"အစ်ကိုရင်းနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်"
အခန်း (၁)
ကျွန်မဘဝမှာ အားကိုးရာဆိုလို့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက အစ်ကိုဟာ ကျွန်မအတွက် အဖေလည်းဖြစ်သလို၊ အမေလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားက သံယောဇဉ်က တခြားမောင်နှမတွေထက် ပိုထူးခြားတယ်လို့ အမြဲခံစားခဲ့ရတယ်။ အစ်ကိုက ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်တတ်ပြီး ကျွန်မဘက်ကလည်း အစ်ကို့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီယုံကြည်မှုတွေကပဲ ကျွန်မဘဝကို ချောက်ထဲတွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။
အခန်း (၂)
ကျွန်မတို့ အတူတူနေထိုင်တဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ပျော်ရွှင်စရာတွေ ပြည့်နေခဲ့ဖူးပါတယ်။ အစ်ကိုက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ပွေ့ဖက်ထားတတ်တယ်၊ အလိုလိုက်တတ်တယ်။ "ညီမလေးမှာ အစ်ကိုပဲ ရှိတာ၊ အစ်ကို့မှာလည်း ညီမလေးပဲ ရှိတာ" လို့ သူ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီစကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ နွေးထွေးမှုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အစ်ကို့ရဲ့ အကြည့်တွေက ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သံယောဇဉ်ထက် ပိုတဲ့၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ထက် ပြင်းပြတဲ့ အကြည့်တွေ။
အခန်း (၃)
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ အဲ့ဒီညကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ အစ်ကို အရက်တွေ အလွန်အကျွံ သောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အခန်းထဲကို တွဲပို့တဲ့အချိန်မှာ အစ်ကိုက ကျွန်မကို အတင်းအဓမ္မ ဖက်တွယ်ခဲ့တယ်။ "ညီမလေး... မင်းက ငါ့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဆိုတဲ့ စကားသံက တုန်ရီနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြား ရုန်းကန်ခဲ့ပေမဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို ကျွန်မ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီညမှာ ကျွန်မတို့ကြားက မောင်နှမဆိုတဲ့ စည်းကမ်းတွေ အားလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၄)
အဲ့ဒီညပြီးလို့ တစ်လလောက်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အေးစက်စက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေပဲ ကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အစ်ကို့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲဘဲ ရှောင်နေခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ထူးဆူးလာတယ်။ မနက်ခင်းဆို အလွန်အမင်း မူးဝေအော့အန်လာတယ်၊ အစားအသောက်တွေ အနံ့ရရင်ကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်လာတယ်။ "မဟုတ်မှလွဲရော..." ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မရင်ကို ဒိန်းခနဲ တုန်သွားစေတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဆေးဆိုင်ကနေ စစ်ဆေးတဲ့ တံဆိပ်ပြားလေးကို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ဝယ်လာခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၅)
ဆေးစစ်ချက် ရလဒ်မှာ အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်း ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။ "ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" တဲ့။ ကိုယ့်အစ်ကိုအရင်းနဲ့ ရတဲ့ကိုယ်ဝန်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသေချင်စိတ်တွေပဲ ရှိတော့တယ်။ ဒီအပြစ်သားလေးကို ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ လောကအလယ်မှာ ထားရမှာလဲ။ အစ်ကို့ကို ငိုယိုပြီး သွားပြောတဲ့အခါ အစ်ကိုက ထိတ်လန့်သွားမယ့်အစား ကျွန်မကို ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဖက်တယ်။ "ဒါ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ သက်သေပဲ... ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူး" တဲ့။ သူ ရူးနေပြီ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး ငရဲကို သွားနေကြပြီဆိုတာ သူ မသိဘူးလား။
အခန်း (၆)
အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အစ်ကိုက ကျွန်မကို အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အစ်ကို့ရဲ့ ဗီရိုထဲကနေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းအဟောင်းတချို့ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါက မွေးစားစာချုပ်တစ်ခု။ ကျွန်မဟာ အစ်ကို့ရဲ့ ညီမအရင်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမိဘတွေ ဆုံးသွားချိန်မှာ အစ်ကို့မိဘတွေက ကျွန်မကို မွေးစားခဲ့တာ။ အစ်ကို ဒါကို သိနေခဲ့တာလား။
"မင်း သိသွားပြီလား..." အစ်ကိုက တံခါးဝမှာ ရပ်ရင်း အေးစက်စွာ မေးတယ်။ "အေး... ငါ သိနေတာ ကြာပြီ။ အဲ့ဒါကြောင့်လည်း မင်းကို ငါ့ဘေးမှာပဲ သိမ်းထားချင်တာ။ မင်းက ငါ့ညီမမဟုတ်ဘူး... မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ။"
အခန်း (၇)
အမှန်တရားက ကျွန်မကို လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ဟာ သွေးသားမတော်စပ်ခဲ့ရင်တောင် အစ်ကိုဟာ ကျွန်မအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူပါ။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးကို ဖျက်ချဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ အလင်းရောင်မရှိတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ အစ်ကို့ရဲ့ 'အချစ်' ဆိုတဲ့ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတုန်းပါပဲ။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက ကန်လာတိုင်း ကျွန်မ နာကျင်ရတယ်။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ အတ္တနဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေရဲ့ ရလဒ်ပဲ။