင်းပေါ်ကို တက်လာသည်။ တိုက်ပုံနှင့်ဘာနှင့် ကျကျနနဖြစ်သည်။ သူက သူငယ်တန်းကို စာသင်သည်။ မမူးတော့လည်း အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည့် ဆရာကြီးဖြစ်နေသည်။ မသောက်ချင်တော့လည်း တစ်လလောက် ကောင်းချင် ကောင်းနေပြန်သည်။ သို့သော် သောက်ချင်တော့လည်း တစ်ပတ်လုံး သောက်နေပြန်သည်။
“ဒီမှာ ဆရာ … သောက်သောက်စားစား လူ့မင်းသားဗျ။ မသောက်မစား လူ့ငနွားတဲ့။ ခင်ဗျား သူများ တွေလိုပဲ နေစမ်းပါ။ သောက်စရာရှိတာသောက်။ ဒီရွာမှာက ပုဆိုးစပြီးဝတ်တာနဲ့ အရက်သောက်တာ တစ်ရက် တည်းပဲဗျ” ဟုဆိုသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အရက်ဆိုလျှင် လုံးဝအနံ့ပင်မခံနိုင်သဖြင့် ကင်းရှင်းစွာနေသည်။ ရွာဓလေ့ကလည်း အိမ်ကို အလည်ခေါ်လျှင် ရေနွေးကြမ်းဝိုင်းနှင့် ဧည့်ခံသည်။ ရေနွေးကြမ်းမှတ်ပြီး မသောက်လိုက်လေနှင့် ရေနွေးအိုးထဲ ထည့်ထားသည်မှာ အရက်တွေဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော်သည် ဆရာကြီး၏ ကောင်းလိုက်၊ မူးလိုက်ကြားတွင် စာသင်နှစ်တစ်နှစ်ကို ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ဆရာကြီးလည်း ဤရွာရောက်စက အရက်မသောက်တတ်။ နောက်မှ ရွာသူနှင့် အိမ်ထောင်ကျ၊ စုတ်ပြတ်ခက်ခဲသော ဘဝတွေ၊ အဆင်မပြေသောဘဝတွေကို ညစ်တွန်းတွန်းရင်း ရွာသား ဘဝကိုခံယူကာ သူ့ဘဝကို မူးပြီး ဤရွာတွင် နှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမြုပ်သွားသည်က အရက်အိုးထဲ။
တစ်နေ့ ရွာကမင်္ဂလာဆောင်တစ်ခုကို ကျွန်တော့်အားဖိတ်သည်။ သူတို့ရွာ မင်္ဂလာဆောင်က မဏ္ဍပ်ဝတွင် စဉ့်အိုးကြီးတစ်လုံးတည်ထားပြီး ကြိုက်သလောက် ခပ်သောက်နိုင်သည့် အရက်ဘူးဖေးမင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်နေ သည်။
ထမင်းကျွေးသည်ကလည်း ဝက်သားတုံးကြီး လက်သီးဆုပ်လောက်ဖြစ်သည်။ကျွန်တော့်ကို သတို့သားက မဏ္ဍပ်အတွင်းရှိ စင်အမြင့်တွင် ထိုင်ခိုင်းထားသည်။ ထမင်းရုံတွင် လူတွေပြည့်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်လိုပင် မဏ္ဍပ်ထဲတွင် ထမင်းစားရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူတွေ များစွာရှိသည်။
“ဟေ့ … ဖိုးနီ ဘယ်မှာလဲကွ
”
အရက်မူးသံကြီးနှင့် အော်လိုက်သည်မှာ ကျွန်တော့်ဆရာကြီးမှန်းကောင်းစွာသိသည်။ ဖိုးနီကား သတို့သား ဖြစ်ပြီး သူ့တပည့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးသည် တိုက်ပုံဝတ်ထားသော်လည်း ဖရိုဖရဲနှင့်ဖြစ်နေသည်။
“ဆရာကြီး ဟိုမှာ ဆရာလေးလည်း ရောက်နေတယ်”
သတို့သားက ဆရာကြီးကို ဆွဲလာပြီး ကျွန်တော့်ထံ လာပို့သည်။ လူတွေကလည်း ဆရာကြီး ယိုင်ထိုးပြီး လျှောက်လာသည်ကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဖယ်ပေးကြသည်။ သူတို့အတွက်တော့ ရိုးနေပြီ။
“ဆရာကြီးလာလေ”
“ဘယ်သူလဲ … ဪ ဘယ်သူလဲလို့ ငါ့ကျောင်းကဆရာပဲ”
“ဆရာကြီး လာထိုင်လေ”
“မထိုင်ဘူးကွ … ငါထမင်းစားမယ် … ထမင်းရုံထဲမသွားဘူး။ ဒီမှာပဲစားမယ်”
“ဆရာကြီး မတော်ပါဘူး။ လူရှင်းမှ ကျွန်တော်နဲ့ ထမင်းရုံထဲ သွားစားကြရအောင်”
“ဒါဆိုသောက်မယ်။ ဘယ်မှာလဲကွ အရက်”
ဝိုင်းထဲတွင် ချထားသည့် ရေနွေးအိုးထဲက အရည်တွေမှာ အရက်ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျွန်တော်က ရေနွေးအိုးထဲမှ ငှဲ့ကာ ဆရာကြီးကို ပန်းကန်ပေးလိုက်သည်။ ဆရာကြီးက သောက်ပြီး
“ဖွီး” ဟု ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
“ရေတွေ … ဘယ်သူတွေ ရေထည့်ထားတာလဲ။ ဪ ဒီဆရာသောက်ဖို့လား။ မင်းတို့က သူသောက်ဖို့ ရေနွေး ချပေးထားတယ်ပေါ့။ ဒီဆရာက လူမဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော်သည် ဆရာကြီးကို တစ်ကြိမ်မျှ စိတ်လည်း မဆိုးဘူး၊ ဒေါသလည်း မထွက်ဘူးပါ။ သို့သော် လူကြားထဲတွင် ကျွန်တော့်ကိုလက်ညှိုးထိုးကာ လူမဟုတ်ဘူးဟု ပြောလိုက်သည်ကတော့ အတော်လေး ရိုင်းသွားပြီဟု ထင်သည်။ ဒေါသတွေထွက်လာသော်လည်း လူကြားထဲတွင်ဖြစ်နေသောကြောင့် အံကြိတ်ပြီး သည်းခံနေရသည်။ ဆရာကြီးက ထပ်ပြောပြန်သည်။
“ဒီလူက လူမဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် ဒေါသထွက်လာသဖြင့်
“ဆရာကြီး …” အော်လိုက်မိသည်။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးလေး ထိုးကာ၊ ထိုးကာနှင့်
“ဒီလူက ဘုန်းကြီး” ဟု ထပ်ပြောသည်။
လူတွေက ပြုံးကြ ရယ်ကြသည်။ ဆရာကြီးက ထပ်ပြောသည်
“ငါ့ဆရာကို အရက်မတိုက်ကြနဲ့”
တင်ညွန့်
၄.၂.၂၀၂၄