အညတရ သူငယ်ချင်း
------------------------
လယ်သမားတစ်ယောက်တွင် မြင်းတစ်ကောင်နှင့် ဆိတ်တစ်ကောင်ရှိသည်။
တစ်နေ့တွင် မြင်းသည် နေမကောင်းဖြစ်နေသောကြောင့် လယ်သမားသည် တိရစ္ဆာန်ကု ဆရာဝန်ကိုခေါ်ပြီး မြင်းကို ပြသသည်။ တိရစ္ဆာန် ဆရာဝန်က မြင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက်
“ခင်ဗျား မြင်းမှာ ဗိုင်းရပ်စ်တစ်မျိုး ဝင်နေတယ်” ဟုဆိုလိုက်သည်။
တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်က မြင်းကိုတိုက်ရန်အတွက် ဆေးသုံးခွက်စာပေးပြီးနောက်
“ကျွန်တော် နောက်နှစ်ရက်ကြာရင် တစ်ခါပြန်လာကြည့်ပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မြင်းပိုင်ရှင်က မေးသည်
“ဆရာ ပြန်မကောင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“သုံးရက်နေလို့မှ မသက်သာရင်တော့ ခင်ဗျားမြင်းကို သူခံစားနေရတဲ့ဝေဒနာ သက်သာရာ သက်သာ စေကြောင်း သတ်ပစ် လိုက်ရမှာပဲ” ဟုဆိုလိုက်သည်။
လယ်သမားနှင့် တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်တို့ ပြောနေသည်ကို ဘေးနားတွင်ရှိနေသည့် ဆိတ်ကကြားလိုက်သည်။
လယ်သမားက မြင်းကို ဆေးတိုက်ပြီး သူ့အလုပ်ကို သူသွားလုပ်သည်။ ဆိတ်က မြင်းနားကို ချဉ်းကပ်ပြီး
“သူငယ်ချင်း တောင့်ထားကွ။ မင်း ဒီလိုကြီး လှဲမနေနဲ့လေ။ ထူထူထောင်ထောင်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားစမ်း။ မင်းဒီလိုကြီး လှဲနေရင် သူတို့က မင်းကို သတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မယ်”
ဆိတ်က သူ့သူငယ်ချင်းမြင်းကို ဦးခေါင်းဖြင့်ထိုးကာ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးပြီးပြန်ထခိုင်းသည်။ သို့သော်မြင်းက မထနိုင်ရှာပေ။
ဒုတိယနေ့တွင် လယ်သမားက မြင်းကို ဆေးတစ်ကြိမ်တိုက်ပြန်သည်။ လယ်သမားမရှိချိန်တွင် ဆိတ်ကရောက် လာပြီး
“သူငယ်ချင်း ထစမ်းပါကွယ် ... မင်းကိုကြည့်ရတာ အားမရလိုက်တာ။ မင်း ဒီလိုချည်းပဲ လှဲနေမယ်ဆိုရင် သေလိမ့်မယ်။ မင်း နေကောင်းပြီဆိုတာ သိအောင် ထပြီးတော့ ပြေးပြလိုက်စမ်းပါ”
သို့သော် မြင်းက မထနိုင်။
နောက်တစ်နေ့တွင် လယ်သမားက သူ့မြင်းကို နောက်ဆုံး ဆေးတစ်ခွက်တိုက်ပြီးနောက် စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ထိုနေ့တွင် တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်က လာကြည့်သည်
“ဒီနေ့နောက်ဆုံး စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ ... မနက်ဖြန်မှ မသက်သာဘူး ဆိုရင်တော့ ရွာထဲက အခြားမြင်းတွေကို မကူးစက်နိုင်အောင် သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရတော့မှာပဲ” ဟုဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ဆိတ်ကကြားသည့် အခါတွင် မြင်းထံကို ပြေးသွားပြီး
“ဟေ့ကောင် ထစမ်း ... ထလေကွာ။ အရင်ကလိုပဲ ပြေးလိုက်စမ်း ... ဟီလိုက်စမ်း။ မင်းဘဝဟာ ဒီနေ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲကွ။ မင်း အရင်ကလို မပြေးနိုင်၊ မထနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ မနက်ဖြန် မင်းသေပြီလို့သာ မှတ်လိုက်။ ပြေးလိုက်စမ်းပါ သူငယ်ချင်းရယ် ... ဟုတ်ပြီ ထလိုက်စမ်း ... တစ် ... နှစ် ... သုံး”
မြင်းက ထရပ်သည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်း တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလိုက်သည်။ မြင်းဇောင်းအပြင်ကို ထွက်လိုက်သည်။ လယ်ကွင်းတွေထဲကို ပြေးကြည့်သည်။
“ဟေး ... ဒါမှ ငါ့သူငယ်ချင်းကွ ... မင်း မသေတော့ဘူး ... မင်းမသေတော့ဘူး” ဟု ဆိတ်က ဝမ်းသာအားရ ပြောကာ ခုန်ပေါက်ပြီး ပျော်နေသည်။
မြင်းက လယ်ကွင်းထဲတွင် ပြေးနေသည်ကို လယ်သမားရော တိရစ္ဆာန် ဆရာဝန်ပါ မြင်သွားသည်။
“ဟာ ... ဆရာ ကျွန်တော့်မြင်း ကောင်းသွားပြီဗျ ... ပြေးတောင် ပြေးနေပြီ”
“အေးဗျာ ... အံ့ရောပဲ”
“ဝမ်းသာလိုက်တာဆရာ ... ဒီည ကျွန်တော့် မြင်း ပြန်ကောင်းတဲ့ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ရွာသားတွေနဲ့ ပျော်ပွဲလေး တစ်ပွဲလောက် လုပ်မယ်ဗျာ။ ဆရာက မြင်းကို ပျောက်အောင် ကုပေးထားတာဆိုတော့ ဆရာ ဆက်ဆက် ကြွလာခဲ့ရမယ်”
“ကောင်းပါလေ့ဗျာ ... လာရမှာပေါ့ ... သောက်စရာလေးများ ထည့်လိုက်ရင် ပိုတောင် မြိုင်သွားဦးမယ် ထင်တယ်ဗျ”
“အလိုဗျာ ... ဘယ်လစ်ဟင်းပါ့မလဲ။ ပါရမှာပေါ့”
ထိုညတွင် လယ်သမားကြီး၏ လယ်တဲ၌ သောက်ကြ စားကြ ပျော်ကြ ပါးကြသည်။
ထိုညအတွက် အထူး ဟင်းလျာကား ဆိတ်ကောင်လုံးကင် ဖြစ်လေသည်။
ဘဝဆိုသည်မှာ ထိုနည်းအတိုင်းပင်
ထူထူထောင်ထောင် ဖြစ်စေရန် အားပေးသူကို မည်သူမျှမသိ
သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ အထောက်အပံ့ကောင်းတွေကို မည်သူမျှမသိ
ကိုယ်သည် သူ့အတွက် စတေးပေးရမည့်သူ ဖြစ်မှန်းမသိသော်လည်း၊ သူ ကောင်းစားရေးအတွက် စွန့်လွှတ် အနစ်နာခံပေးနေရသူတွေ လောကတွင် များစွာရှိနေသည်။
(အိန္ဒိယပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည့် Unknown Friend ကို မြန်မာမှု ပြုထားခြင်းဖြစ်ပါသည်။)
တင်ညွန့်
၈.၁၁.၂၀၂၂