ဆရာ့မုသား
--------------
ကျောင်းပိတ်ရက်တစ်ရက် ကျွန်တော် ရွာထဲကို ထွက်ခဲ့တယ်။
“ဆရာကြီး … လက်ဖက်ရည်လေးများ ဝင်သောက်ဦး”
“နေပါစေ … ဟိုဘက်ရွာက အလှူကိုသွားမလို့ နောက်ကျနေပြီ”
ရွာလယ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်ရောက်တော့ ခွေးနီတစ်ယောက် သုတ်သုတ်လေးပြေးလာ ညောင်ပင် နောက်ကို ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်တော်က
“ခွေးနီ … သေးမပေါက်နဲ့နော် … နတ်ကိုင်နေဦးမယ်”
“ညောင်ပင်ခေါင်းထဲက ငှက်ဥတွေလည်း မနှိုက်နဲ့နော် …မြွေရှိတယ်”
အဲဒီအချိန်မှာ ခွေးနီ အဖေ စိန်ဝင်းက ဟိုကြည့် သည်ကြည့်
“ဟေ့ကောင် စိန်ဝင်း ဘာတွေရှာနေသလဲ”
“ခွေးနီ ပျောက်နေလို့”
“အောင်မယ် … ဟိုနောက်မှာဗျာ”
ကျွန်တော်က ညောင်ပင်နောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ခရီးဆက်သွားတယ်။
နောက်တစ်နေ့ ကျောင်းဖွင့်တော့ ခွေးနီတစ်ယောက် ကျောင်းကို ထော့နင်းထော့နင်းနဲ့ ရောက်လာတယ်
“ဟဲ့ … ဘာဖြစ်လာသလဲ”
“ဆရာကြီးကြောင့်ပေါ့”
“အလိုဗျာ … ငါ့ကြောင့် ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်လေ … သားက အဖေရိုက်လို့ ထွက်ပြေးပြီး ပုန်းနေတာ … အဲဒါ ဆရာကြီးက ဘာဖြစ်လို့ ပြောပြ လိုက်တာလဲ”
“ဟာ … သားသမီးရိုက်တာ ရိုက်တာပေါ့ … ဒီလောက်ကြီး နာအောင်ရိုက်ရသလား … မင်း အဖေ ငါနဲ့ တွေ့မယ်။ ဒါနဲ့ နေပါဦး ... မင်းကို ဘာဖြစ်လို့ လိုက်ရိုက်သလဲ”
“ပိုက်ဆံခိုးလို့”
“ဟာ … ဒါကတော့ဆိုးတယ်။ မင်းခိုးတာ အပြစ်ကြီးသွားပြီ … ဆရာ မင်းကို အပြစ်ပေးရမယ်”
“သားခိုးတာ မဟုတ်ဘူး … အမေခိုးတာ … အဲဒါ အဖေက အမေ့ကို ရိုက်မှာစိုးလို့ သားခိုးတာလို့ပြောလိုက်တာ”
“ဟာ”
ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ လောကီ လူ့ဘောင် မရှောင်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ စိတ်ရှုပ်သွားရတယ်။
နောက်တစ်ပတ် ကျောင်းပိတ်တော့ ဟိုဘက်ကမ်းမှာ ကထိန်ရှိလို့ ဖိတ်တာနဲ့ သွားဖို့ ထွက်လာပြန်တယ်။
အဲဒီနေ့ကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ခွေးနီက သောင်ပြင်ကို ပြေးဆင်းလာပြန်တယ်။
“ဟေ့ … ဟေ့ … ဘာဖြစ်လာပြန်ပြီလဲ”
ခွေးနီက သောင်ပြင်ကနေ ဖောင်တွေပေါ် ကျော်တက်ပြေး၊ ဖောင်အစွန်းလေးမှာ ရေထဲကို ဆင်းပြီး ခိုနေလိုက် တာကို တွေ့ရတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ စိန်ဝင်းက လှည်းဒေါက်ခွကြီးကိုင်ပြီး သောင်ပြင်ကို ပြေးဆင်းလာပြန်တယ်။
“ဟေ့ … စိန်ဝင်း … ဘာဖြစ်လာတာလဲ”
“ဆရာ … ဟိုကောင်ကို မတွေ့ဘူးလား”
“ဘယ်ကောင်လဲ”
“ခွေးနီ”
