"လင်ငယ်နေသောမိန်းမ"
အခန်း (၁)
ကျွန်တော်က ရိုးရှင်းတဲ့လူပါ။ ဘဝကို အလုပ်နဲ့ အိမ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်သိပ်ချစ်ရတဲ့ ဇနီးသည် "နွယ်" နဲ့ပဲ တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ နွယ်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နူးညံ့တဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လိုပဲ။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာ့အပျော်ဆုံး အမျိုးသားတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က နွယ့်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်တာပဲ။ "အချစ်မှာ သံသယမရှိရဘူး" ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်တော် ခေါင်းထဲမှာ စွဲနေအောင် မှတ်ထားခဲ့တာ။
အခန်း (၂)
ပြီးခဲ့တဲ့လတွေမှာ ကျွန်တော် ပရောဂျက်အသစ်တစ်ခုကြောင့် ညဘက်တွေ အလုပ်ဆင်းရတာ များလာတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် နွယ်က အမြဲအိပ်ပျော်နေတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် စားဖို့သောက်ဖို့ကိုတော့ အဆင်သင့် ပြင်ထားပေးတတ်မြဲပါ။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် နွယ့်ကို သနားမိတယ်။ "ကိုယ် အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ နွယ့်ကို အချိန်မပေးနိုင်ဘူး ဖြစ်နေပြီ" လို့ ပြောမိတိုင်း သူမက "ရပါတယ် ကိုကိုရယ်... ကိုကို ပင်ပန်းနေတာပဲ နွယ် နားလည်ပါတယ်" လို့ တုံ့ပြန်တတ်တယ်။ သူမရဲ့ နားလည်ပေးမှုတွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ကြိုးစားချင်စိတ် ဖြစ်စေခဲ့တာ အမှန်ပဲ။
အခန်း (၃)
အဲ့ဒီနေ့က အလုပ်က ပစ္စည်းမေ့ကျန်ခဲ့လို့ နေ့လယ်ဘက် အိမ်ကို ခဏပြန်ခဲ့တာ။ ခြံတံခါးက စိနေတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ နွယ့်ရဲ့ ဖုန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ တုန်ခါနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ Screen ပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ နာမည်က "ကိုကို့သူငယ်ချင်း သီဟ"။ သီဟဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာဆောင်မှာ အာမခံပေးခဲ့တဲ့သူ။ ဘာလို့ သူက နွယ့်ဆီ ဖုန်းဆက်နေတာလဲ? ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဝင်လာတဲ့ Message တစ်စောင်... "ဒီနေ့ သူ အလုပ်ဆင်းရဦးမှာလား? ငါ လာခဲ့ရမလား?" တဲ့။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးတစ်ခု ဆို့တက်လာသလိုပဲ။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော် ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ ငရဲကျနေသလိုပဲ။ နွယ့်ကို ကြည့်ရတာ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ခံစားလာရတယ်။ သူမ ဖုန်းကို ကိုင်ရင် တစ်ဖက်ကို လှည့်ကိုင်တတ်လာတယ်၊ ကျွန်တော်နဲ့ မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲတော့ဘူး။ တစ်ညမှာတော့ သူမ ရေချိုးနေတုန်း ဖုန်းကို ခိုးကြည့်မိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှမ်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ "လင်ငယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်တော့်မိန်းမနဲ့ ဒီလောက်နီးစပ်လိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်းထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ "အလုပ်ပဲသိတဲ့ ငတုံးတစ်ယောက်" ဖြစ်နေခဲ့တာ။
အခန်း (၅)
ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲကို ခြေသံဖွဖွနင်းပြီး ဝင်သွားမိတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ရယ်မောသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီရယ်သံတွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်နေတာ။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးကို ပြာကျသွားစေတယ်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ဇနီး၊ ကျွန်တော် အားကိုးခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း။ "နွယ်... မင်း... မင်း တကယ်ပဲ အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား..." ကျွန်တော့်အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ နွယ်က လန့်ဖျပ်ပြီး စောင်ကို ဆွဲခြုံတယ်၊ သီဟကတော့ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ နွယ့်ဆီက ထွက်လာတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို ပိုနာကျင်စေတယ်။ "ရှင်က ကျွန်မကို အချိန်မှ မပေးတာ... ရှင့်ဆီမှာ ပိုက်ဆံကလွဲရင် ဘာရှိလို့လဲ?"
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်က စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ပစ်ချပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော် သူမကို ပေးမယ့် Anniversary Surprise လက်ဆောင်မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်း။ "ငါ အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်ခဲ့တာ မင်းအတွက်ပဲ နွယ်... ငါ့မှာ ကျောက်ကပ်ရောဂါ အသည်းအသန်ဖြစ်နေတာကို မင်းကို မပြောခဲ့တာက မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့... မင်းအတွက် ငွေကြေးတွေ အများကြီး ကျန်ရစ်အောင် ငါ အသက်နဲ့လဲပြီး အလုပ်လုပ်နေခဲ့တာ..." နွယ် ဆေးစစ်ချက်ကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ သီဟကတော့ အခန်းထဲကနေ ခိုးထွက်သွားပြီ။ "ကိုကို... နွယ်... နွယ် မသိလို့ပါ... နွယ် မှားသွားတယ်..." သူမ ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက သေဆုံးသွားပြီ။ သူမရဲ့ ထိတွေ့မှုတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို ရွံရှာစေတယ်။
အခန်း (၇)
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အဝတ်အစားအိတ်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ နွယ် နောက်ကနေ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး လိုက်လာပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ဒီမိုးတွေလိုပဲ မှောင်မိုက်နေပြီ။ ကျွန်တော် သူမကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်သလို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်တာ မှန်ပေမဲ့၊ အဲ့ဒီယုံကြည်မှုက လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ အမှောင်ဖုံးမှု ဖြစ်သွားတဲ့အခါ ပြန်လမ်းမရှိတဲ့ ပျက်စီးခြင်းကိုပဲ ရောက်ရတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - "ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ... တစ်ကြိမ်လောက် အက်ကြောင်းထင်သွားရင် ဘယ်တော့မှ အရင်လို ပြန်မချောမွေ့နိုင်တော့ဘူး။"