ဆိုးသွမ်းတဲ့ မိထွေး
ဆိုးသွမ်းတဲ့ မိထွေး
မိုးစက်မှုံတို့သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကျွန်းသားအိမ်ကြီး၏ အမိုးပေါ်သို့ ခပ်မှန်မှန် ခုန်ဆင်းနေကြသည်။ အိမ်ရှေ့က ရေတံလျှောက်မှ ကျလာသော ရေပေါက်သံများက တိတ်ဆိတ်လွန်းသည့် ညနေခင်းကို ပို၍ ခြောက်ခြားစေသည်။ နွေဦး တစ်ယောက် အိမ်ခန်းထဲက ပြတင်းပေါက်တွင် မေးတင်ရင်း ခြံဝင်းဝဆီသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဒီနေ့သည် သူမ၏ ဖခင် ဦးမြတ် တစ်ယောက် နောက်အိမ်ထောင်နှင့်အတူ အိမ်ပြန်ရောက်လာမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က မိခင်ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဤအိမ်ကြီးသည် အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းကပင် နွေဦးအတွက် လုံခြုံမှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ကားတစ်စီး ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ကားဟွန်းသံက နွေဦး၏ ရင်ကို ဒိန်းခနဲ တုန်သွားစေသည်။ ကားတံခါးပွင့်သွားပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆင်းလာသည်။ သူမ၏ နာမည်က ဒေါ်သုဇာ။ လှပသော်လည်း အေးစက်သော မျက်နှာထားရှိသူဟု ဖခင်ဖြစ်သူက ပြောဖူးသည်။ ဦးမြတ်က သူမ၏ လက်ကို တွဲကူပြီး အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။
“နွေဦး... သမီး... ဆင်းလာခဲ့ဦးလေ”
ဖခင်၏ ခေါ်သံက လှေကားရင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နွေဦးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချကာ
“ဒါ မေမေသုဇာပေါ့... သမီးကို ဂရုစိုက်မယ့်သူပေါ့”
ဦးမြတ်က ပြုံးရွှင်စွာ မိတ်ဆက်ပေးသော်လည်း ဒေါ်သုဇာ၏ အပြုံးကမူ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်သာ ရှိပြီး မျက်လုံးများက နွေဦးကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတ်နေသည်။ ၎င်းသည် ဆိုးသွမ်းမှု၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်မည်ဟု နွေဦး ထိုစဉ်က မသိခဲ့ပေ။
ဒေါ်သုဇာ ရောက်လာပြီး တစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် အိမ်၏ လေထုက စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။ အရင်က နွေဦး စိုက်ပျိုးထားသော ပန်းအိုးများသည် နေရာရွေ့ကုန်သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင်လည်း နွေဦး နှစ်သက်သော ဟင်းလျာများအစား ဒေါ်သုဇာ ကြိုက်နှစ်သက်သည့် အနံ့ပြင်းပြင်း ဟင်းများသာ နေရာယူလာသည်။
တစ်ညတွင် နွေဦးသည် ရေဆာ၍ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာစဉ် ဖခင်၏ စာကြည့်ခန်းထဲမှ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ကိုမြတ်... နွေဦးကို အရမ်း အလိုမလိုက်ပါနဲ့။ ကလေးက အကျင့်ပျက်နေပြီ။ ကျောင်းစာထက် ဝတ္ထုစာအုပ်တွေပဲ ဖတ်နေတာကို ကျွန်မ မကြည့်ရက်ဘူး။ သူ့
ဒေါ်သုဇာ၏ အသံက အေးစက်သော်လည်း စေတနာပါဟန် ဆောင်ထားသည်။
“ဒါပေမဲ့ သုဇာရယ်... နွေဦးက ငယ်ငယ်ကတည်းက စာဖတ်တာ ဝါသနာပါတာ”
“အလိုလိုက်ရင် အကျင့်ပျက်တတ်တယ် ကိုမြတ်။ ကျွန်မက စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ။ သူ့ကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ထိန်းပါရစေ”
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နွေဦး၏
