မေတ္တာလည်ပြန်(စ/ဆုံး)
မေတ္တာလည်ပြန်(စ/ဆုံး)
———————
“အမေတို့ကတော့ လုပ်ပြီ။
ကျွန်တော်ပြန်လာရင်လုပ်ပေးပါမယ်ဆိုမှ…´´
ခြံတံခါးတွန်းဖွင့်ဝင်လာကာရှိသေး အိမ်ရှေ့ထောင့် ရေကန်နားမှာ ဆိတ်သားတုံးကို ဓါးနဲ့မြှောင်းနေတဲ့အမေ့ကိုတွေ့လိုက်ရတော့ နွယ်နီစိုးမျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိတယ်။ ပါးစပ်က လွှတ်ခနဲထွက်သွားတဲ့အသံက နည်းနည်းကျယ်သွားတာမို့ လည်ပြန်ငဲ့စောင်းကြည့်လာတဲ့အမေ့အကြည့်နဲ့ဆုံမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသားမြှောင်းနေတာကိုပဲ ပြန်ပြီးဆက်လုပ်သွားတာမို့ နွယ်နီစိုးစိတ်ထဲမှာတော့ အလိုမကျသလိုဖြစ်သွားတယ်။ကျူရှင်အိမ်ကပြန်ရင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို …
“အမေတို့ကတော့လေ တကယ်လက်လန်တယ်။ကြီးတော်တို့နဲ့ပတ်သက်ရင် ပြောလို့ကိုမရဘူး။ အဲဒါတွေထားခဲ့ပါတော့။ ဒီမှာ အမေ့အတွက် မြီးရှည်ဝယ်လာတယ်။မနက်က ထမင်းစားမကောင်းဘူးဆို။ဒီမှာလာစားအုံး´´
လက်ထဲကိုင်လာတဲ့မြီးရှည်ထုပ်ကို မြှောက်ပြလိုက်တာတောင် အမေက အသားမြှောင်းတာကိုမရပ်ချင်သေးတဲ့ပုံစံနဲ့ အသားတုံးကိုင်လိုက် ဓါးကိုင်လိုက်လုပ်နေသေးတာ။နွယ်နီစိုး စိတ်မရှည်ချင်တော့။
“အဲဒါထားခဲ့တော့ အမေ။ကျုပ်လုပ်မယ်´´
ကျွန်တော်ဆိုတဲ့နာမ်စားနေရာ ကျုပ်ဆိုတဲ့အသုံးတောင်ဖြစ်သွားတယ်။နွယ်နီစိုး စိတ်မရှည်ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာအမေက ရိပ်မိတယ်ထင်ပါတယ်။
“ငါက ညည်း အားနာလို့ပါအေ။ ဒီလောက်တော့ ငါလည်းလုပ်နိုင်နေတာမို့…။ပြီးတော့ မနက်ဖြန် ရွာပြန်မယ့်လူကြုံရှိတုန်း ငါ့အစ်မအတွက်ဆိတ်သားခြောက်လေးပေးလိုက်ချင်လို့ …နေမီအောင်လို့ပါ ´´
ပြောပြီး အမေကလက်ဆေးကာ ထမင်းစားပွဲဆီထလာတယ်။အမေ မြီးရှည်စားပြီးချိန်မှာ နွယ်နီစိုးက မြောင်းထားတဲ့အသားတွေကို ဆား၊အချိုမှုန့်၊ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ဆနွင်း၊ဆီရောသမနယ်ပြီး တံစိုးထိုးပြီးပြီ။အသားမြှောင်းတန်းလန်း ထိုးထားတဲ့ဝါးချွန်လေးရဲ့တစ်ဖက်တစ်ချက်ကိုပလတ်စတစ်ကြိုးနဲ့ချည်ပြီး နေလှမ်းနိုင်ဖို့ ခြံထောင့်က သရက်ပင်ဆီ ခြေဦးလှမ်းနေပြီ။ပင်စည်မှ ဖြာထွက်နေတဲ့ သရက်ကိုင်းတစ်ခုမှာ အသားတွဲကိုခြေဖျားထောက်ကာလှမ်းချိတ်နေတုန်း အမေ့အသံကခပ်ကျယ်ကျယ်ပေါ်လာတယ်။
