အတ္တနဲ့ဝယ်တဲ့ အချစ်၊ တဏှာနဲ့ တည်တဲ့ အိမ်
အပိုင်း (၁)
ညနေခင်း၏ နေဝင်ဆည်းဆာရောင်ခြည်သည် ရန်ကုန်မြို့၏ ဇိမ်ခံကွန်ဒိုတစ်ခုအတွင်းသို့ ဖြာကျနေသည်။ နေခြည်လင်းတစ်ယောက် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း သူမ၏ ပုံရိပ်ကို အသက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် လိမ်းခြယ်ထားသော တန်ဖိုးကြီးမိတ်ကပ်များ၊ လည်ပင်းတွင် ဆင်မြန်းထားသော စိန်စီထားသည့် ဆွဲကြိုးများမှာ သူမ၏ အလှကို ပံ့ပိုးပေးနေသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင်မူ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းများက ကိန်းအောင်းနေသည်။
"နေခြည်... မပြီးသေးဘူးလား။ ဒီည ပါတီက ကုမ္ပဏီအတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်"
အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သြဇာညောင်းသည့် အသံကြောင့် နေခြည် ကိုယ်လေး တုန်သွားသည်။ ဦးထက်မြတ်။ အသက် ၄၅ နှစ်အရွယ်၊ စီးပွားရေးလောကတွင် ဟိန်းဟိန်းတောက် နာမည်ကြီးသူ။ သူသည် နေခြည့်အတွက် "အရှင်သခင်" လည်း ဖြစ်သလို၊ သူမဘဝကို ငွေဖြင့် ဝယ်ယူထားသူလည်း ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က နေခြည့်ဖခင် စီးပွားရေးပျက်ကာ လေဖြတ်သွားချိန်တွင် ဦးထက်မြတ်က ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကယ်တင်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ နေခြည့်၏ "ဘဝ" ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ နေခြည်သည် သူလိုချင်သည့်အချိန်တိုင်း ဖျော်ဖြေပေးရသော၊ သူဂုဏ်ဖော်လိုသည့်အခါတိုင်း ဘေးတွင် တွဲခေါ်သွားရသော အရုပ်တစ်ခုမျှသာ။
"ပြီးပါပြီ... ကိုကို"
နေခြည်က အသံကို ထိန်းရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဦးထက်မြတ်က သူမအနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူမ၏ ပခုံးသားများကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များတွင် ချစ်ခြင်းထက် "ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်" နှင့် "ကာမတဏှာ" ကသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။
"မင်းက ဒီညလည်း လှနေတုန်းပဲ။ ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပေါ့"
သူ့စကားက နေခြည့်နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းသလို ခံစားရစေသည်။ သူမသည် လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ "ပစ္စည်း" တစ်ခုလား။ ထိုည ပါတီပွဲတွင် နေခြည်သည် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လို ပြုံးပြနေရသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ကတော့ လွတ်မြောက်ရာကို ရှာဖွေနေမိသည်။ ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားထဲမှ သူမကို ထူးထူးခြားခြား စိုက်ကြည့်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက မင်းသန့်။ ဦးထက်မြတ်၏ ကုမ္ပဏီတွင် အသစ်ဝင်ထားသော ဗိသုကာပညာရှင်လေး။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အခြားသူများလို ရမ္မက်များ မပါဘဲ၊ နက်ရှိုင်းသော စာနာမှုများကို နေခြည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
အပိုင်း (၂)
