စွန့်ပစ်ခံ ကလေး

 စွန့်ပစ်ခံကလေး

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး အမည်းရောင်ဆေးဆိုးထားသကဲ့သို့ မှောင်အတိကျနေသည်။ ရေငွေ့မှိုင်းတို့ လွှမ်းခြုံထားသော ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲတွင် မိုးစက်တို့က ရက်ရက်စက်စက် ရွာသွန်းနေ၏။ ထိုညသည် သာမန်ညများထက် ပို၍ အေးစက်လွန်းလှသည်။ လမ်းဘေးတွင် စုပုံထားသော အမှိုက်ပုံးဟောင်းကြီးများအနီး၌ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုရှိနေသည်။ ညှော်နံ့နှင့် ပုပ်စော်နံသောအနံ့တို့အကြားတွင် အလွန်နုနယ်သော၊ အလွန်ဖြူစင်သော သက်ရှိလေးတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်ထားမည်မဟုတ်ပေ။ 

အဝတ်စုတ်လေးများဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ထိုအထုပ်လေးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ငိုသံသဲ့သဲ့သည် မိုးသံကြားတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထိုကလေးငယ်၏ အသားအရေမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် ပြာနှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ လေထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲကိုင်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေ၏။ သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သူမှာ မည်သူနည်း။ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှ နုနယ်သော သက်ရှိလေးကို အမှောင်ထုထဲတွင် ထားရစ်ခဲ့ရသနည်း။

နှလုံးသားထဲမှ နာကျင်မှုကို အံတုရင်း ထိုအနီးအနားတွင် ရပ်နေသော အရိပ်တစ်ခုရှိသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ သူမ၏ မျက်ဝန်းမှ စီးကျလာသော မျက်ရည်တို့သည် မိုးရေများနှင့် ရောထွေးနေသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော်လည်း ခြေလှမ်းတို့က နောက်သို့သာ ဆုတ်နေမိသည်။ "ခွင့်လွှတ်ပါ သားလေးရယ်... အမေက မင်းကို ကျွေးမွေးဖို့ အင်အားမရှိလို့ပါ..." ဟု သူမ၏ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး ဆာလောင်မှုဒဏ်ကြောင့် ပါးပြင်များ ချိုင့်ဝင်နေသည်။ လူ့လောက၏ ရက်စက်မှုကို သူမ ခါးစည်းခံခဲ့ရသော်လည်း၊ သူမ၏ ရင်သွေးလေးကိုမူ ထိုဒုက္ခများထဲတွင် မရှင်သန်စေချင်ခဲ့။ ထို့ကြောင့်လည်း စေတနာရှင်တစ်ဦးဦးက တွေ့ရှိသွားနိုးဖြင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် မနီးမဝေးရှိ ဤလမ်းကြားလေးတွင် ထားရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်တွင် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ကြေကွဲမှုများ၊ နောင်တများ နှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရောပြွမ်းနေ၏။ ထို့နောက် သူမသည် အမှောင်ထုထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ချန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသော ကလေးငယ်နှင့် အေးစက်စက် မိုးစက်များသာ ဖြစ်သည်။

နံနက်အာရုံတက်ချိန်တွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောင်းစောင့်ဖိုးထောင်သည် ကျောင်းဝင်းအတွင်း တံမြက်စည်းလှည်းရန် ထွက်လာစဉ် လမ်းကြားလေးထဲမှ ထူးခြားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခွေးဟောင်သံဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နားစွင့်ကြည့်မိသောအခါ လူကလေးတစ်ဦး၏ ငိုသံဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ဖိုးထောင်၏ ခြေလှမ်းများ တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် အမှိုက်ပုံအနီးသို့ ရောက်သွားသောအခါ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားမိသည်။ "ဘုရား... ဘုရား... ဘယ်လိုရက်စက်တဲ့ မိဘတွေလဲ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ သူသည် ကလေးငယ်ကို အသာအယာ ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ကလေး၏ ကိုယ်လေးမှာ ရေခဲတုံးကဲ့သို့ အေးစက်နေသော်လည်း ရင်ဘတ်လေးမှာမူ တုန်ခါနေဆဲ။ အသက်ငွေ့ငွေ့ ရှိနေသေးသည်။