ဦးမြတ်သည် လုပ်ငန်းကိစ္စဖြင့် နယ်သို့ သုံးရက်ခရီး ထွက်ခွာသွားရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားသည်နှင့် ဒေါ်သုဇာ၏ မျက်နှာဖုံးက ကွာကျသွားတော့သည်။ ညစာစားချိန်တွင် နွေဦးသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော်လည်း ဒေါ်သုဇာက သူမကို ဟင်းတစ်ခွက်မှ မပေးဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“နွေဦး... မင်း အဖေရှိတုန်းကတော့ ငါက မင်းကို အလိုလိုက်တဲ့ မိခင်အတု လုပ်နေရတာ တော်တော် ပင်ပန်းတယ်။ အခု မင်းအဖေမရှိဘူးဆိုတော့ ငါတို့ အမှန်အတိုင်း နေကြရအောင်”
နွေဦးသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ထားသည်။
“မေမေ... သမီး ဘာမှားလို့လဲဟင်”
ဒေါ်သုဇာက ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ နွေဦး၏ ဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ နွေဦး ငယ်သံပါအောင် အော်လိုက်သော်လည်း ဒေါ်သုဇာက ဂရုမစိုက်။
“မင်း ရှိနေသရွေ့ မင်းအဖေရဲ့ အာရုံတွေက မင်းဆီမှာပဲ ရှိနေတာ။ ဒီအိမ်မှာ ငါကပဲ အရှင်သခင်ဖြစ်ရမယ်။ မင်းက ငါ့ခိုင်းဖတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နားလည်လား!”
ထိုညက နွေဦးကို
ရက်သတ္တပတ်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ နွေဦး၏ ဘဝသည် ငရဲခန်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာသည်။ ဒေါ်သုဇာသည် ဦးမြတ်ရှိချိန်တွင် အလွန်ကြင်နာတတ်သော မိခင်တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်သော်လည်း ဦးမြတ် ကွယ်ရာတွင်မူ နွေဦးကို ကျွန်တစ်ယောက်လို ခိုင်းစေသည်။ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ကြမ်းတိုက်ခြင်းနှင့် ခြံထဲက မြက်ပင်များကို နှုတ်ခိုင်းခြင်းတို့ကို ဒေါ်သုဇာက ခိုင်းစေတတ်သည်။
“နွေဦး... မင်း လက်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက် နီနေတာလဲ”
တစ်ရက်တွင် ဦးမြတ်က နွေဦး၏ လက်များကို မြင်သွားပြီး မေးသည်။ ဒေါ်သုဇာက ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ်ဖြေလိုက်သည်။
“သမီးက ခြံထဲမှာ ပန်းစိုက်ချင်လို့ ဆိုပြီး သွားလုပ်နေတာ ကိုမြတ်ရယ်။ ကျွန်မ တားတာတောင်မရဘူး။ ကလေးက အလုပ်လုပ်ရတာ ဝါသနာပါတယ်ထင်တယ်”
နွေဦးသည် ဖခင်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောချင်သော်လည်း ဒေါ်သုဇာ၏ ခက်ထန်သော အကြည့်များကြောင့် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း ဒေါ်သုဇာ၏ စကားကို ယုံကြည်ကာ “သမီးက လိမ္မာလိုက်တာ” ဟုသာ ချီးမွမ်းရှာသည်။ နွေဦး ရင်ထဲတွင်တော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုမတတ် ခံစားနေရသည်။
ဒေါ်သုဇာသည် နွေဦးကို အိမ်မှ မောင်းထုတ်ရန် အကြံစည်တစ်ခု ကြံစည်တော့သည်။ ဦးမြတ် အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားသော ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းရုပ်တုလေးကို ဖျောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နွေဦး၏
“ကိုမြတ်... ကိုမြတ်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းရုပ်တုလေး ပျောက်နေတယ်”
ဒေါ်သုဇာ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် အိမ်သားအားလုံး လန့်သွားကြသည်။ ရှာပုံတော် ဖွင့်ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် နွေဦး၏
“နွေဦး... သမီး ဘာလို့ ဒါကို ယူထားတာလဲ”
“သမီး မယူပါဘူး ဖေဖေ... သမီး တကယ် မသိတာပါ”
နွေဦး ငိုယိုကာ ငြင်းသော်လည်း ဒေါ်သုဇာက မီးလောင်ရာ လေပင့်လိုက်သည်။