“မတွေ့မိဘူးကွ”
ကျွန်တော် လိမ်လိုက်ရလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပေမယ့် လိမ်လိုက်တယ်။
“မင်းကွာ ကလေးကို ဆုံးမတာပဲ လှည်းဒေါက်ခွနဲ့ လိုက်ရတယ်လို့ … မလွန်ဘူးလား”
“ဆရာကြီး စဉ်းစားကြည့် … ကျွန်တော်မသိအောင် စပါးနှစ်တောင်းတောင် ရောင်းစားလိုက်တယ်”
“နေဦး … အဲဒါ ခွေးနီရောင်းစားတယ်လို့ မင်းထင်သလား”
“ဒီကောင်ပဲ … အမြဲ အိမ်မှာ ခိုးနေကျ”
“စိန်ဝင်းရယ် … ငါ့တပည့်က လူကောင်းပါ။ စာလည်းတော်တယ်။ ကျောင်းမှာ ဘယ်သူ့ဆီကမှ ဘာမှ မခိုး ပါဘူးကွာ။ သူအကြောင်း ငါကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ နောက်ဆုံး ငါပြောမယ်ကွာ … သူခိုးတယ်ပဲထား … သူ့အဖေဆီကပဲ သူခိုးတာ … ကိုယ့်အိမ်ထဲမှာ ခိုးယူရလောက်အောင် အနေအထား တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဆိုတာ အကြောင်း တစ်ခုခု ရှိမှာပေါ့ … မင်းပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါလား။ ငါမပြောချင်လို့ ကြည့်နေတာ … ဟိုတစ်ခါကလည်း မင်း ခြေကျိုးလောက်အောင် ရိုက်ပြီးပြီ။ ခုလည်း လှည်းဒေါက်နဲ့ … သတ္တဝါနဲ့ လက်နက်နဲ့ မမျှအောင်ပဲ … ဒါကြီးနဲ့ ရိုက်လိုက်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် … မင်းသားပဲလေ”
စိန်ဝင်းက တွေသွားတယ်
“ကျွန်တော် ပြန်ပါဦးမယ် ဆရာကြီး”
စိန်ဝင်းကလှည့်ထွက်သွားတယ်။ သူကကုန်းထက်ကို တက်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော်က
“ခွေးနီ … မင်းအဖေ သွားပြီ … တက်လာခဲ့တော့”
ခွေးနီမတက်လာ
“သားရေ … တက်လာလေ”
ကျွန်တော်က စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်လာလို့ ဖောင်ပေါ်တက်သွားပြီး သူပုန်းနေတဲ့ နေရာကိုကြည့်တယ်။ ဘာမှ မတွေ့တော့ဘူး
“စိန်ဝင်းရေ … စိန်ဝင်း … လာပါဦးဟ”
ကမ်းပေါ်ကို ရောက်နေတဲ့ စိန်ဝင်းက ပြေးဆင်းလာတယ်။
“ဘာလဲ ဆရာကြီး … ဘာလဲ”
“ဒီမှာ … ခွေးနီ ပုန်းနေတာ … ဒီမှာ ပုန်းနေတာ … မင်းရိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ ငါလိမ်လိုက်တာ … ခုမရှိတော့ဘူး”
ကျွန်တော်တို့ ခွေးနီကိုရှာကြတယ်။ တစ်ရွာလုံးရောက်လာပြီး ခွေးနီကို ရှာကြတယ်။ ဖောင်ကို ရွှေ့ပြီး ရှာကြတယ်။
ဖောင်အောက်ကို ဝင်သွားတဲ့ ခွေးနီအလောင်းကို ကျွန်တော်တို့ပြန်ရတယ်။
ကျွန်တော့် ဘဝမှာ စိတ်မချမ်းသာစရာ အကောင်းဆုံးပဲ
ကထိန်ရာသီရောက်တိုင်း ခွေးနီကို သတိရမိတယ်။
ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်းပြောတော့ သူအရိုက်ခံရတယ်
ကျွန်တော် လိမ်ပေးတော့ သူသေသွားတယ်။
-
#တင်ညွန့်
၁၅.၁၁.၂၀၁၈
(
