"တဏှာကြီးတဲ့ပထွေးဆိုး"
မိုးစက်တို့၏ ရိုက်ခတ်သံသည် သွပ်မိုးပေါ်တွင် ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ ဆူညံနေသော်လည်း အိမ်ကလေးအတွင်း၌မူ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။
နံရံဟောင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နာရီအိုကြီး၏ စက္ကန့်တံရွေ့သံမှာ နှလုံးခုန်သံနှင့် အပြိုင် "ချက်... ချက်..." ဟု မြည်ဟည်းနေသည်။ နှင်းဆီသည် အခန်းထောင့်ရှိ မှန်တင်ခုံလေးရှေ့တွင် အသက်ရှူမှားမတတ် ထိုင်နေမိ၏။ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ရပ်နေသော အရိပ်မည်းကြီးကို မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် မြင်နေရသည်။ ထိုအရိပ်သည် သူမ၏ ပထွေး... ဦးမင်းခေါင်။
ဦးမင်းခေါင်၏ လက်ချောင်းကြမ်းကြီးများက နှင်းဆီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်လာသည်။ ထိုအထိအတွေ့သည် အေးစက်နေသော်လည်း နှင်းဆီ့အသားအရေကို မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူလောင်စေသည်။
"သမီး... စာကျက်နေတာလား"
သူ့အသံက အေးစက်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သည်။ နှင်းဆီသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျုံ့ထားမိရင်း ခေါင်းကိုသာ ငြိမ့်ပြလိုက်မိ၏။ စာအုပ်ပေါ်ရှိ စာလုံးများသည် ဝေဝါးကုန်သည်။ သူမ၏ မိခင်မှာ ဈေးမှ ပြန်မလာသေး။ အိမ်ထဲတွင် သူနှင့် သူမ၊ နှစ်ယောက်တည်း။
"အမေက... နောက်တစ်နာရီလောက်မှ ပြန်ရောက်မှာတဲ့"
ဦးမင်းခေါင်က သူမ၏ ဆံပင်အဖျားလေးကို လက်ညှိုးဖြင့် ပတ်ကစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ နှင်းဆီ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်တို့က ဒီရေတက်သကဲ့သို့ တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့က ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သူမ သိသည်။ ထိုအကြည့်တို့သည် ဖခင်တစ်ဦး၏ နွေးထွေးမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ မုဆိုးတစ်ဦးက သားကောင်ကို ကြည့်နေသည့် အငွေ့အသက်မျိုး ဖြစ်နေသည်။
"သမီး ရင်တွေ တုန်နေတာလား"
သူက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ သူ၏ ထွက်သက်ငွေ့နွေးနွေးက သူမ၏ လည်ပင်းသားကို လာဟပ်သည့်အခါ နှင်းဆီ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်။ သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်။ ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ဆို့နင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
"ဒါက ငါ့အဖေ မဟုတ်ဘူး... ဒါက ငါ့အမေ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ပဲ" ဟု သူမ၏ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိသည်။
ဦးမင်းခေါင်သည် သူမ၏ ပခုံးသားကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်နယ်လာသည်။ နှင်းဆီသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်မိ၏။ အမှောင်ထုထဲတွင် သူမ၏ အာရုံများက ပို၍ စူးရှလာသည်။ မိုးရေနံ့၊ သူ့ဆီမှ ထွက်နေသော စီးကရက်နံ့နှင့် သံချေးတက်နေသော သော့ချိတ်သံတို့က သူမကို ခြောက်လှန့်နေသည်။
"ဦး... ဦးလေး... ကျွန်မ စာဆက်ကျက်ချင်လို့"
သူမ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ဦးမင်းခေါင်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ နားရွက်နားကို ထပ်၍ တိုးကပ်လာသည်။
"စာက နောက်မှ ကျက်လည်း ရပါတယ် နှင်းဆီ... မင်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မင်းအမေထက်တောင် ပိုလှလာတာပဲ"
ထိုစကားလုံးများသည် နှင်းဆီ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ အိမ်ပြင်တွင် မိုးက ပို၍ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ လျှပ်စီးတောက်လိုက်တိုင်း အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အရိပ်များက နံရံပေါ်တွင် ကခုန်နေကြသည်။ ဦးမင်းခေါင်၏ လက်များက သူမ၏ ခါးဆီသို့ ဆင်းသက်သွားချိန်တွင် နှင်းဆီ၏ မျက်ရည်တစ်စက်သည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ ပူကနဲ ကျဆင်းသွားတော့သည်။
အိမ်ရှေ့တံခါးဝတွင် ဆိုင်ကယ်သံနှင့်အတူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဦးမင်းခေါင်သည် ချက်ချင်းပင် သူမအနားမှ ခပ်သွက်သွက် ခွာလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖုံးကို တပ်လိုက်သည်။
"သမီး... စာကို သေချာကျက်နော်၊ အမေပြန်လာပြီ"
