အိုးရွဲ့စလောင်းရွဲ့

အိုးရွဲ့စလောင်းရွဲ့
----------------------
ကျွန်တော်တာဝန်ကျသည့်ရွာတွင် ဦးစိတ်ဖြူဆိုသည့် အသက် ၈၀ ကျော် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို ဆုံဖူး သည်။ သူ့အမည်က ဦးစိတ်ဖြူဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ် သူ့ကို တစ်ရွာလုံးက နောက်ကွယ်တွင် ခေါ်ကြသည့် အမည်မှာ “ဦးစိတ်တို” ဖြစ်သည်။ အလွန်စိတ်တိုတတ်သူဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
စိတ်တို စိတ်ဆတ်သူတွေကို ပေါင်းရသင်းရခက်သည်ဟူ၍ဆိုကြသည်။ ဦးစိတ်ဖြူသည် တစ်ရွာလုံးနှင့် တစ်ယောက်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျွန်တော်နှင့်မူ အလွန်အကြောင်းအပေါင်းသင့်သည်။ လူတွေကလည်း
“ဆရာ့ကိုတော့ အံ့တယ်ဗျာ … ဦးစိတ်တိုနဲ့တည့်အောင်ပေါင်းနိုင်တာ” ဟူ၍ ချီးမွမ်းသလို ပြောဆိုကြသည်။
ကျွန်တော်ကလည်း သူနှင့်တည့်အောင် ပေါင်းရသည်မှာ အကြောင်းရှိသည်။ ရွာတွင်ချမ်းသာသည့် စာရင်းဝင်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အပြင် ကျောင်းအတွက် လိုအပ်သမျှကိုလည်း ငွေကြေးအရ အထောက်အပံ့ ပေးနိုင်သူ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ကျွန်တော်သူ့ဆီသို့ ပထမဆုံး အလှူခံရောက်ခဲ့ပုံကို ပြောချင်ပါသေးသည်။ သူ့အိမ်ကို ရောက်သည့်အခါတွင် သူက ကျွန်တော့်ကို ဘုကြည့်ကြည့်ရင်း
“ဘာကိစ္စလဲ” ဟူ၍ မေးသည်။
ကျွန်တော်က
“ကျောင်းမှာ အိမ်သာဆောက်ချင်လို့ အလှူခံချင်လို့ပါခင်ဗျာ”
“ကျောင်းမှာ အိမ်သာမရှိလို့လား”
“ရှိပါတယ် … ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသားအရေအတွက်နဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ လက်ရှိ အိမ်သာကလည်း မကောင်းတော့ဘူး။ အိမ်သာနှစ်လုံး ခွဲဆောက်ချင်လို့ပါ။ မိန်းကလေးအတွက်၊ ယောက်ျားလေးအတွက် ဆိုပြီး တော့ပေါ့”
“အလှူငွေဘယ်လောက်ထည့်ရမှာလဲ”
“စေတနာရှိသလောက်ပေါ့ခင်ဗျာ”
“စေတနာက တစ်စက်မှမရှိဘူး”
“ဒါဆိုလည်း မထည့်ပါနဲ့ခင်ဗျာ”
ကျွန်တော်က သူ့ရှေ့မှချက်ချင်းထကာ ပြန်ခဲ့သည်။ သူနှင့်ကျွန်တော် ပထမဆုံး ဆုံဆည်းခဲ့ပုံဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း စိတ်နှင့် မာနနှင့်ဖြစ်ရာ ထိုလူကြီးထံက အလှူမခံတော့ဟူ၍ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည်။
သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော့်ကျောင်းကို သူရောက်လာသည်။
“ငါ့ဆရာလည်း စိတ်နဲ့ကိုး” ဟူ၍ သူကတွေ့တွေ့ချင်းပြောသည်။
“ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဦးရယ်”
“ကျုပ်ကပြောတာနဲ့ ချက်ချင်းထပြန်တော့တာပဲ။ အဲဒါကိုပြောတာ”
“ဪ ဦးက စေတနာမရှိဘူးဆိုမှတော့ ကျွန်တော်ကလည်း ဇွတ်အတင်းအလှူခံနေလို့ ဘာထူးမှာလဲခင်ဗျာ”
