အမေ့ရဲ့ စလယ်ဝင်အိုးလေး

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် သွပ်မိုးဟောင်းပေါ်သို့ တဖြောင်းဖြောင်း ကျဆင်းနေကြသည်။ မြေနီလမ်းကလေးသည် ရွှံ့ဗွက်တို့ဖြင့် ပျစ်ချွဲနေပြီး လေအဝေ့တွင် ပါလာသော မြေဆီနံ့က လွမ်းမောဖွယ် အတိတ်တို့ကို နှိုးဆွနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။ မင်းလွင်သည် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော သစ်သားအိမ်ကလေး၏ တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။ အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးနံ့သင်းသင်းနှင့် ထမင်းနပ်ခါစ အနံ့ကလေးက သူ့နှာခေါင်းဝတွင် တိုးဝှေ့လာသည်။ ထိုအနံ့သည် မြို့ပြ၏ စားသောက်ဆိုင်ကြီးများတွင် မရနိုင်သော၊ အမေ့လက်ရာမှသာ ရရှိနိုင်သော မွှေးပျံ့ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်နေသော အမေက သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း အံ့သြဝမ်းသာစွာ ကြည့်နေရှာသည်။ အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက တွန့်လိပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း နွေးထွေးမှုတို့ကတော့ လျော့ပါးမသွားခဲ့ပေ။

အိမ်ကလေး၏ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ထဲသို့ မင်းလွင် ဝင်လာခဲ့သည်။ မှောင်ရိပ်သန်းနေသော ထောင့်စွန်းတွင် အမေ အမြတ်တနိုး သုံးစွဲခဲ့သော စလယ်ဝင်အိုးလေးက မီးဖိုဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ ထိုအိုးလေးသည် အမေ့ဘဝ၏ သက်သေတစ်ခု ဖြစ်သလို မင်းလွင်တို့ မောင်နှမတစ်သိုက်ကို လူလားမြောက်အောင် ကျွေးမွေးခဲ့သော ရတနာတစ်ပါးလည်း ဖြစ်သည်။ အိုးလေး၏ နှုတ်ခမ်းသားတွင် မှိုင်းများ စွဲကပ်နေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အပူဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရသည့် လက္ခဏာတို့က ထင်ရှားနေသည်။ မင်းလွင်သည် ထိုအိုးလေးကို ကြည့်ရင်း ငယ်ဘဝကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။ ဆန်မလောက်ငသော နေ့ရက်များတွင် အမေသည် ထိုစလယ်ဝင်အိုးလေးထဲသို့ ဆန်ကို နှမြောတသစွာ ထည့်ရင်း မိသားစုအတွက် ထမင်းတစ်နပ် ဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလား။

မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးမှ ယိုကျလာသော မိုးရေစက်တို့ကို ခံရန် အမေက ခွက်အဟောင်းလေး တစ်လုံးကို ချထားလိုက်သည်။ အမေ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက နှေးကွေးနေသော်လည်း စေ့စပ်သေချာလွန်းသည်။ မင်းလွင်က အမေ့အနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ အမေ့လက်ဖဝါးတွေက ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း ထိုကြမ်းတမ်းမှုနောက်ကွယ်တွင် မေတ္တာတရားတို့က အစဉ်အမြဲ စီးဆင်းနေခဲ့သည်။ အမေက ပြုံးရင်း မင်းလွင်ကို ကြည့်ကာ ဗိုက်ဆာပြီလားဟု မေးရှာသည်။ မင်းလွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။ မြို့ပြမှာ နေထိုင်ရင်း စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ ရှိလာခဲ့သော်လည်း အမေ့ရဲ့ အစုတ်အပြတ် အိမ်ကလေးထဲက စလယ်ဝင်အိုးလေးနဲ့ ချက်ထားတဲ့ ထမင်းတစ်နပ်ကို သူ အမြဲတမ်း တမ်းတနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမေက မီးဖိုထဲမှ ပြာများကို ဖယ်ရှားရင်း ထင်းစအချို့ကို ထိုးထည့်လိုက်သည်။ မီးလျှံကလေးများက တဖျောက်ဖျောက် မြည်ကာ တောက်လောင်လာသည်။ စလယ်ဝင်အိုးလေးထဲမှ ဆန်ဆေးရေများ ဆူပွက်လာသောအခါ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်တို့က မင်းလွင်၏ ရင်ထဲကို နွေးထွေးစေသည်။ ငယ်စဉ်က အမေသည် ဤအိုးလေးဖြင့် ထမင်းချက်တိုင်း သူက အမြဲတမ်း ဘေးက စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။ အမေက ထမင်းရည်ငှဲ့သောအခါ ထွက်လာသော အဖြူရောင် အမြှုပ်ကလေးများကို သူက သကြားခတ်ပြီး သောက်ခဲ့ရသည်မှာ ဘဝ၏ အကောင်းဆုံး အရသာပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတော့ ထိုအိုးလေးသည် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းပေးစွမ်းနိုင်သော မေတ္တာအရသာကတော့ လတ်ဆတ်နေဆဲပင်။

