ကျွန်တော်ငိုမိတယ်အမေ(စ/ဆုံး)
—————————
ကျွန်တော်အမေဆီမရောက်ဖြစ်တာနှစ်နဲ့ချီပြီး
ကြာနေခဲ့ပါပြီ။
အခုတော့ ရွာကအမေ့ခြံဝိုင်းလေးရှေ့ကို
ကျွန်တော်ခြေချမိပြီ။
ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးဟာ အသေအချာလှည်းကျင်းထားသည်မို့အမှိုက်တစမျှပင်မရှိပေ။
သီးပင်စားပင်လေးတွေလည်းစိုက်ပျိုးထားသလို
သပြေပင်၊ရွက်လှပင်၊နှင်းဆီပင်လေးများလည်းစိုက်ပျိုးထားပါသည်။
အမေ့အခုထိ အပင်တွေကိုစိုက်ပျိုးနေတုန်းပါလားလို့
တွေးပြီးအမေ့ရဲ့ရုပ်သွင်ကိုမြင်ယောင်လာမိသည်။
ခြံလေးရဲ့အနောက်ဘက်ခပ်ကျကျကအိမ်ငယ်လေးဆီကနေမီးခိုးတွေဟာအူပြီးထွက်နေပြန်ပါတယ်။
အမေ တစ်ခုခုချက်ပြုတ်နေတာသာဖြစ်မည်။
ကျွန်တော်ခြေသံလုံလုံနဲ့ အိမ်လေးစီကိုလျှောက်လာလိုက်တယ်။
“”အီ..အီ..အီ….””ဆိုတဲ့အသံနဲ့
ကျွန်တော် နားကိုခွေးကြီးတစ်ကောင်ရောက်လာတယ်။
အမြှီးလေးနန့်ပြီး ကျွန်တော်ခြေထောက်ကိုခေါင်းနဲ့လာတိုးတယ်။
“”ဟာ..ငါ့ကောင်ကြီးရန်လုံ
ငါ့ကိုမှတ်မိနေတာလား မင်းတောင်အတော်ထွား
လာပြီပဲ….အေး ပြီးမှ မင်းကိုမုန့်ဝယ်ကျွေးမယ်နော်
အမေ့စီ..ငါအရင်သွားလိုက်ဦးမယ်…””
ရန်လုံကိုကျောသပ်ပေးပြီးအိမ်ကလေးရဲ့လှေကားကနေပြီးအိမ်ပေါ်ကိုကျနော်တက်လိုက်ပါသည်။
အိမ်တံခါးလေးဟာသွပ်နန်းကြိုးလေးနဲ့ချည်ထားတာတွေ့ရပါတယ်။
အမေမီးဖိုခန်းအပေါက်ကနေ အဝင်အထွက်လုပ်နေတာများလား…..
ခုနကမီးခိုးတွေအူနေတာတွေ့မိသားပဲ….
ဟုတ်မယ်…အမေ မီးဖိုခန်းအဖီလေးထဲမှာချက်ပြုတ်နေလို့အိမ်လေးကိုတံခါးပိတ်ထားတာဖြစ်မယ်။
ကျွန်တော်ရဲ့အမေဟာ..အမေအရင်းမဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် ကမိဘမဲ့တယောက်ပါ။
ရွာလည်လမ်းမှာစွန့်ပစ်ခံခဲ့ရပြီး ရွာလူကြီးတွေစီရောက်ခဲ့ရတာပါ။
အမေ လှက မြင်မြင်ချင်းလက်ကမချပဲ
သူမွေးပါရစေဆိုပြီးအတင်းတောင်းခဲ့တယ်။
အဲ့အချိန်မှာအမေဟာ လင်သေပြီးကာစမုဆိုးမပေါ့။
သားသမီးလည်းမရှိဘူး။
လင်သားရွာကိုရောက်လာသူမို့ဆွေရင်းမျိုးရင်းလည်းမရှိရှာဘူး။
နောက်ဆုံး တော့ အမေ့သားအဖြစ်ကျွန်တော်ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်။
မိဘမဲ့ဖြစ်ပေမယ့် သိမ့်ငယ်မှု့ရယ်လို့စိုးစဥ်းမှမရှိအောင်အမေဟာပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် လူပျိုပေါက်အရွယ်မှာ ဆီပူလောင်ရာမှစတင်ပြီးအပူလောင်ဒဏ်ရာကနေ အရေပြား(ခရုသင်း)..တွေအမေစီမှာစွဲကပ်လာတယ်။
အစပိုင်းမှာခန္ဒာကိုယ်ရဲ့မမြင်ရတဲ့အတွင်းပိုင်းလောက်သာဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်နောက်ပိုင်းတော့ တကိုယ့်လုံးကို
ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်လာခဲ့တော့တယ်။
ကျွန်တော်ဟာ အမေဝေဒနာကို နားလည်ပါတယ်။
ဒါဟာရှက်စရာရောဂါမှမဟုတ်လေပဲလို့အမြဲသဘောပိုက်ခဲ့တယ်။
အဝေးသင်နဲ့ကျွန်တော်ကျောင်းပြီးခဲ့တယ်။
ဘွဲ့ယူတော့ အမေမလိုက်ခဲ့ဘူး။
မြို့ကကျွန်တော်အလုပ်ဝင်လုပ်နေတဲ့ အိမ်ဆောက်ပစ္စည်းရောင်းဝယ်ရေးဆိုင်ကသူဋ္ဌေးလင်မယားနဲ့သာ
ဘွဲ့နှင်းသဘင်ခန်းမကိုတက်ခဲ့ရတယ်။
“”အမေမလာချင်လို့မဟုတ်ပါဘူး။
ငါ့သားဂုဏ်ငယ်မှာစိုးလို့ပါ သားရယ်….””………တဲ့
ကျွန်တော် ဘွဲ့ဓာတ်ပုံဟာအမေ့ရဲ့အိမ်ငယ်လေးမှာ
ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာချိပ်ဆွဲထားခြင်းခံခဲ့ရတယ်။
ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံဟာဘယ်တော့မှဖုန်မတက်ခဲ့ဘူး။
မကြာခဏအမေကအဝတ်သန့်တစ်ခုနဲ့သုတ်ပေးနေခဲ့တာမို့ပါပဲ။
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်းအမေ့ကိုသိပ်ချစ်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် ဘဝရဲ့တစ်ဦးတည်းသောဆွေမျိုးပဲလေ။
ကျွန်တော် ဟာအမေ့သားဖြစ်ခဲ့ရတာကိုအမြဲကျေနပ်ပြီးကျေးဇူးတင်နေခဲ့မိတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော် အလုပ်ရှင်ရဲ့တူမနဲ့အကြောင်းပါခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် မဂ်လာဆောင်ကိုအမေ့ကိုလာစေချင်ပေမယ့်လူဂုဏ်ထံတွေကြားမှာဒါဟာကျွန်တော့်အမေရယ်လို့တကယ်တမ်းချပြရမှာကို ကျွန်တော် သိမ့်ငယ်နေမိတယ်။
စိတ်မသက်သာစွာနဲ့ပဲ အမေ့ကိုမလာခဲ့ဖို့ကျွန်တော်တားခဲ့မိတယ်။
“”အေးပါ….ငါ့သားရယ်…””………တဲ့။
အမေအသံလေးကအရမ်းကိုတိုးဖွလွန်းနေတယ်။
အမေ့ဝမ်းနည်းသွားရှာတယ်ထင်တယ်။
အိမ်ထောင်ကျပေမယ့် အမေ့ကိုဆက်ပြီးထောက်ပံ့ပေးမယ်လို့ရည်ရွယ်ထားခဲ့တယ်။
အမေ့ကလက်မခံခဲ့ဘူး။
အမေအဆင်ပြေပါတယ် မပေးပါနဲ့….တဲ့။
အစပိုင်းတွေတုန်းကတော့အမေရှိရာရွာလေးစီ
တစ်နှစ် နှစ်ခေါက်လောက်ရောက်ခဲ့တယ်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့သိပ်မရောက်ဖြစ်တော့ပဲအရောက်နည်းသွားတယ်။
ကျွန်တော် သွားရင်ပျော်နေတဲ့အမေ့မျက်ဝန်းတွေဟာအရည်တွေလဲ့စိုနေခဲ့တယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့တစ်လလောက်ကအမေ့ဖုန်းဆက်တယ်။
သတိရနေလို့တစ်ညအိပ်လေးဖြစ်ဖြစ်လာပေးပါတဲ့။
အလုပ်တွေအရမ်းများနေလို့ကျွန်တော့်မရောက်နိူင်ခဲ့ဘူး။
အခုတော့…အချိန်လေးလုပြီးအမေ့ရှိရာကိုကျွန်တော်လာခဲ့ပါပြီ။
အမေ့စီဖုန်းမဆက်ပဲအမေဝမ်းသာရအောင်တိတ်တဆိတ်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ကိုမြင်ရင်အမေဘယ်လောက်တောင်ဝမ်းသာရှာမလဲ….
“”အမေ….အမေ….””