နောက်တစ်ပတ်အကြာတွင် ဦးထက်မြတ်၏ ရုံးခန်းအပြင်ဘက်၌ နေခြည်နှင့် မင်းသန့်တို့ ထိပ်တိုက် တိုးကြသည်။ နေခြည်က ဦးထက်မြတ်ကို ထမင်းချိုင့် လာပို့ခြင်းဖြစ်သည်။
"အာ... တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ"
မင်းသန့်က သူနှင့် တိုက်မိသွားသော နေခြည့်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ နေခြည့်လက်ထဲက အိတ်ကလေး ပြုတ်ကျသွားပြီး နှစ်ယောက်သား အတူတူ ကောက်ပေးရင်း လက်ချင်း ထိမိသွားသည်။ လျှပ်စစ်ဓာတ်စီးသွားသလို ခံစားချက်ကြောင့် နေခြည် မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားသည်။
"ရပါတယ်... ကျွန်မ အမှားပါ"
"မင်းသန့်လို့ ခေါ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ အန်ကယ်ထက်မြတ်ရဲ့ ရုံးမှာ အလုပ်ဝင်ထားတာပါ"
မင်းသန့်၏ ရိုးသားသော စကားသံက နေခြည့်ကို တစ်စုံတစ်ရာ နွေးထွေးစေသည်။ ဦးထက်မြတ်နှင့် ရှိနေချိန်တွင် သူမ အမြဲတမ်း တင်းကျပ်နေရသော်လည်း၊ မင်းသန့်ရှေ့တွင်တော့ သူမ စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ အန္တရာယ်ရှိမှန်း နေခြည် သိသည်။ သူမသည် "ကာမရဲ့ ကျေးကျွန်" တစ်ဦးသာ မဟုတ်လား။
အပိုင်း (၃)
ဦးထက်မြတ်၏ ချုပ်ချယ်မှုများက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာသည်။ သူသည် နေခြည့်ကို အပြင်ထွက်ခွင့် ပိတ်ပင်ရုံသာမက၊ သူမ၏ ဖုန်းကိုပါ စစ်ဆေးလာသည်။ ညတိုင်း ညတိုင်းလည်း သူမ၏ ဆန္ဒကို မငဲ့ကွက်ဘဲ သူ၏ ကာမဆန္ဒများကိုသာ အတင်းအဓမ္မ ဖြည့်ဆည်းခိုင်းတတ်သည်။
"ကိုကို... ဒီည နေခြည် တကယ် နေမကောင်းလို့ပါ"
"နေမကောင်းရင်လည်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေရမယ်။ ငါ မင်းကို ဘာကြောင့် မွေးထားလဲဆိုတာ မမေ့နဲ့!"
ဦးထက်မြတ်က နေခြည့်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲလိုက်သည်။ နေခြည် မျက်ရည်များ ဝဲလာသော်လည်း မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ မင်းသန့်၏ အပြုံးကို ယောင်ယမ်းတမ်းတမိသည်။ စစ်မှန်သော မေတ္တာဆိုသည်မှာ ဘာလဲဟု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။
အပိုင်း (၄)
မင်းသန့်နှင့် နေခြည်တို့သည် ဦးထက်မြတ် မသိအောင် ဖုန်းဖြင့် စာတိုများ ပို့ဖြစ်ကြသည်။ မင်းသန့်က နေခြည့်ကို ကဗျာလေးများ၊ အားပေးစကားလေးများ ပို့ပေးတတ်သည်။ နေခြည့်အတွက် ထိုစာတိုလေးများက သဲကန္တာရထဲက ရေစက်လေးများလိုပင်။
"နေခြည်... ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ကယ်ချင်တယ်။ ဒီလို ဘဝထဲမှာ အပိတ်လှောင်မခံပါနဲ့"
မင်းသန့်၏ စာက နေခြည့်ကို ထိတ်လန့်စေသလို၊ တစ်ဖက်ကလည်း မျှော်လင့်ချက် ရစေသည်။ သို့သော် ဦးထက်မြတ်၏ အာဏာက ကြီးမားလွန်းသည်။ သူ သိသွားလျှင် မင်းသန့်၏ ဘဝပါ ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။
အပိုင်း (၅)
ဦးထက်မြတ်သည် တစ်စစနှင့် ရိပ်မိလာသည်။ နေခြည် ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတတ်ခြင်း၊ အရင်ကထက် ငြိမ်သက်နေခြင်းတို့က သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသည်။ သူက နေခြည့်အနောက်သို့ လူလွှတ်၍ စောင့်ကြည့်ခိုင်းသည်။
တစ်နေ့တွင် နေခြည်နှင့် မင်းသန့်တို့ ပန်းခြံတစ်ခုတွင် ခဏတာ ဆုံတွေ့ကြစဉ် ဦးထက်မြတ်၏ လူများက ဓာတ်ပုံရိုက်ယူသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုညတွင် အိမ်၌ ငရဲမီးများ စတင်တောက်လောင်တော့သည်။
အပိုင်း (၆)
"ဒါ ဘာလဲ!"