မင်းလွင်သည် အမေ့ကို မြို့သို့ လိုက်ခဲ့ရန် တစ်ခါက တိုက်တွန်းဖူးသည်။ သို့သော် အမေက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ အမေက ဤအိမ်ကလေးနှင့် ဤစလယ်ဝင်အိုးလေးကို စွန့်ခွာရန် မလိုလားခဲ့ပေ။ ဤအိုးလေးထဲတွင် အဖေ့ကို သတိရခြင်းများ၊ သားသမီးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရသော အမှတ်တရများ သိမ်းဆည်းထားသည်ဟု အမေက ဆိုဖူးသည်။ အမေ့အတွက်တော့ ဤအိုးလေးက ရိုးရိုးအိုးတစ်လုံး မဟုတ်ဘဲ ဘဝ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မင်းလွင်သည် ထိုစကားကို ယခုမှ နားလည်လာမိသည်။ လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးသည် သူပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်းဥစ္စာပေါ်မှာ မူတည်သည်မဟုတ်ဘဲ ထိုပစ္စည်းနှင့် ပတ်သက်နေသော သံယောဇဉ်တရားပေါ်မှာသာ မူတည်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်ခဲ့ရသည်။

ညနေစောင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ မိုးက အနည်းငယ် စဲသွားသော်လည်း လေအေးက တိုးဝှေ့နေဆဲပင်။ အမေက စလယ်ဝင်အိုးလေးထဲမှ ထမင်းကို ပန်းကန်ထဲသို့ ခပ်ထည့်ပေးသည်။ ထမင်းအိုးထဲတွင် ကပ်နေသော ထမင်းဂျိုးကလေးများကို အမေက ခြစ်ထုတ်ကာ မင်းလွင်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ပိုထည့်ပေးပြန်သည်။ မင်းလွင်၏ ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်လာသည်။ မိဘဆိုသည်မှာ မိမိအတွက် မကျန်ခဲ့လျှင်ပင် သားသမီးအတွက် အကောင်းဆုံးကို ပေးဆပ်ချင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထမင်းဂျိုးလေး၏ ကြွပ်ဆတ်သော အရသာက မင်းလွင်ကို ငယ်ဘဝသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

ညဦးပိုင်းတွင် အမေနှင့် မင်းလွင်တို့ အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။ အမေက သူ့ဘဝ၏ ရုန်းကန်ခဲ့ရမှုများကို အားရပါးရ ပြောပြနေသည်။ ခက်ခဲခဲ့သော နှစ်များတွင် အမေသည် ဤစလယ်ဝင်အိုးလေးထဲသို့ ဆန်ကို မည်သို့ စေ့စပ်စွာ ထည့်ခဲ့ရကြောင်း၊ သားသမီးများ ဗိုက်မဆာစေရန် မိမိကိုယ်တိုင် ငတ်မွတ်မှုကို မည်သို့ ခံစားခဲ့ရကြောင်းတို့ကို ပြောပြသောအခါ မင်းလွင်၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာသည်။ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာတရားက ဤစလယ်ဝင်အိုးလေးထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းကျယ်ဝန်းလှပေသည်။ မင်းလွင်သည် အမေ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားမိသည်။ အမေ့ဆီက ရသော အနံ့သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမွှေးဆုံး အနံ့ပင် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်းလွင်သည် မြို့သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ရတော့သည်။ အမေက စလယ်ဝင်အိုးလေးကို သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောပြီး နေပူလှန်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အိုးလေးသည် နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မင်းလွင်သည် အမေ့ကို ကန်တော့ပြီး အိမ်ပြန်လမ်းသို့ စတင် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ လမ်းထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူ နောက်လှည့်ကြည့်မိသည်။ အမေသည် အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ့ကို လက်ယမ်းပြနေသည်။ အမေ့ဘေးတွင် စလယ်ဝင်အိုးလေးက ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။