ဖိုးထောင်သည် ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ ကျောင်းပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားခဲ့သည်။ ဆရာတော် ဦးကေလာသသည် ကလေးငယ်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ "ဒါဟာ လောကရဲ့ မောဟတွေပေါ့ ဖိုးထောင်ရာ... ဒီကလေးမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ" ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဆရာတော်က ကလေးကို နွေးထွေးသော အဝတ်များဖြင့် လဲလှယ်ပေးစေပြီး နွားနို့အနည်းငယ် တိုက်ကျွေးစေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ထိုကလေးငယ်၏ အမည်ကို 'ရတနာ' ဟု မှည့်ခေါ်လိုက်ကြသည်။ ရတနာသည် မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ မေတ္တာရိပ်တွင် ရှင်သန်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းလေးများထဲတွင် အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ဆွေးမြည့်မှုများ ကိန်းအောင်းနေတတ်သည်။ သူ ကြီးပြင်းလာသောအခါ မိမိကိုယ်မိမိ မည်သူနည်း၊ မိမိကို မည်သူက စွန့်ပစ်ခဲ့သနည်းဟူသော မေးခွန်းပေါင်းများစွာသည် သူ၏ စိတ်အစဉ်တွင် အမြဲ ခြောက်လှန့်နေတော့သည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးနောက် ရတနာသည် အသက် နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော်လည်း စကားနည်းသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ အချိန်အများစုကို ကျောင်းစာကြည့်တိုက်နှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်း ဝေယျာဝစ္စများတွင်သာ ကုန်လွန်စေသည်။ အခြားကလေးများက မိဘများအကြောင်း ပြောကြသည့်အခါ ရတနာသည် တစ်ဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲထားတတ်သည်။

တစ်နေ့တွင် ဖိုးထောင်က ရတနာ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ "သား... မင်းကို ငါပြစရာရှိတယ်" ဟု ဆိုကာ ဖုန်တက်နေသော သေတ္တာဟောင်းလေးတစ်ခုကို ထုတ်ပြသည်။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် ညစ်နွမ်းနေသော အနှီးစလေးတစ်ခုနှင့် ငွေသားအနည်းငယ်၊ ပြီးနောက် သံချေးတက်နေသော ကြေးလက်စွပ်လေးတစ်ကွင်း ရှိနေသည်။

"ဒါတွေက မင်းကိုတွေ့တုန်းက မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ ပါလာတဲ့ အရာတွေပဲ" ဟု ဖိုးထောင်က ပြောသည်။ ရတနာသည် ထိုကြေးလက်စွပ်လေးကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ထိုအရာသည် သူ့အတွက် တစ်ဦးတည်းသော မိခင်နှင့် ဆက်သွယ်ပေးသည့် ကြိုးမျှင်လေးသဖွယ် ခံစားရသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွလာသည်။ "အမေ... အမေ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာလဲ" ဟု စိတ်ထဲမှ မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။

ရတနာသည် ထိုလက်စွပ်လေးကို ကြည့်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ ထိုနာကျင်မှုသည် ဒေါသကြောင့်မဟုတ်ဘဲ လွမ်းဆွတ်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ အတိတ်ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤလက်စွပ်လေးနောက်ကွယ်တွင် မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသနည်း။

ရတနာသည် ကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်းတွင် သူ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသော နေရာသို့ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။ ထိုနေရာသည် ယခုအခါ တိုက်ခန်းအသစ်များဖြင့် စည်ကားနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း လွန်ခဲ့သော နှစ်က မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးဖြင့် ပုံဖော်ကြည့်သည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသောည၊ အေးစက်သော မြေပြင်၊ နှင့် မိခင်တစ်ဦး၏ နောက်ကျောပြင်။

သူသည် ထိုအနားရှိ ဆိုင်အိုလေးများမှ လူကြီးအချို့ကို လိုက်လံမေးမြန်းကြည့်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လောက်က ဒီနားမှာ ကလေးစွန့်ပစ်ခံရတာကို မှတ်မိကြလားခင်ဗျာ" ဟု မေးမိသောအခါ လူအများစုက ခေါင်းခါပြကြသည်။ အချို့ကလည်း "အဲ့ဒီတုန်းက ဒီလိုကိစ္စတွေ ခဏခဏဖြစ်တာပဲ၊ ဘယ်သူမှတ်မိမှာလဲ" ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့သာ ပြောကြသည်။