သူက အခန်းထဲမှ အေးအေးဆေးဆေးပင် ထွက်သွားသည်။ နှင်းဆီသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် စာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။ အခန်းပြင်မှ သူမ၏ မိခင်နှင့် ဦးမင်းခေါင်တို့၏ ရယ်မောသံများကို ကြားနေရသည်။
မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရယ်မောသံသည် နံရံကိုဖောက်၍ ရောက်ရှိလာသည်။ "နှင်းဆီ... စာကျက်တာ တော်ပြီလေ၊ ထမင်းစားဖို့ ထွက်ခဲ့တော့"
အမေ့အသံက ပုံမှန်အတိုင်းပင် နွေးထွေးနေသည်။ နှင်းဆီသည် မျက်ရည်များကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းအိမ်တို့က နီမြန်းနေသော်လည်း သူမ ဖုံးကွယ်ရမည်။ ဤအိမ်တွင် သူမသည် သားကောင်ဖြစ်သလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ရမည်။
ထမင်းဝိုင်းတွင် ဦးမင်းခေါင်သည် အမေ့ကို ဟင်းခပ်ပေးရင်း ကြင်နာပြနေသည်။ နှင်းဆီသည် ငုံ့၍သာ ထမင်းကို ခက်ခဲစွာ မျိုချနေမိ၏။ ထမင်းစားပွဲအောက်တွင်မူ သူမ၏ ခြေဖျားများက တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်နေမိသည်။
ရုတ်တရက်... စားပွဲအောက်မှ ဦးမင်းခေါင်၏ ခြေထောက်က နှင်းဆီ၏ ခြေဖဝါးကို အသာအယာ လာရောက်ထိကပ်သည်။ နှင်းဆီ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း အမေ့ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အမေက ဟင်းပန်းကန်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ ဦးမင်းခေါင်က နှင်းဆီကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် "ငါ့လက်ထဲက မင်းမလွတ်နိုင်ဘူး" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အိမ်ကလေးသည် ပို၍ အေးစက်လာသည်။ အမေကတော့ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း နှင်းဆီမှာမူ မျက်လုံးကို အတင်းမှိတ်ထားသော်လည်း အိပ်မရနိုင်။ အခန်းတံခါး၏ ဂျောက်ခနဲ မြည်သံကို နားစွင့်နေမိသည်။
"ကျွတ်... ကျွတ်..."
တံခါးလက်ကိုင်လှည့်သံက သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ နှင်းဆီ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အပြင်သို့ ထွက်လာမတတ် ခုန်ပေါက်နေသည်။ သူမ တံခါးကို ဂျက်ထိုးထားခဲ့သလား။ ထိုးထားခဲ့ပါသည်... သို့သော် ထိုဂျက်က ခိုင်ပါ့မလား။
"နှင်းဆီ... အိပ်ပြီလား"
တံခါးတစ်ဖက်မှ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအသံကြောင့် နှင်းဆီ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်။ သူ အခန်းထဲကို ဝင်လာဖို့ ကြိုးစားနေပြီ။ သူမ အော်ဟစ်လိုက်ရမလား။ သို့သော် အမေသာ နိုးလာပြီး သိသွားလျှင်... အမေ ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကွဲသွားမလဲ။ တစ်ဖက်တွင် အမေ့ကို ငဲ့ညှာသော စိတ်၊ တစ်ဖက်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်လိုသော ကြောက်စိတ်တို့က နှင်းဆီ၏ စိတ်အာရုံကို လွန်ဆွဲနေကြသည်။သူမသည် ကုတင်ဘေးရှိ စာပွဲပေါ်မှ ခဲတံချွန်စက်လေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ သူမ အားကိုးရာမှာ ဤသေးငယ်သော အရာလေးသာ ရှိတော့သည်။
"ဦးလေး... ကျွန်မ အိပ်နေပြီ၊ အမေ့ကို သွားနှိုးလိုက်ပါ"
နှင်းဆီသည် အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။ တံခါးတစ်ဖက်တွင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် လေးလံသော ခြေသံများ ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရမှ နှင်းဆီ အသက်ကို ဝဝရှူနိုင်တော့သည်။နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျလာသော်လည်း နှင်းဆီအတွက်မူ ကမ္ဘာကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေဆဲ။ အမေကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ဦးမင်းခေါင်အတွက် ကော်ဖီဖျော်ပေးနေသည်။
နှင်းဆီသည် ကျောင်းသွားရန် အဝတ်အစားလဲရင်း မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ကလေးဆန်သော အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့။ ထိုအစား ခါးသီးမှုနှင့် ရုန်းကန်လိုသော အားမာန်တို့က နေရာယူလာသည်။
"ဒီလှောင်ချိုင့်ထဲမှာ ငါတစ်သက်လုံး နေသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"
သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိသည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်ကြည့်နေသော ဦးမင်းခေါင်၏ အရိပ်ကို မှန်ထဲမှ မြင်လိုက်ရသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နှင်းဆီ မျက်လုံးမလွှဲတော့ဘဲ သူ့ကို တည့်တည့်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်သည် အေးစက်သော စစ်မြေပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဦးမင်းခေါင်၏ အကြည့်နှင့် အထိအတွေ့တို့မှာ ပို၍ ရဲတင်းလာသလို၊ နှင်းဆီ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုမှာလည်း ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ကျားသစ်မတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။
ထိုညက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြန်သည်။ အမေက မြို့ထဲရှိ နာရေးအိမ်တစ်ခုသို့ ကူညီရန်သွားသဖြင့် အိမ်ပြန်နောက်ကျမည်ဟု ဖုန်းဆက်ထားသည်။ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းများ တဝူးဝူးတိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ကိုင်းများက အိမ်ခေါင်မိုးကို ကုတ်ခြစ်နေကြသည်။
နှင်းဆီသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ဖုန်းတစ်လုံးကို အဆင်သင့်ချထား၏။ ဦးမင်းခေါင်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အရက်ခွက်တစ်ခု ပါလာပြီး မျက်လုံးများက ရီဝေနေသည်။
"နှင်းဆီ... မင်းအမေက ဒီည ပြန်မလာဘူး ထင်တယ်နော်"
သူက သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံက ပြင်းထန်နေပြီး အသားနံ့က အရက်နံ့နှင့် ရောထွေးကာ အော့နှလုံးနာဖွယ် ကောင်းလှသည်။ နှင်းဆီက ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"မင်းက ငါ့ကို အကြည့်နဲ့ သတ်နေတာလား သမီး... မင်း ငါ့ကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်"
သူ၏ လက်ကြမ်းကြီးများက နှင်းဆီ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ အားကိုးတကြီး တက်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နှင်းဆီ ရှောင်မသွားပါ။ သူမက လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ရင်း ဖုန်းထဲမှ အသံဖမ်းစက်ကို ဖွင့်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
"ဦးလေး ပြောတဲ့ စကားတွေ အကုန်လုံး... အခု အမေ ကြားနေရပြီ"
ဦးမင်းခေါင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူက ဖုန်းကို လှမ်းလုရန် ကြိုးစားသော်လည်း နှင်းဆီက သွက်လက်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
"အမေ့ဆီကို ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်ထားတာ ကြာပြီ... အမေ အကုန်ကြားနေရတယ်"
ထိုစဉ်မှာပင် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိုးရေများကြားတွင် စိုရွှဲနေသော မိခင်ဖြစ်သူသည် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဦးမင်းခေါင်၏ အဝတ်အထုပ်များ ပါလာသည်။
"ရှင်... ရှင် ကျွန်မသမီးကို ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ!"
မိခင်ဖြစ်သူ၏ အော်ဟစ်သံက မိုးသံကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဦးမင်းခေါင်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဆင်ခြေများ ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အမေက နားမထောင်တော့။ သူမသည် ဘုရားစင်ဘေးက တုတ်တစ်ချောင်းကို ဆွဲကာ ဦးမင်းခေါင်ကို အိမ်ပြင်သို့ မောင်းထုတ်တော့သည်။
ဦးမင်းခေါင်သည် မိုးရေထဲတွင် ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးသွားရသည်။ အိမ်တံခါးကို အခိုင်အမာ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်ကလေးသည် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ခြောက်လှန့်သော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်ခြင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှု ဖြစ်သည်။
အမေသည် နှင်းဆီ့အနားသို့ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လျှောက်လာပြီး သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
"အမေ တောင်းပန်ပါတယ် သမီးရယ်... အမေ မသိခဲ့မိလို့"
နှင်းဆီသည် အမေ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းကို မှီထားရင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝမ်းနည်းပန်းနည်း ငိုချလိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုမျက်ရည်များသည် နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျဆင်းသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
မိုးစက်များက တဖြည်းဖြည်း စဲသွားသည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်လျှင် မိုးတိမ်များကြားမှ လရောင်ဖျော့ဖျော့လေး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရသည်။