"ခဲအိုနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်"

 

အခန်း (၁)

ကျွန်မအမည်က နှင်း။ ဘဝတစ်ကွေ့မှာ အားကိုးရာမဲ့ခဲ့တဲ့ ကျွန်မအတွက် အရိပ်အာဝါသဖြစ်ခဲ့သူကတော့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြီးသည့် မမရွှေပင် ဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါး ကွယ်လွန်ပြီးနောက် မမရွှေသည် ကျွန်မအပေါ် မိခင်သဖွယ်ရော၊ အစ်မသဖွယ်ပါ မေတ္တာထားကာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ မမရွှေ အိမ်ထောင်ကျသည့်အခါတွင်လည်း တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေးဖြစ်သူ ကျွန်မကို အနားတွင် ခေါ်ထားခဲ့သည်။

ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုသူရမှာ လူအေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ စကားနည်း၍ အလုပ်ကိုသာ ဖိလုပ်တတ်သူဟု လူအများက ထင်မှတ်ထားကြသည်။ မမရွှေက ဈေးတွင် ဆိုင်ဖွင့်ထားသဖြင့် အိမ်၌ ကျွန်မနှင့် ကိုသူရတို့နှစ်ဦးသာ အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိနေတတ်ကြသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုများကပင် ဘေးဒုက္ခ၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်မှန်း ထိုစဉ်က ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ပါ။ ကိုသူရက မမနှင့် စကားများသည့်အခါတိုင်း ကျွန်မထံတွင် ရင်ဖွင့်တတ်သည်။ မမရွှေ၏ အလုပ်များလွန်းမှုကို ကြားကနေ ညှိနှိုင်းပေးရင်း ကိုသူရအပေါ်တွင် သံယောဇဉ် အမှားများ စတင်ကာ အမြစ်တွယ်ခဲ့မိသည်။

---

အခန်း (၂) 

သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေစက်များနှင့်အတူ ထိုညကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ မမရွှေက နယ်ဘက်သို့ ကုန်ပစ္စည်းသွားယူရင်း ကားပျက်သဖြင့် ညအိပ်ညနေ ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ အိမ်တွင် ကျွန်မနှင့် ကိုသူရ နှစ်ယောက်တည်း။ လျှပ်စစ်မီးများကလည်း ပြတ်တောက်နေသဖြင့် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ကျွန်မတို့နှစ်ဦး အရက်သောက်ရင်း စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

“မမရွှေက အလုပ်ကိုပဲ ချစ်တာ၊ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ အရေးမစိုက်ဘူး နှင်းရယ်”

ကိုသူရ၏ အသံတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နာကျင်မှုများ ရောယှက်နေသည်။ ကျွန်မ သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်မိစဉ်မှာပင် ကျွန်မတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ဆုံမိသွားကြသည်။ အရက်ရှိန်ကြောင့်လား၊ အထီးကျန်မှုကြောင့်လား မဝေခွဲနိုင်ခင်မှာပင် ကျွန်မတို့သည် နောင်တကြီးစွာ ရမည့် အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်မိခဲ့ကြသည်။ ထိုညမှစ၍ ကျွန်မတို့ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု စတင်ကိန်းအောင်းလာခဲ့သည်။

---

အခန်း (၃)

နှစ်ပတ်ခန့် ကြာသောအခါ ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မနက်တိုင်း ပျို့အန်ခြင်းနှင့် အစားအသောက် ပျက်ခြင်းတို့ကြောင့် ကျွန်မ ရင်လေးခဲ့ရသည်။ ကိုယ်ဝန်စစ်တံလေးတွင် နီရဲသော မျဉ်းနှစ်ကြောင်း ထင်လာသည့်နေ့က ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါ... ကျွန်မရဲ့ ခဲအိုလေ။ ကျွန်မကို သမီးတစ်ယောက်လို ချစ်တဲ့ မမရွှေရဲ့ ခင်ပွန်းလေ။ ကြောက်စိတ်များဖြင့် ကိုသူရကို ဖုန်းဆက်သော်လည်း သူက ‘Seen’ ပြရုံမှတစ်ပါး ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။ အိမ်တွင်တွေ့လျှင်လည်း ကျွန်မကို မမြင်ဖူးသူကဲ့သို့ စိမ်းကားစွာ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် မီးလောင်နေသော်လည်း သူကတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းဖြင့်သာ တုံ့ပြန်နေခဲ့သည်။

---

အခန်း (၄) 

မမရွှေသည် ကျွန်မ၏ ညှိုးငယ်နေသော အမူအရာကို ရိပ်မိလာသည်။ “နှင်း... နင် နေမကောင်းဘူးလား” ဟု မေးတိုင်း ကျွန်မ မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ရဲခဲ့ပါ။ တစ်နေ့တွင်တော့ ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကိုသူရကို နောက်ဖေးချောင်တွင် သွားရောက်မေးမြန်းခဲ့သည်။