“အဲဒီသရက်ကိုင်းက မနိမ့်ဘူးလား။တော်ကြာနင့်ခွေးက လှမ်းဟပ်စားမှဖြင့်….´´ တဲ့။
နင့်ခွေးဆိုတဲ့အသုံးကြောင့် နွယ်နီစိုးရှူးရှူးရှားရှားဖြစ်သွားတယ်။
“နင့်ခွေးလို့ မသုံးပါနဲ့အမေရာ။ ကျုပ်မကြိုက်ဘူး။တုန်တုန်က လူလိုသိတယ်။ဘယ်တုန်းက ဘယ်ဟာကို မကျွေးဘဲစားလို့လဲ´´
“ညည်းအာမခံနိုင်လို့လား။ခွေးဟာခွေးပဲ။လူလိုဆက်ဆံလည်း ဘယ်တော့မှ လူဖြစ်မလာဘူး။နားလည်လား။´´
“လူဖြစ်မလာတာမှန်တယ်။ဒါပေမဲ့ လူတွေထက်ပိုနွေးထွေးပေးနိုင်တယ်။ပိုသစ္စာရှိတယ်။ကျုပ်အတွက်တော့ လူတွေထက်ပိုအဖော်လုပ်ပေးတယ်´´
“အမလေးလေး…၊ သူ့ခွေးထိတာနဲ့ အမေကိုကတ်ကတ်လန်ရန်ပြန်တွေ့နေတာ…ကောင်းကြသေးရဲ့လား အရပ်ကတို့ရေ။တော်ပြီ…တော်ပြီ။ညည်းနဲ့ဆက်မပြောချင်တော့ဘူး။ စန်းရီတို့အိမ်သွားတာပဲ နားအေးတယ်´´
အမေထွက်သွားတော့ အိမ်မှာ နွယ်နီစိုးတစ်ယောက်ပဲကျန်ခဲ့တယ်။နေ့လယ်စာစားချိန်မှပဲ အိမ်ကိုပြန်လာတော့မှာ နွယ်နီစိုးသိပြီးသား။အမေကဒီလိုပဲ စိတ်ဆိုးလည်း ထွက်သွား၊အင်းလေ…စိတ်ပျော်လည်းထွက်သွားတတ်တာမို့ အိမ်မှာ နွယ်နီစိုးအတွက် ကိုယ့်အရိပ်ကပဲ ကိုယ့်အဖော်ဖြစ်နေခဲ့ချိန်များပါတယ်။ home study gide လုပ်ပြီးနွယ်နီစိုးပြန်လာရင် ခြံတံခါးသော့ခတ်ပြီး အမေအိမ်လည်နေတာကများတယ်။ အဲဒီအခါ အမေသွားလည်တတ်တဲ့အိမ်တွေဆီလိုက်သွားပြီး သော့လိုက်တောင်းရတာ အမြဲလိုလိုပဲ။ အမေကတော့ သူ့ကိုယ်သူပြောပ….ခြေမှာဗွေပါတဲ့သူ။ငါက လမ်းများတယ်တဲ့။
“ဒီသင်္ကြန် မမတို့ရှိတဲ့ရွာကိုပြန်ပြီး ငါ..ဥပုသ်သွားစောင့်မှာ။ ငါအစ်မကို မတွေ့ရတာ လချီနေပြီ။ ငါ့မှာလည်းဒီအစ်မကြီးပဲရှိတော့တာ ကန်တော့ဖို့ ပါတိတ်ကောင်းတာလေးတစ်ကွင်းလောက်လည်း ဝယ်ပေးအုံး။ ပြီးတော့ စားစရာမုန့်ရော။
ဪ….ရွာဦးကျောင်းသွားပြီးဥပုသ်သွားစောင့်မှာဆိုတော့ ဘုန်းဘုန်းကြီးအတွက် လှူဖွယ်လေးကလည်းလိုချင်သေးတာ။အဆင်ပြေတာလေးကြည့်ဝယ်ခဲ့အေ။ညည်းလုပ်ရောင်းတဲ့ဆပ်ပြာဆီထဲက နှစ်ဘူးလောက်လည်းထည့်ပေးအုံး။ငါ့တူမတွေက ငါလာရင် သိပ်ကိုသည်းတာ။သူတို့ပေးရအောင်…။´´