“ကိုမြတ်... ကျွန်မ ပြောသားပဲ။ နွေဦးက စိတ်မနှံ့သလို ဖြစ်နေတာ။ သူ့ကို ဆရာဝန်နဲ့ ပြသင့်တယ် ဒါမှမဟုတ် ဘော်ဒါဆောင်ကို ပို့လိုက်သင့်တယ်”
ဦးမြတ်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါကာ
နွေဦးသည် ဒေါ်သုဇာ၏ အတိတ်ကို သိချင်လာသည်။ တစ်နေ့တွင် ဒေါ်သုဇာ အပြင်သွားခိုက် သူမ၏
သေတ္တာထဲတွင် ဓာတ်ပုံဟောင်းအချို့နှင့် စာအိတ်အချို့ ရှိနေသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ဒေါ်သုဇာသည် အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးနှင့်အတူ ရယ်မောနေသည်။ စာအိတ်များကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒေါ်သုဇာသည် ယခင်ကလည်း အိမ်ထောင်ကျဖူးပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်းသည် မသင်္ကာဖွယ်ရာ အခြေအနေဖြင့် ဆုံးပါးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ဒေါ်သုဇာသည် ငွေကြေးအမြောက်အမြား အကြွေးတင်နေကြောင်း ပြသသည့် စာရွက်စာတမ်းများကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။
နွေဦး၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ ဒေါ်သုဇာသည် ဖခင်ကို ချစ်၍ လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖခင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရယူရန် ကြံစည်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နွေဦးသည် ထိုအထောက်အထားများကို သိမ်းဆည်းရန် ကြိုးစားစဉ်
“မင်း ငါ့
ဒေါ်သုဇာ၏ အသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေပြီး နွေဦးကို မြင်သည်နှင့် တဟုန်ထိုး ပြေးလာသည်။ နွေဦးသည် လက်ထဲက စာရွက်များကို ဖွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမီတော့ပေ။ ဒေါ်သုဇာက နွေဦးကို ပါးရိုက်လိုက်ရာ နွေဦး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
“မင်း ငါ့အကြောင်းတွေကို သိသွားပြီပေါ့လေ... ဟုတ်လား။ ဒါဆိုလည်း မင်းကို ဒီအိမ်မှာ ထားလို့ မရတော့ဘူး”
ဒေါ်သုဇာသည် နွေဦး၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ရန် ကြိုးစားစဉ် နွေဦးက အားကုန်ရုန်းကာ
“ဖေဖေ... ဖေဖေ... သမီးကို ကယ်ပါဦး။ ဒီအမျိုးသမီးက လူသတ်သမား”
နွေဦးသည် ဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။ သို့သော် ဒေါ်သုဇာက အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာပြီး မျက်ရည်အတုများဖြင့် -
“ကိုမြတ်ရယ်... နွေဦးက စိတ်ဖောက်ပြန်ပြီး ကျွန်မကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ ကြည့်ပါဦး... ကျွန်မ လက်မောင်းမှာ ဓားရာနဲ့”
ဒေါ်သုဇာသည် သူမဘာသာ ပြုလုပ်ထားသော ဒဏ်ရာကို ပြလိုက်သောအခါ ဦးမြတ်သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတော့သည်။
ဦးမြတ်သည် မည်သူ့ကို ယုံရမည်ကို မသိတော့ဘဲ နွေဦးကို သူမ၏
နွေဦးသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိမ်ဖော်ကြီး ဒေါ်ဖွားစိန်ကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ ဒေါ်ဖွားစိန်သည် နွေဦး၏ မိခင်လက်ထက်ကတည်းက ရှိခဲ့သူဖြစ်ပြီး နွေဦးကို သနားသည်။
“သမီးလေး... ဒီစာကို ဖေဖေ့ဆီ ပေးပေးပါ”
ဒေါ်ဖွားစိန်သည် စာကို ယူကာ ဦးမြတ်ထံသို့ ခိုးသွားပေးခဲ့သည်။ ဦးမြတ်သည် စာကို ဖတ်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ ယုံကြည်ခဲ့သော အမျိုးသမီးသည် မြွေဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေကြောင်း သူ စတင်ရိပ်မိလာသည်။
