အချစ်ဆုံးက အနာကျင်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်
အခန်း (၁)
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းဟာ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေနဲ့ အေးစိမ့်နေပေမယ့် "နွေ" ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောက်နေသလိုပါပဲ။ သူမလက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ မင်္ဂလာဖိတ်စာလေးဟာ အလေးချိန်မရှိပေမယ့် သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြိုလဲသွားစေဖို့ လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဖိတ်စာပေါ်က သတို့သားအမည်နေရာမှာ "မင်းခန့်" ဆိုတဲ့ နာမည်က သူမ ၇ နှစ်ပတ်လုံး ရင်ခွင်ထဲမှာ မြတ်မြတ်နိုးနိုး သိမ်းဆည်းခဲ့တဲ့ နာမည်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါ။
အခန်း (၂)
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်ကတည်းက လက်တွဲခဲ့ကြတာပါ။ မင်းခန့်ဟာ နွေအတွက်တော့ ချစ်သူတင်မကဘူး၊ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်လို၊ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းလို အားကိုးရာဖြစ်ခဲ့တာပါ။ "နွေ... ကိုယ်တို့ တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားမယ်နော်" လို့ ကတိတွေပေးခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီနှုတ်ခမ်းတွေက အခုတော့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို နမ်းရှိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါပြီ။
အခန်း (၃)
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက မင်းခန့် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို ခဏသွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့နေ့ကို နွေ ပြန်သတိရမိတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က သူဟာ နွေ့နဖူးကို အသာအယာနမ်းပြီး "ကိုယ့်ကို ခဏပဲ စောင့်ပါ" လို့ ပြောခဲ့တာ။ အခုတော့ သူပြန်လာတဲ့အခါမှာ လက်ဆောင်အဖြစ် ပါလာတာက မင်္ဂလာသတင်းဖြစ်နေခဲ့တယ်။ နွေ အံ့ဩလွန်းလို့ ငိုဖို့တောင် မေ့နေခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၄)
နွေ သိချင်တာတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ? ဘာကြောင့် သူမကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဒီလိုဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ? သူမ မင်းခန့်ဆီကို ဖုန်းဆက်ပေမယ့် စက်ပိတ်ထားပါတယ်။ သူတို့ ဆုံနေကြ ကော်ဖီဆိုင်လေးကို သွားကြည့်မိတော့လည်း မင်းခန့်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မတွေ့ရပါဘူး။ အရာအားလုံးဟာ စိမ်းသက်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၅)
တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ နွေဟာ မင်းခန့်နဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ လမ်းမှာ ဆုံခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ့ဘေးမှာ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို တွဲထားတာပါ။ နွေ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုထက် "စိမ်းကားမှု" ကိုပဲ နွေ အထင်အရှား မြင်လိုက်ရပါတယ်။
အခန်း (၆)
"နွေ... ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်။ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ ငါ့ဘဝတက်လမ်းအတွက် သူ့အဖေရဲ့ အကူအညီက ငါ့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်" လို့ မင်းခန့်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်တဲ့အခါ နွေရဲ့ နှလုံးသားဟာ ဖန်ကွဲစတွေလို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အချစ်ထက် အခွင့်အရေးကို ရွေးချယ်သွားတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို သူမ ချစ်ခဲ့မိတာလား။
အခန်း (၇)
နွေ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးတွေကို တစ်ပုံချင်းစီ ကြည့်ရင်း ငိုကြွေးမိပါတယ်။ "နင်က ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သလို၊ ငါ့ကို အနာကျင်ဆုံး ပေးနိုင်တဲ့သူလည်း ဖြစ်ခဲ့တာပဲ" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်။ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ၇ နှစ်တာ အချိန်တွေက အလကားဖြစ်သွားခဲ့ပြီလား။
အခန်း (၈)
ဒဏ်ရာတွေက နှလုံးသားကို တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ နွေ အလုပ်တွေထဲမှာ စိတ်နှစ်လိုက်ပေမယ့် ညရောက်တိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေက ခြောက်လှန့်နေတုန်းပါပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေက နှစ်သိမ့်ကြပေမယ့် ကိုယ်တိုင်မခံစားရရင် နားမလည်နိုင်တဲ့ ဝေဒနာမျိုးပါ။ အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ လူကမှ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသွားတာလေ။
အခန်း (၉)
မင်္ဂလာဆောင်နေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ နွေ မသွားဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ သူမကိုသူမ အဆုံးသတ်တစ်ခု ပေးနိုင်ဖို့အတွက် ခန်းမကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ သတို့သားဝတ်စုံနဲ့ ခန့်ညားနေတဲ့ မင်းခန့်ဟာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုံးပြနေတာ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ နွေ အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲသွားပါတယ်။
အခန်း (၁၀)
ပွဲအပြီးမှာ နွေနဲ့ မင်းခန့် ခဏလေး ဆုံခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။ "ပျော်ရွှင်ပါစေ မင်းခန့်... နင်ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းမှာ နင်လိုချင်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရပါစေ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ... နင်စွန့်လွှတ်လိုက်တာက နင့်ကို အသက်ထက်ချစ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားဆိုတာကိုပေါ့" လို့ နွေက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အခန်း (၁၁)
မင်းခန့်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရပေမယ့် နွေ ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။ သူမ ခန်းမထဲကနေ လှည့်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ မိုးတွေက သည်းသည်းမဲမဲ ရွာချလိုက်ပေမယ့် နွေ ထီးမဆောင်းတော့ဘူး။ ဒီမိုးရေတွေနဲ့အတူ သူမရဲ့ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကိုပါ ဆေးကြောပစ်လိုက်ချင်လို့ပါ။
အခန်း (၁၂)
ခြောက်လအကြာမှာတော့ နွေဟာ အရင်ကထက် ပိုမိုလှပပြီး ခိုင်မာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။ သူမ သိသွားတာက "အချစ်ဆုံးက အနာကျင်ဆုံး ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ မှန်ပေမယ့်၊ အဲ့ဒီနာကျင်မှုကပဲ လူတစ်ယောက်ကို အတောင်ပံအသစ်တွေ ပေးနိုင်တယ်" ဆိုတာပါပဲ။ နွေဟာ သူမရဲ့ ဘဝသစ်ကို ပြုံးပြုံးလေး ဆက်လျှောက်နေပါတော့တယ်။