ရတနာသည် အားငယ်သွားမိသည်။ လောကကြီးသည် သူ့အတွက် အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလွန်းလှသည်။ ထိုစဉ် အသက်ကြီးကြီး အဖွားအိုတစ်ဦးက သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ "မောင်ရင်... မင်းပြောတဲ့ကလေးက အနှီးစအနီလေးနဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ ကလေးလား" ဟု မေးလိုက်သောအခါ ရတနာ့နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အဖွား... အဖွား တစ်ခုခု သိထားလို့လား"

အဖွားအိုသည် သက်ပြင်းချရင်း "အေး... အဲ့ဒီတုန်းက ငါ ဒီနားမှာ မုန့်ဟင်းခါးရောင်းတာ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကို ငါမှတ်မိတယ်။ သူက ဒီနားက စက်ရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တာ။ အရမ်းကို ဆင်းရဲရှာတယ်" ဟု ပြောပြသည်။ ရတနာ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရောင်များ တောက်ပလာသည်။ သူ၏ မိခင်သည် လူဆိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ ဘဝဒဏ်ကို မခံနိုင်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အတွက် သူ့ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်။

အဖွားအို၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ရတနာသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော စက်ရုံတန်းလျားများဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် အနံ့အသက်မကောင်းဘဲ လူနေထူထပ်လှသည်။ ရတနာသည် ကြေးလက်စွပ်လေးကို လက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း တစ်အိမ်တက်ဆင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ဒီလက်စွပ်ကို သိတဲ့သူ ရှိလားခင်ဗျာ"

အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်စွပ်ကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် "ဒါ... မသိန်းရဲ့ လက်စွပ်ပဲ။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လောက်ကတည်းက ဒီကနေ ထွက်သွားပြီ။ သူက အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတယ်၊ ကလေးကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရလို့ ဆိုပြီး နေ့တိုင်း ငိုနေတာ" ဟု ပြောပြသည်။ ရတနာ့ ရင်ထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။ မိခင်သည် သူ့ကို မေ့လျော့မသွားဘဲ တစ်ချိန်လုံး သတိရနေခဲ့သည်ဆိုသော အချက်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်မှုပေးသလို နာကျင်စေပြန်သည်။

ရတနာသည် မသိန်း မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို ဆက်လက်စုံစမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် သတင်းအစအနက ပျောက်ဆုံးနေသည်။ အချို့က သူမသည် နယ်ဘက်သို့ ပြန်သွားပြီဟု ဆိုကြပြီး အချို့ကမူ ရောဂါဖြင့် ဆုံးပါးသွားပြီဟု ပြောကြသည်။ ရတနာသည် ဇွဲမလျှော့ခဲ့ပေ။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို ရှင်လျက်ဖြစ်စေ၊ သေလျက်ဖြစ်စေ တစ်ကြိမ်လောက်တော့ တွေ့ချင်မိသည်။

လပေါင်းများစွာ ရှာဖွေပြီးနောက် ရတနာသည် ဧရာဝတီတိုင်းအတွင်းရှိ ရွာကလေးတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုရွာသည် မြစ်ကမ်းနံဘေးတွင် တည်ရှိပြီး အလွန်အေးချမ်းသည်။ ရွာသားတစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် မသိန်း၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"မသိန်းလား... သူကတော့ မရှိတော့ဘူး သားရယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ကပဲ ဆုံးသွားရှာပြီ"

ထိုစကားလုံးသည် ရတနာ့အတွက် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်နေရာမှ ယိုင်လဲသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ မျှော်လင့်ခဲ့သော ပွေ့ဖက်မှု၊ သူ ကြားချင်ခဲ့သော "သားရယ်" ဆိုသည့် ခေါ်သံတို့သည် ဘယ်သောအခါမှ ဖြစ်လာတော့မည်မဟုတ်။