ဦးထက်မြတ်က ဓာတ်ပုံများကို နေခြည့်မျက်နှာရှေ့သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ နေခြည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမနှင့် မင်းသန့်တို့ စကားပြောနေကြသည့် ပုံရိပ်များ။
"ငါ ကျွေးထားတဲ့ ခွေးက ငါ့ကို ပြန်ကိုက်တယ်ပေါ့လေ။ နေခြည်... မင်းကို ငါ ဘယ်လို သင်ခန်းစာပေးရမလဲ"
ဦးထက်မြတ်က နေခြည့်ကို ဆံပင်ကနေ ဆွဲကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရိုက်နှက်နှိပ်စက်တော့သည်။ နေခြည့်၏ အော်ဟစ်သံများမှာ အခန်းနံရံများကြားတွင်သာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။
အပိုင်း (၇)
ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော နေခြည်သည် ရှင်လျက်နှင့် သေနေသူတစ်ဦးလို ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကြောက်ရွံ့မှုများက ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။
"ငါ ဒီအတိုင်း အသေမခံနိုင်ဘူး။ ငါဟာ လူသားတစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်သူ့ရဲ့ ကျေးကျွန်မှ မဟုတ်ဘူး"
နေခြည်သည် အခန်းထဲက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်သည်။ သူမတွင် ဘာငွေကြေးမှ မရှိသော်လည်း၊ သူမတွင် "လွတ်လပ်ခွင့်" ဆိုသည့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒ ရှိနေသည်။
အပိုင်း (၈)
ညသန်းခေါင်ယံတွင် နေခြည်သည် အဝတ်အစား အနည်းငယ်နှင့်အတူ အိမ်တော်မှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့်။ သူမ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်မှာ မင်းသန့်ဆီသို့သာ။
"မင်းသန့်... ကျွန်မကို ကယ်ပါ"
မင်းသန့်က ချက်ချင်းပင် ဆိုင်ကယ်ဖြင့် ရောက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရန်ကုန်မြို့ပြင်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့ကြသည်။ ဦးထက်မြတ်၏ လူများက အနောက်မှ လိုက်လာကြသော်လည်း မင်းသန့်၏ ကျွမ်းကျင်သော မောင်းနှင်မှုကြောင့် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
အပိုင်း (၉)
သူတို့နှစ်ဦး နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ရှိ မင်းသန့်၏ သူငယ်ချင်းအိမ်တွင် ခိုလှုံကြသည်။ ထိုနေရာတွင် နေခြည်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဘေးကင်းမှုကို ခံစားရသည်။
"နေခြည်... မကြောက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် ရှိတယ်"
မင်းသန့်က နေခြည့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အားပေးသည်။ ထိုညက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ကာမဂုဏ်ထက်သာလွန်သော၊ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ချင်း ဆက်သွယ်မှုကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။
အပိုင်း (၁၀)
သို့သော် ဦးထက်မြတ်က အလွယ်တကူ လက်လျှော့မည့်သူ မဟုတ်ပါ။ သူသည် ငွေကို ရေလိုသုံးကာ နေခြည်တို့ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာကို ရှာဖွေသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း မင်းသန့်ကို "လူခိုးမှု" ဖြင့် တရားစွဲရန် ပြင်ဆင်သည်။
နေခြည်သည် မင်းသန့်ကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်ပါ။ သူမ ကိုယ်တိုင် ဦးထက်မြတ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အပိုင်း (၁၁)
နေခြည်သည် ဦးထက်မြတ်ဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အရင်ကလို အရှုံးပေးရန် မဟုတ်ပါ။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဦးထက်မြတ်၏ စီးပွားရေး လိမ်လည်မှု အထောက်အထားများ ပါသွားသည်။
"ကိုကို... နေခြည့်ကို လွှတ်ပေးပါ။ မလွှတ်ပေးရင် ဒီအထောက်အထားတွေက ရဲလက်ထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်"
ဦးထက်မြတ် အံ့သြသွားသည်။ သူ အမြဲတမ်း နှိပ်စက်ခဲ့သော "အရုပ်မလေး" က ခုလို ပြန်တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပါ။ သူ ဒေါသတကြီးဖြင့် နေခြည့်ကို သတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မင်းသန့် ခေါ်လာသော ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အပိုင်း (၁၂)
ဦးထက်မြတ်သည် သူ၏ မတရားမှုများကြောင့် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ နေခြည်သည်လည်း တရားဝင် ကွာရှင်းခွင့် ရခဲ့သည်။
ယခုအခါ နေခြည်လင်းသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ "ကျေးကျွန်" မဟုတ်တော့ပါ။ သူမသည် ကိုယ်ပိုင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်တစ်ခုကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင်တော့ အမြဲတမ်း နားလည်ပေးသော၊ စစ်မှန်သော မေတ္တာရှင် မင်းသန့် ရှိနေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ပင်လယ်ကမ်းခြေတစ်ခုတွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း နေခြည်က ပြုံးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ဟာ အခုတော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ အရှင်သခင်တွေ ဖြစ်သွားပြီနော်"
မင်းသန့်က သူမ၏ နဖူးကို နမ်းရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေသော ငှက်ငယ်များက သူတို့၏ ဘဝသစ်ကို ကြိုဆိုနေသယောင်။
--- ပြီးပါပြီ ---