ပြီးခဲ့တဲ့သင်္ကြန်တုန်းကလည်း ရွာပြန်ချင်တဲ့အမေကအဲလို လိုချင်တာတွေ တန်းစီပြောပြီး အိမ်မှာကျန်ခဲ့မဲ့ အသက်သုံးဆယ်သမီးအပျိုကိုတော့ တစ်ချက်လေးမှစိတ်မပူဘဲနေတတ်တာမို့ အခုလို အမေထွက်သွားလည်း နွယ်နီစိုး ဘာမှမပြောဖြစ်တော့ဘူး။နွယ်နီစိုးကျောင်းတက်နေတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တုန်းကတောင် အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းထားခံခဲ့ရပြီး အမေကရွာကိုအလည်ပြန်လိုက်၊ ရပ်ကွက်ထဲကလူတွေနဲ့ ဘုရားဖူးလိုက်သွားလိုက်နဲ့လုပ်ခဲ့သေးတာ။
အစပိုင်းတုန်းကတော့ အိမ်မှာနွယ်နီစိုးတစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့တာမို့ကြောက်တာပေါ့ ။အဲဒီတုန်းက နွယ်နီစိုးတို့နေနေတဲ့ အိမ်နောက်ဘက်ကပ်လျက်ခြံက လူမနေတဲ့ အိမ်ပျက်ကြီးမို့ စိတ်ကခြောက်ခြားပေမဲ့ မမြင်ရတဲ့ တစ္ဆေ သရဲဆိုတာထက် မြင်ရတဲ့လူကို နွယ်နီစိုးပိုကြောက်မိတာ။ အိပ်ရာဘေး တုတ်ရှည်တစ်ချောင်းထားပြီး ဖြောင့်ဖြောင့်မအိပ်နိုင်ခဲ့ရတဲ့ဘဝ။သမီးအဖြစ်တွေ သမီးခံစားချက်တွေကို ဘယ်တုန်းကမှ အမေမမေး။
တစ်ခါကလည်း ရွာက သူ့ညီမဝမ်းကွဲရဲ့အလှူကိုသွားတာ အကြောင်းပြပြီး တစ်ရွာကျော်က ကြီးတော်(အမေ့ရဲ့အစ်မ)ဆီမှာကို နှစ်ပတ်လောက်ကြာခဲ့တာ။အမေက ကြိုပြီးအစီအစဉ်ချပြီးသားမို့ အိမ်ကနေ ဆိတ်သားခြောက်တွေ ညှင်းပြီး ယူသွားတာမှ အများကြီး။မားမားခေါက်ဆွဲဆိုလည်း ဂျပ်ပုံးဖာလိုက်ကိုဝယ်သွားတာ။အမေစိတ်ချမ်းသာရင် ပြီးတာပဲဆိုပြီးအသာငြိမ်နေပေးခဲ့တာ။နွယ်နီစိုးမှာအပျိုလေးဖြစ်ပေမဲ့ အဝတ်အထည်အသစ်ဆိုတာမဝယ်ဘဲ တတ်နိုင်သမျှအသုံးချွေတာခဲ့တယ်။
အိုးပိုင်အိမ်ပိုင်မရှိသေးတဲ့ဘဝမို့ ကိုယ့်ဝန်းကိုယ့်ခြံလေးနဲ့တော့ နေချင်တယ်။လက်ထဲငွေလေးအတော်စုဆောင်းမိ ရင် အမေက သူ့အမျိုးတွေရှိတဲ့ရွာကိုပြန်ချင်ရော။ လက်ဆောင်ဆိုတာလည်း သူ့အစ်မတစ်အိမ်အတွက်မဟုတ်ဘဲ တစ်ရွာလုံးက သိသူမှန်သမျှ ပေးချင်ပြန်ရော။တစ်ခါတော့ နွယ်နီစိုးမှာ မြိုသိပ်နိုင်စွမ်းအားတွေလျော့လာပြီး ပေါက်ကွဲမိတယ်။အဲတော့ အမေက ဘာပြောတယ်မှတ်လဲ…
“ ညည်းက ခွေးတော့ သဒ္ဓါတယ်လား။ ငါပေးတာ သူစိမ်းမပါဘူးဟဲ့။ရွာထဲကလူတွေဆိုတာကလည်း လှည့်ပတ်စပ်ရင် အမျိုးတော်တာပဲ။ ဘာလဲ ငါ့အစ်မကို ကျွေးတာ ပေးတာ ညည်းငြိုညင်တာလား။ ငါ့ဝင်ငွေမရှိတော့ ညည်းတို့က ဒီလိုဖြစ်ပြီလေ။ညည်းအဖေလက်ထက်တုန်းက ငါစိတ်နဲ့ငါ့လက်နဲ့ ပေးကမ်းတာပဲ။ငါ့ယောက်ျားက တစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။အခုတော့ သားသမီးလုပ်စာစားရတော့မှ ငါအပြောခံရတာ….ဟီး…ဟီး…ဟီး´´