အဒေါ်ကြီးက ရတနာ့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး သေတ္တာအိုလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးသည်။ "သူ မသေခင်က ဒါကို ငါ့ကို အပ်သွားတယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ သူ့သား ပြန်လာရင် ပေးလိုက်ပါတဲ့။ သူက မင်းကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ဘူး"

သေတ္တာထဲတွင် ရတနာ၏ ငယ်စဉ်က ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံ (မည်သည့်နေရာမှ ရလာသည်မသိ) နှင့် စာတိုလေးတစ်စောင် ရှိနေသည်။ "သားလေး... အမေ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ အမေ မင်းကို ချစ်တယ်ဆိုတာတော့ ယုံပေးပါ။ အမေ့ဘဝက မင်းကို လူတန်းစေ့ မထားနိုင်လို့ ဒီလိုလုပ်ခဲ့ရတာပါ" ဟူသော စာသားကို ဖတ်ရင်း ရတနာသည် အသံတိတ် ရှိုက်ငိုနေမိသည်။

ရတနာသည် မိခင်၏ ဂူသင်္ချိုင်းလေးရှေ့တွင် ထိုင်နေမိသည်။ ထိုနေရာသည် မြက်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အေးချမ်းလှသည်။ သူသည် ကြေးလက်စွပ်လေးကို ဂူအနီးရှိ မြေကြီးထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။ "အမေ... ကျွန်တော် အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ အမေ ကျွန်တော့်ကို မမုန်းခဲ့ဘူးဆိုတာ သိရရုံနဲ့တင် ကျွန်တော့်ဘဝက ပြည့်စုံပါပြီ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လေပြေလေးတစ်ခု ဝှေ့ယမ်းသွားသည်။ ထိုလေပြေသည် မိခင်၏ နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးဖြင့် သူ့ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ရတနာသည် မိမိကိုယ်မိမိ စွန့်ပစ်ခံရသူတစ်ဦးအဖြစ် မမြင်တော့ဘဲ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် အသက်ရှင်ခွင့်ရခဲ့သူတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲခံယူလိုက်သည်။

သူသည် ရွာမှ ပြန်လာသောအခါ ယခင်ကကဲ့သို့ အထီးကျန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဘဝကို အသစ်မှ ပြန်စရန် ခွန်အားများ ရရှိခဲ့သည်။

ရတနာသည် ရန်ကုန်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပညာရေးကို ပိုမိုကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကဲ့သို့ စွန့်ပစ်ခံရသော ကလေးများကို ကူညီနိုင်မည့် ရှေ့နေတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ရည်မှန်းချက် ထားရှိခဲ့သည်။ ဆရာတော် ဦးကေလာသသည် ရတနာ၏ ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်ပြီး ကြည်နူးနေမိသည်။

"သား... အတိတ်ကို ပြောင်းလဲလို့မရပေမယ့် အနာဂတ်ကိုတော့ မင်းကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်လို့ရတယ်" ဟု ဆရာတော်က ဆုံးမသည်။

ရတနာသည် ကျောင်းစာများကို နေ့ညမပြတ် လေ့လာသည်။ သူသည် အားလပ်ချိန်များတွင် မိဘမဲ့ဂေဟာများသို့ သွားရောက်ကာ ကလေးငယ်များကို စာသင်ပေးခြင်း၊ သူတို့နှင့်အတူ ကစားပေးခြင်းများ ပြုလုပ်သည်။ ထိုကလေးငယ်များ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အထီးကျန်မှုကို သူ နားလည်သည်။ သူသည် ထိုကလေးများအတွက် "အကိုကြီး" တစ်ဦးသဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နှစ်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ရတနာသည် ဥပဒေဘွဲ့ကို ထူးချွန်စွာ ရရှိခဲ့ပြီး နာမည်ကျော် ရှေ့နေတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဆင်းရဲသားများနှင့် မတရားခံနေရသူများအတွက် အခမဲ့ လိုက်လံဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ အမည်မှာ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွင် လူသိများလာခဲ့သည်။

သို့သော် ရတနာသည် မာန်မာန မတက်ခဲ့ပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း နှိမ့်ချစွာ နေထိုင်တတ်သည်။ တစ်နေ့တွင် သူ၏ ရှေ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရောက်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏ မြေးလေးကို မွေးစားရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ဥပဒေကြောင်းအရ အခက်အခဲ ဖြစ်နေသူဖြစ်သည်။ ရတနာသည် ထိုကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။