“ကိုသူရ... ကျွန်မ ဗိုက်ထဲမှာ ရှင်နဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု ရှိုက်ကြီးတငင် မေးမိသည်။ ထိုအခါ ကိုသူရက ကျွန်မ၏ လက်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ခါထုတ်လိုက်ပြီး— “ငါ့ကို လာမပတ်သက်နဲ့၊ နင်ကလည်း လိုလားလို့ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ” ဟု ရက်စက်စွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုစကားသည် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေခဲ့သည်။

---

အခန်း (၅) — 

ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲတွင်သာ အောင်းနေမိသည်။ မမရွှေကို မြင်ရမှာ ကြောက်သလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ရွံရှာမိသည်။ ညနေပိုင်းတွင် မမရွှေထံမှ “နှင်း... ညကျရင် မမနဲ့ စကားပြောရအောင်” ဆိုသော မက်ဆေ့ခ်ျ ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားသည်။ မမ သိသွားပြီလား။ ဘဝကို အဆုံးစီရင်ရန်ပင် စဉ်းစားမိသော်လည်း ဗိုက်ထဲက အသက်လေးကို သနားမိပြန်သည်။ ညကျတော့ မမရွှေက ကျွန်မ အခန်းထဲကို ဝင်လာသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ကျွန်မ ဝှက်ထားသော ကိုယ်ဝန်စစ်တံလေး ပါလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ မမ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ “မမ... ကျွန်မ မှားပါတယ်၊ ကျွန်မကို သတ်လိုက်ပါတော့” ဟု အော်ငိုမိတော့သည်။

---

အခန်း (၆) — 

မမရွှေက ကျွန်မကို မရိုက်ခဲ့ပါ။ သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးရင်း စာအိတ်တစ်အိတ် ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုထဲတွင် ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းများ ရှိနေသည်။

“မမမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ ရှိနေတာ ခြောက်လရှိပြီ နှင်း။ မမ မကြာခင် သေရတော့မယ်။ ကိုသူရက အဲဒါကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အရက်တွေ သောက်နေတာ။ ဒါပေမဲ့... သူက နင့်ကို မချစ်ဘူး နှင်း။ သူက ငါ့ကို စိတ်နာအောင်၊ ငါ့ကို ဂရုစိုက်လာအောင် နင့်ကို အသုံးချလိုက်တာ။ သူက ငါ့ကို အစကတည်းက ပြောပြပြီးပြီ။ နင်ကတော့ ငါ့ညီမလေးမို့ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ဘူး ထင်နေတာတဲ့”

ကျွန်မ မှင်တက်သွားရသည်။ ကိုသူရသည် ကျွန်မကို ချစ်၍ မဟုတ်ဘဲ မမကို ရန်တုံ့ပြန်ရန်အတွက် ကျွန်မကို ဓားစာခံ လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဗီလိန်တစ်ဦးထက် ပို၍ ရက်စက်သူ ဖြစ်သည်။ သူရွေးချယ်ခဲ့သော နည်းလမ်းက ကျွန်မတို့ ညီအစ်မနှစ်ဦးလုံး၏ ဘဝကို အရှင်လတ်လတ် သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

---

အခန်း (၇) — 

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကိုသူရ အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ချန်ထားခဲ့သော စာတိုလေးတွင် “ငါ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးမိပြီ။ ငါ့ကို မရှာကြပါနဲ့” ဟုသာ ပါရှိသည်။

မမရွှေ၏ ရောဂါက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာပြီး ကျွန်မ ကလေးမွေးခါနီးမှာပင် မမ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ အခုတော့ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကိုသူရနှင့်ရခဲ့သည့် ကလေးလေးကို ပွေ့ချီရင်း မမ၏ ဂူရှေ့မှာ ထိုင်နေမိသည်။ ကျွန်မတွင် နောင်တများသာ ရှိသည်။ အဲဒီညကသာ ကျွန်မ စိတ်ကို ထိန်းခဲ့လျှင်၊ မမ၏ ဝေဒနာကိုသာ စောစီးစွာ သိခဲ့လျှင်...။

အခုတော့ အားလုံးက နောက်ကျသွားပါပြီ။ ကိုသူရကို ကျွန်မ မုန်းချင်သော်လည်း မမ ချစ်ခဲ့သူမို့ မမုန်းရက်ပါ။ သို့သော် ကျွန်မကို အသုံးချခဲ့သည့် သူ၏ ရက်စက်မှုကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည်မဟုတ်။ ကျွန်မဘဝသည် အမှားတစ်ခု၏ အကျိုးဆက်ကို တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရင်း ကုန်ဆုံးသွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သင်ခန်းစာ - အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ရန် ကြိုးစားသည့်အခါ အချိန်က သင့်ဘက်မှာ အမြဲရှိမနေတတ်ပါ။ သင်ချစ်ရသူများကို မဆုံးရှုံးမီ သူတို့၏ တိတ်ဆိတ်သော ငိုကြွေးသံများကို နားစွင့်တတ်ပါစေ။