ချုံးပွဲချငိုပြီး လမ်းသွားလမ်းလာအချို့ ငဲ့စောင်းကြည့်သွားအောင်ကိုအမေက အသံကျယ်ခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း နွယ်နီစိုး ဘာမှပြောမနေတော့ဘူး။
ပြောလည်းခဏပဲ…အမေကတော့ ပေးမြဲ ၊သွားမြဲပဲ။ ကြီးတော်တို့ဆီ မသွားမချင်း ကြီးတော်က စားချင်တာတွေ အမေ့ကို တန်းစီဖုန်းဆက်လှမ်းမှာသလို အမေကိုယ်တိုင်ကလည်း ငါ့မှာဒီအစ်မတစ်ယောက်ရှိတာ၊မသေခင်ကျွေးရမှာဆိုပြီး ဝယ်စရိတ်တွေတောင်းတာမဟုတ်ဘူး။
ကြီးတော်တို့ဆီ အမေရောက်ရင် ဟိုမှာ ဧည့်သည်လိုနေရတာမဟုတ်ဘူး။ ကြီးတော်ရဲ့သမီးတွေက အိမ်ထမင်းအိမ်ဟင်းကို ဖွယ်ဖွယ်ရာရာမစီမံတတ်လို့ အစားကောင်းမစားရဘူးလို့ ကြီးတော်ညည်းလိုက်ရင် အမေက ရောက်တဲ့အချိန်ကနေ ပြန်တဲ့အချိန်ထိ မီးဖိုတဲမှာပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့တာ။ရွာကပြန်လာရင် သူဟင်းချက်တာ ကောင်းတယ်ဆိုပြီး အစ်မနဲ့တူမတွေရဲ့ မြှောက်ပင့်မှုကို အဟုတ်ထင်ကာ ပြောမဆုံးလို့။ကိုယ်က အမေ့ကို မီးပူမှာစိုးလို့ မီးဖိုချောင်တောင် မဝင်ခိုင်းရက်တာ။အမေ့မှာတော့ မောမှန်းမသိဖြစ်ခဲ့တယ်ထင်ပါတယ်။
တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း နွယ်နီစိုးတွေးမိတယ်။ အစစအရာရာ လိုက်ပြောမိရင်လည်း အမေက စိတ်ဆိုးအုံးမယ်။မျက်ရည်ကျအုံးမယ်။နွယ်နီစိုးအတွက် ကုသိုလ်တစ်ပဲ ငရဲတစ်ပိဿာများဖြစ်နေပြီလားလို့။
တိုက်ဆိုင်တိုင်း အမေ့အကြောင်းက ခေါင်းထဲရောက်လာတယ်။ အိမ်နောက်ဖေးကနေ တုန်တုန်က အမြီးလေးတနှံ့နှံ့နဲ့ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်နေပြီး အမေ့အကြောင်းတွေးမိနေတဲ့ နွယ်နီစိုးနားရောက်လာတယ်။သူ့ဦးခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တဲ့ နွယ်နီစိုးကို တုန်တုန်က သူ့ကိုယ်လုံးနဲ့ တိုးဝှေ့လာတယ်။
အရင်က လက်ခုပ်လေးနှစ်ဖက်နဲ့ သူ့ကိုယ်လုံးလေးကိုသိမ်းဖက်လိုက်ရင်လက်ဖျားချင်းတောင်ထိတဲ့အရွယ်ကနေ နွယ်နီစိုး မတ်တပ်ရပ်ထားရင် ပေါင်လယ်လောက်အထိ အမြင့်ရှိတဲ့ အရွယ်ကြီးရောက်ပြီ။