ထိုညတွင် ဦးမြတ်သည် ဒေါ်သုဇာနှင့်အတူ ညစာစားနေစဉ် တည်ငြိမ်စွာပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“သုဇာ... မင်းမှာ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အကြွေးတွေ ရှိနေလား”
ဒေါ်သုဇာ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ကိုမြတ်ရယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာအကြွေးမှ မရှိပါဘူး”
ဦးမြတ်က စားပွဲပေါ်သို့ စာအိတ်ကို တင်လိုက်သည်။ ဒေါ်သုဇာ၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိသလို ဖြူလျော်သွားသည်။
“ဒါ... ဒါက ဘယ်က ရတာလဲ။ နွေဦး... အဲ့ဒီ ကောင်မလေး ပေးတာမလား!”
ဒေါ်သုဇာသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ကာ နွေဦး၏
ဒေါ်သုဇာသည် နွေဦး၏
“မင်းကြောင့်... မင်းကြောင့် အားလုံး ပျက်စီးကုန်ပြီ။ မင်းကို သတ်ပြီး ငါပါ သေလိုက်မယ်!”
ဒေါ်သုဇာသည် ဓားဖြင့် ပြေးဝင်လာစဉ် ဦးမြတ် ရောက်လာပြီး သူမ၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား လုံးထွေး သတ်ပုတ်ကြရာမှ ဒေါ်သုဇာသည် လှေကားရင်းသို့ လိမ့်ကျသွားသည်။ သူမ၏ ခေါင်းသည် ကျွန်းသားလှေကားနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။
နွေဦးသည် ဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ ဦးမြတ်သည်လည်း နွေဦးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ရင်း “ဖေဖေ တောင်းပန်ပါတယ် သမီးရယ်... ဖေဖေ မှားသွားတယ်” ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေခဲ့သည်။
ရဲတပ်ဖွဲ့ ရောက်လာပြီးနောက် ဒေါ်သုဇာ၏ အတိတ်က ရာဇဝတ်မှုများကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင် ခင်ပွန်းကိုလည်း အဆိပ်ခတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် သူမကို ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်လိုက်သည်။
အိမ်ကြီးသည် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း ယခင်ကလို ခြောက်ခြားစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ဦးမြတ်သည် နွေဦးကို အချိန်ပေးကာ ဂရုစိုက်လာသည်။ နွေဦး၏ စာအုပ်စင်တွင် စာအုပ်အသစ်များ ပြန်လည် နေရာယူလာသည်။ သို့သော် နွေဦး၏ ရင်ထဲတွင် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများကမူ အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မိုးရာသီ ကုန်ဆုံး၍ ဆောင်းဦးပေါက်လာသည်။ ခြံထဲက ပန်းပင်များ ပြန်လည် ပွင့်လန်းလာကြသည်။ နွေဦးသည် ခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း မိခင်၏ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဦးမြတ်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို လှမ်းဖက်ရင်း ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်နေသည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုများသည် သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝခရီးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။
ဆိုးသွမ်းသော မိထွေး၏ ဇာတ်လမ်းသည် ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း မေတ္တာနှင့် အမှန်တရားသည်သာ အမြဲတမ်း အောင်နိုင်ကြောင်းကို နွေဦး တစ်ဘဝလုံးစာ မှတ်သားထားလိုက်ပါတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။