“ကြိုက်တယ် … ကျုပ်က အဲဒီလိုစိတ်ဓာတ်ကို ကြိုက်တာ … ပတ်ချွဲနပ်ချွဲမကြိုက်ဘူး။ ဒါနဲ့ အိမ်သာတစ်လုံး ဘယ်လောက်ကုန်မလဲ”
“အုတ်နဲ့ဆိုရင် တစ်သိန်းလောက်တော့ကုန်မယ်ခင်ဗျ”
“ကျုပ်တစ်လုံး တာဝန်ယူတယ်”
ဦးစိတ်ဖြူနှင့် ကျွန်တော် ပထမဆုံး စတင်တွေ့ခဲ့ရပုံဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်လည်း ရွာထဲကအလှူခံရငွေတွေနှင့် အိမ်သာတစ်လုံးကို ချက်ချင်းဆောက်သည်။ ဦးစိတ်ဖြူသည် နေ့စဉ်ကျောင်းကိုလာကာ အိမ်သာဆောက်ပုံကို လာကြည့်သည်။ ယခင်က ပန်းရန်ဆရာလည်း လုပ်ဖူးသူဖြစ်သောကြောင့် လက်ရှိအလုပ်လာဆင်းနေသည့် ပန်းရန်ဆရာကို ကောင်းကောင်း ခိုင်းတတ်သည်။ သူက ဆရာကို ဆရာပြန်လုပ်ရသည်ကို ကျေနပ်နေသည်။
အိမ်သာတစ်လုံး ပြီးသွားသည့်အခါတွင် စာရင်းဇယားတွေကို သူကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးပြီး နောက်တစ်လုံးကိုလည်း သူ့ကုန်ကျငွေဖြင့်ဆောက်ပေးသည်။ ထိုနေ့ကစပြီး သူနှင့်ကျွန်တော် တကယ့်သားအဘတွေလိုဖြစ်သွားသည်။ သူ့ကိုလည်း ကျွန်တော်က “အဘ” ဟူ၍ ရွာထုံးစံအတိုင်းခေါ်ရာ သားသမီးမရှိသော ဦးစိတ်ဖြူမှာ ကျွန်တော်နှင့် အကြောင်းအပေါင်း သင့်သွားတော့သည်။
ဦးစိတ်ဖြူအိမ်ကို ဝင်ထွက် စားသောက်ရင်းက ကျွန်တော် သတိထားမိသည့် အချက်မှာ ဦးစိတ်ဖြူနှင့် သူ့ဇနီး ဒေါ်ကြေးမုံကိုဖြစ်သည်။ သူတို့လင်မယား၏ အိမ်ထောင်သက်ကို မေးသည့်အခါတွင်
“အင်း သူနဲ့ ငါက အသက် ၂၀ လောက်ကတည်းက ခိုးပြေးကြတာဆိုတော့ အိမ်ထောင်သက် ၆၀ လောက် ရှိပြီ”
“ကျွန်တော်မြင်သလောက်တော့ အဘတို့လင်မယား တစ်ခါမှ စကားများတာ မတွေ့ဖူးဘူး”
“ဟုတ်တယ် အိမ်ထောင်သက် ၆၀ အတွင်း တစ်ခါမှ သူနဲ့စကားမများဘူး”
“ဒါဆိုရင် အဘတို့အိမ်ထောင်ရေး ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင်မြဲသလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရမလားခင်ဗျာ”
“အေး … ပြောသာပြောရတာ … ကြေးမုံနဲ့ ငါနဲ့က ဘုနဲ့ဘောက်ကွယ့်။ ငါ သူမှန်တယ်ဆိုရင် မှားတယ်လို့ ပြောတာ။ သူလုပ်မယ် ဆိုရင် ငါကမလုပ်ဘူးပြောတာ။ သူစားမယ်ဆိုရင် ငါကမစားဘူးဆိုပြီး အရွဲ့ကို တိုက်ပစ်တာ”
“အဲဒါ အဘွားဒေါ်ကြေးမုံက ဘာမှ မပြောဘူးလား”
“ဘာရမလဲ စိတ်ဖြူတဲ့ကွ … သူ့ကို ငါကငယ်နိုင်လေ။ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲလို့လား”
“ဒါဆိုရင် အဘွားကြေးမုံက အဘကို ကြောက်လို့ အလျော့ပေးနေတာပေါ့”
“ငါ့တစ်သက် သူ့ကို ဘယ်လောက်ကန့်လန့်တိုက်တိုက် သူက ဘယ်တော့မှ ဆန့်ကျင်တာတော့ မရှိဖူးဘူး။ မယုံရင်မေးကြည့်လေ”
အိမ်ဦးခန်းတွင် ကွမ်းသီးနှင့် ကွမ်းတွေကို ကွမ်းညှပ်နှင့် ဖိညှပ်နေသည့် အဘွားကြေးမုံက ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက်
“ကိုစိတ်ဖြူ”
“ဟေလကွာ”
“နွားကို ဒီအတိုင်းထားလိုက်ကြားလား … ဖိုးဆောင်းပြန်လာမှ သိမ်းလိမ့်မယ်”
“ဟာ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ မိုးချုပ်တော့မယ် … ငါပဲသွားသိမ်းလိုက်မယ်” ဆိုကာ ထွက်သွားသည်။