"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ အဒေါ်... ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်။ ဘယ်ကလေးမှ မိသားစုမရှိဘဲ မရှင်သန်သင့်ဘူး" ဟု သူ ကတိပေးလိုက်သည်။

ရတနာသည် ထိုကလေးငယ်အတွက် အောင်မြင်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ကလေးသည် နွေးထွေးသော မိသားစုရိပ်မြုံကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ ရတနာသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ပီတိဖြစ်နေမိသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဘဝပေးအခြေအနေကို အသုံးချကာ အခြားသူများ၏ ဘဝကို လင်းလက်စေခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်သူဖြစ်သော်လည်း အထီးမကျန်တော့ပေ။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူချစ်သော၊ သူ့ကိုချစ်သော သူများစွာ ရှိနေသည်။ သူသည် ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ မှန်မှန်သွားကာ ဆရာတော်နှင့် ဖိုးထောင်တို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သည်။ ဖိုးထောင်သည် အသက်ကြီးလှပြီဖြစ်သော်လည်း ရတနာ့ကို မြင်တိုင်း ပြုံးနေတတ်သည်။

"မင်းက ငါတို့ရဲ့ ရတနာအစစ်ပဲ သားကြီးရာ" ဟု ဖိုးထောင်က ပြောလေ့ရှိသည်။

တစ်ညတွင် ရတနာသည် သူ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသော လမ်းကြားလေးသို့ တစ်ခေါက် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုညသည်လည်း မိုးရွာနေသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်ဟု သူ မခံစားရတော့ပေ။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ခဏရပ်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အမေ... အမေ မြင်နေရလား။ ကျွန်တော် အခု အဆင်ပြေနေပါပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ စွန့်ပစ်ခံရသူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို ဝေမျှပေးနေသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ" ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။

ရတနာသည် ထိုလမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာစဉ် လမ်းဘေးတွင် ခွေယိုင်နေသော ကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကလေးသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်နေသည်။ ရတနာသည် ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ကလေးကို ခြုံပေးလိုက်သည်။

"လာပါ သားလေး... အကိုကြီးနဲ့ လိုက်ခဲ့။ မင်းကို ဘယ်သူမှ ပစ်မထားစေရဘူး"

ရတနာသည် ထိုကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီကာ ကားပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကြင်နာမှုနှင့် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ အထင်အရှား ရှိနေသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် စွန့်ပစ်ခံကလေးများအတွက် ခိုလှုံရာတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် "ရတနာ့ရိပ်မြုံ" အမည်ရှိ မိဘမဲ့ဂေဟာလေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကလေးငယ်ပေါင်းများစွာသည် နွေးထွေးမှု၊ ပညာရေးနှင့် အနာဂတ်များကို ရရှိကြသည်။ ရတနာသည် ထိုကလေးများ၏ ဖခင်သဖွယ်၊ အစ်ကိုသဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ဂေဟာ၏ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ကလေးများနှင့်အတူ ဆော့ကစားနေရင်း ရတနာသည် ကောင်းကင်ယံမှ နေရောင်ခြည်နွေးနွေးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ခလယ်တွင် ဝတ်ထားသော အရောင်တင်ထားသည့် ကြေးလက်စွပ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလက်စွပ်သည် ယခုအခါ နာကျင်ခြင်း၏ ပြယုဂ်မဟုတ်တော့ဘဲ မျှော်လင့်ချက်၏ အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်နေသည်။

လောကကြီးတွင် စွန့်ပစ်ခံရခြင်းဆိုသည်မှာ အဆုံးသတ်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ပိုမိုခိုင်မာသော ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် ကံကြမ္မာက ပေးအပ်လိုက်သော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ရတနာသည် ထိုစိန်ခေါ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ရင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည်။ နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် သူတို့၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် လှပစွာ ကျရောက်နေတော့သည်။ ဤသည်မှာ "စွန့်ပစ်ခံကလေး" တစ်ဦး၏ ကြေကွဲဖွယ် အစပြုမှုမှသည် မေတ္တာဘုရင်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော အမှတ်တရပုံပြင်လေးပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။