မင်းလွင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘဝတွင် အသစ်အသစ်သော အရာများကို မက်မောစွာ ရှာဖွေနေကြသော်လည်း အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိသော အရာများမှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဟောင်းအနွမ်းကလေးများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ အမေ့ရဲ့ စလယ်ဝင်အိုးလေးသည် သူ့အတွက်တော့ စာရိတ္တ၏ အခြေခံ၊ မေတ္တာ၏ သင်္ကေတနှင့် ဘဝ၏ ခွန်အားတစ်ခု ဖြစ်နေတော့မည်။ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်အာရုံတွင် အမေ့ရဲ့ မီးဖိုချောင်လေးနှင့် ထိုစလယ်ဝင်အိုးလေးက အမြဲတမ်း နေရာယူထားတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။

မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မင်းလွင်၏ ဇိမ်ခံတိုက်ခန်းကြီးသည် အရင်ကထက် ပို၍ ခြောက်ကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အမေ့အိမ်ကလေးကဲ့သို့ နွေးထွေးမှု မရှိပေ။ သူသည် သူ့မီးဖိုချောင်ရှိ ခေတ်မီ ပရိဘောဂများကို ကြည့်ရင်း အမေ့ရဲ့ စလယ်ဝင်အိုးလေးကို သတိရနေမိသည်။ ထိုအိုးလေးသည် သူ့ဘဝကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရန် စေ့ဆော်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရှေ့သို့ တိုးလှမ်းနေကြသော်လည်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရန် မေ့လျော့နေတတ်ကြသည်။ အမေ့ရဲ့ စလယ်ဝင်အိုးလေးက သူ့ကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေလိမ့်မည်။ မိမိတို့ မည်သည့်နေရာမှ လာခဲ့သည်ကို မမေ့ရန်နှင့် မေတ္တာတရား၏ တန်ဖိုးကို အမြဲတမ်း အလေးထားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း မင်းလွင်၏ စိတ်ထဲတွင် အမေ့ပုံရိပ်နှင့် စလယ်ဝင်အိုးလေးက မပျောက်ပျက်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ သူသည် နောက်တစ်ခါ အိမ်ပြန်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်စားနေမိသည်။ ထိုအခါကျလျှင် အမေ့အနားတွင် ပို၍ ကြာကြာ နေထိုင်ပြီး အမေ့ရဲ့ စလယ်ဝင်အိုးလေးနှင့် ချက်ထားသော ထမင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အရသာခံ စားသုံးချင်မိသည်။ ထိုထမင်းသည် သူ့အတွက်တော့ နတ်သုဒ္ဓါထက်ပင် ပို၍ ထူးကဲသော အရသာ ရှိနေမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

နိဂုံးချုပ်ရလျှင် အမေ့ရဲ့ စလယ်ဝင်အိုးလေးသည် ရိုးရှင်းသော မြေအိုးတစ်လုံးမျှသာ မဟုတ်ဘဲ ပေးဆပ်ခြင်း၊ သည်းခံခြင်းနှင့် မေတ္တာတရားတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ဘဝ၏ အနုပညာလက်ရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ဦးချင်းစီတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ကိုယ်ပိုင် စလယ်ဝင်အိုးလေးများ ရှိကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအရာများကို ကျွန်ုပ်တို့ တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့သာ လိုအပ်ပါသည်။ မင်းလွင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မိုးကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း အမေ့ကို လွမ်းဆွတ်စွာ ဆုတောင်းပေးနေမိတော့သည်။ အမေနှင့် အမေ့ရဲ့ စလယ်ဝင်အိုးလေး ကျန်းမာချမ်းသာပါစေဟုသာ။