ဖိုးဆောင်းဆိုသည်မှာ သူတို့စာရင်းငှားဖြစ်ပြီး လယ်ထဲကပြန်လာမှ လွှတ်ထားသည့် နွားတွေကို သိမ်းမည်ဟု ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ ဦးစိတ်ဖြူထွက်သွားမှ ကျွန်တော်က အဘွားကို
“အဘွားရေ … အဘွားက အဘကို သိပ်ကြောက်ရသလားဟင်” ဟုမေးလိုက်မိသည်။
“ဆရာလေးနှယ် ကြောက်လို့တော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း တစ်သက်လုံး ဆန့်ကျင်ပြီးတော့ သူ့ကိုရင်ဆိုင်လာရင်း အဆင်ကိုပြေလို့”
“ဆန့်ကျင်ပြီးတော့ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲအဘွားရယ်”
“စောစောက တွေ့တယ် မဟုတ်လား … နွားကို မိုးချုပ်လို့ သွားသိမ်းစေချင်တော့ ဒီအတိုင်းထားလိုက်လို့ ပြောလိုက်တာ”
“ကြားတယ်လေ”
“အဲဒီတော့ သင်းက ချက်ချင်းထပြီး သွားသိမ်းတော့တာပဲ။ ကျွန်မလည်း သူနဲ့အိမ်ထောင်တစ်သက် သူ့အကြောင်း ကောင်းကောင်းသိပေါ့။ လူ့ကန့်လန့် … လူ့ခွစာလေ။ သူ့ကို တည့်ပြောလို့မရဘူး။ ကျွန်မက တစ်ခုခုစားချင်ရင် … ပမာပေါ့နော် ငါးသလောက်များ စားချင်ရင် သူ့ကို ငါးသလောက် စားချင်လိုက်တာလို့ ပြောလို့ မရဘူး။ သူက ကျွန်မ စားချင်တယ်ဆိုရင် မစားဘူးကွဆိုပြီး လုပ်ချပစ်လိုက်ရော။ အဲဒီတော့ ကျွန်မ ဘာလုပ်သလဲသိလား”
“ပြောပါဦးအဘွား”
“ကိုစိတ်ဖြူရေ … ငါးသလောက်များ မချက်နဲ့တော်ရေ … အကြောတွေ တက်လွန်းလို့ … ကျွန်မ စားချင်ဘူး တော်လို့ ပြောလိုက်ရင် သူက ငါးသလောက် သွားဝယ်လာတော့တာ”
“တကယ်လားအဘွား”
“လူ့ကန့်လန့်ပါဆိုနေ … ပြီးတော့ ပြောရဦးမယ် … အိမ်ရောက်လို့ အဲဒီ ငါးသလောက်ကို ကျွန်မလည်း မချက်ချင်ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ဘယ်လိုပြောသလဲ သိလား”
“အဘွားရယ် စိတ်ဝင်စားလာပြီ”
“ကိုစိတ်ဖြူ … ငါးသလောက်တွေ ဝယ်လာသလား … ကျွန်မချက်မယ် … ကျွန်မက ရှင့်ထက်ဟင်းချက် ကောင်းလေတော့ ကျွန်မလက်ရာမြည်းဖို့သာပြင်လို့သာပြောလိုက်”
“ဟင် အဲဒီတော့”
“အဲဒီလူကြီး မီးဖိုးထဲဝင်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ချွေးတစ်လုံးလုံးနဲ့ ချက်တော့တာ ပဲရှင်”
“ဟာ အဘွားရယ် ကောင်းလိုက်တဲ့တိုက်ကွက်”
“ကျွန်မ အိမ်ထောင်သက် ၆၀ လုံးလုံး သူ့ကို အဲဒီလိုကိုင်တွယ်ခဲ့တာ ဆရာရေ … အိုးရွဲ့ကို စလောင်းရွဲ့နဲ့ လိုက်ဖုံးမှ တန်ကာကျတာဆရာ”
“အဘွားရယ် ကောင်းလိုက်တဲ့ စိတ်ကူးလေးပါဗျာ … မှတ်သားရပါတယ်”
ထိုစဉ် ဦးစိတ်ဖြူရောက်လာသည်။ အဘွားဒေါ်ကြေးမုံက
“ကိုစိတ်ဖြူရေ”
“ဘာလဲကွာ”
“ထမင်းစားတော့မလား … ကျွန်မခူးပေးမယ်လေ”
“ငါ့မှာလက်ပါတယ် … ငါ့ဘာသာ ခူးစားမယ် … ဆရာ ထမင်းစားသွားပါဦးလား”
“စားပါဗျာ … ကျွန်တော် စားခဲ့ပြီးပါပြီ”
ဦးစိတ်ဖြူ အိမ်နောက်ဖေးဝင်သွားသည်။ အဘွားဒေါ်ကြေးမုံက ကျွန်တော့်ကို ဘယ့်နှယ်ရှိစ သဘောဖြင့် မေးလေးထိုးကာ ပြုံးပြသည်။
တင်ညွန့်
၂၆.၁.၂၀၂၆