မီးဖိုထဲမှာဘယ်သူမှရှိမနေပြန်။
ခုနကမီးခိုးတွေတောင်အူပြီးထွက်နေတဲ့မီးဖိုခန်းလေးဟာဘယ်သူမှရှိမနေပဲ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
ကျွန်တော် အမြင်မှာတာများလား…
မီးဖိုခန်းကနေအိမ်ပေါ်တက်လိုက်တယ်။
ဖုန်တွေတောင်အတော်လေးတက်နေတာပါလား
အမေ့ကိုမတွေ့….
အမေ့ဘယ်တွေသွားနေပါလိမ့်…
“”အမေ…အမေ…အမေ….””
ကျွန်တော် အသံကုန်အော်ခေါ်လိုက်တယ်။
“”ဟေ့…မလှတို့အိမ်ထဲကဘယ်သူလဲ
ပြည့်စုံအောင်…လား မလှ သား ပြည်စုံအောင်လား””
“”ဟုတ်တယ် ဘကြီးစိန်သန်း ကျွန်တော် ပြည့်စုံအောင်ပါ။ အမေဘယ်သွားလဲ…””
ဘကြီးစိန်သန်းတဘက်ခြံကနေကူးလာပါသည်။
ကျွန်တော် လည်းမီးဖိုခန်းကနေအပြင်ဘက်ကိုထွက်လာလိုက်သည်။
“”ကိုပြည့်…မလှ ဆုံးတာ တစ်လကျော်ပြီ
တရှောင်ရှောင်စဖြစ်ခါစကတည်းကမင်းကိုအသိပေးဖို့ငါတို့ပြောသေးတယ်။
မင်းအမေကဘာမှန်းမသိဘူး။
မအားရှာဘူးထင်ပါရဲ့ နေပါစေတဲ့လေ။
ငါ့အထင်နှလုံးကြပ်တာထင်တယ်။
အသက်ရှုမရအောင်ထ ထကြပ်နေတာ။
ရောဂါဖြစ်တာသိပ်မကြာလိုက်ဘူး။
အခြေအနေမဟန်မှန်းသိလို့ မင်းဖုန်းနံပါတ် ကိုငါတို့ကတောင်းတော့ သူသေသွားရင်တောင်အကြောင်းမကြားပါနဲ့တဲ့ သူ့နာရေးကို သူ့နားကပ်ရယ်လက်စွပ်ကလေးရယ်နဲ့ စီစဥ်ပေးပါတဲ့…
တနေ့နေ့ မင်းရောက်လာတဲ့အခါမှသာသိပါစေလို့
ကတိတွေတောင်းသွားခဲ့တယ်ကွာ””
ဖြစ်မှဖြစ်ရလေအမေရယ်
ကျွန်တော် ကိုရင်နင့်အောင်လုပ်ပြီးကျန်ရစ်စေခဲ့တာလား။
ကျွန်တော် အမေ့အိမ်တံခါးလေးကိုဖွင့်ပြီးအားပါးတရငိုရှိုက်လိုက်မိတယ်။
အမေအိပ်ယာခေါင်းရင်းမှာကျွန်တော်ဘွဲ့ဓာတ်ပုံလေးရှိနေတယ်။
“”လူကသာနေမကောင်းတာနော်။
မင်းဓာတ်ပုံလေးကိုဖြုတ်ပြီးသူ့ခေါင်းရင်းမှာအမြဲထားတယ်။
မှန်ဘောင်ကိုအဝတ်စနဲ့အမြဲသုတ်တယ်။
ဂုဏ်ယူရတဲ့သားဆိုပြီးအမြဲချီးကျူးနေရှာတာ””
ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံလေးကိုယူကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဓာတ်ပုံလေးဟာလုံးဝဖုန်တစ်စက်တောင်ရှိမနေခဲ့ပါဘူး။
ဓာတ်ပုံလေးကိုအံသြစွာကျွန်တော် ပွတ်သပ်နေရင်း
ဘုရားကျောင်းဆောင်အောက်မှာချိပ်ဆွဲထားတဲ့
အမေ့ဓာတ်ပုံလေးကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ဖုန်မူန့်တွေနဲ့ညစ်ထွေးစွာဝါးနေတဲ့ဓာတ်ပုံလေးထဲကနေ အမေဟာကျွန်တော်ကိုပြုံးပြလို့နေပါတော့တယ်။
ကျွန်တော်လည်းအမေ့ကိုရှိခိုးဦးချကန်တော့ရင်း
မျက်ရည်တွေစီးကျလို့ငိုနေမိပါတော့တယ်။
#ယွန်းနှင်းဆီခိုင်