နွယ်နီစိုးဆီ တုန်တုန်ရောက်လာတာ ပြီးခဲ့တဲ့သင်္ကြန်တုန်းက ၅နှစ်ပြည့်တာပဲ။
ဈေးထဲမှခွေးကြီးတွေက တုန်တုန်ဖြစ်လာမဲ့ ခွေးပေါက်သေးသေးလေးကို ဝိုင်းဟောင်ဝိုင်းဆွဲနေတဲ့အချိန်မှာ နီးရာတုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ ကြောက်အောင်ခြောက်ရင်း ကယ်ခဲ့ရတာ။ခွေးကြီးတွေအနားမှာမရှိတော့တဲ့အချိန်မှ နွယ်နီစိုး ဈေးလေးဆက်ဝယ်တာ။ဒါပေမဲ့ အဲဒီခွေးပေါက်လေးက တစ်ကိုယ်လုံးတုန်တုန်ခါခါနဲ့ နွယ်နီစိုးသွားရာနောက် တစ်ကောက်ကောက်လိုက်လာခဲ့တာ…အိမ်အထိပဲ။ မိုးလည်းရွာလာတာမို့ မောင်းမထုတ်ရက်တာနဲ့ တစ်ရက်ပေးနေလိုက်တာ။ အဲကတည်းက မပြန်တော့ဘူး။
အရင်က ဘယ်သတ္တဝါမှ နွယ်နီစိုး မချစ်တတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီခွေးပေါက်လေးကျမှ နွယ်နီစိုးဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့မှန်းမသိဘူး။ မိုးလည်းရွာတယ် မီးလည်းပျက်နေတဲ့အချိန်မှာ နွယ်နီစိုးအိပ်တဲ့အခန်းထောင့်မှာ ခွေခွေလေးရှိနေတဲ့ တုန်တုန်၊မီးဖိုခန်းဘက် ရေထသောက်ရင်လည်း လိုက်လာတာပဲ၊ ညမှာအပေါ့အလေးသွားရင်လည်း လိုက်လာတာပဲ။နွယ်နီစိုးအပြင်ထွက်ရင်လိုက်ထွက်ပြီး နွယ်နီစိုးအိမ်ထဲဝင်ရင်လည်း လိုက်ဝင်တတ်တယ်။
တစ်ယောက်တည်းဆိုတဲ့အသိနဲ့ ကြောက်စိတ်ဝင်ပြီး အိပ်မပျော်ခဲ့ရတဲ့ညတွေထဲ အဲဒီခွေးပေါက်လေးရောက်လာတဲ့ညကတော့ နွယ်နီစိုး ဘယ်လိုကို အိပ်ပျော်သွားမှန်းကိုမသိဘူး။စိတ်လုံခြုံမှုဆိုတဲ့ ခံစားမှုမျိုးဝင်သွားတဲ့အထိပဲ။အဲဒါကြောင့်လည်း အဲဒီခွေးလေးကို နွယ်နီစိုးမောင်းမထုတ်ဘဲ မွေးဖြစ်ခဲ့တာ။
တုန်တုန်အတွက် ဈေးထဲကနေ အမဲသားအစတို့ ဆိတ်သားအစတို့ ဝယ်လာပြီး ပြုတ်ကျွေးရင် အမေက နွယ်နီစိုးကို မျက်စောင်းကြီးထိုးပြီး….
“ခွေးများအေ…တရေးတယူလုပ်ကျွေးနေသေးတယ်။တို့ရွာမှာတော့ ထမင်းကျန်ဟင်းကျန် လူးဖတ်နယ်ကျွေးလိုက်တာပဲ။ညည်းကလေ အဲ့ခွေးအတွက်ဆိုရင် မနှမြောဘူးနော် ငါကြည့်နေတာ။ ကိုယ့်အဒေါ်တို့အတွက်ကျ ….
ဟွန်း တော်ပါပြီ။မပြောတော့ပါဘူး´´
အမေက ထေ့သလို ငေါ့သလိုနဲ့။ဒီလိုပြောလာတာလည်း ကြီးတော်တို့စနက်မကင်းဘူးဆိုတာ နွယ်နီစိုးသိတယ်။
ကြီးတော်ယောက်ျားချော်လဲလို့ ဆေးလာကုတာ နွယ်နီစိုးတို့အိမ်မှာတည်းတဲ့အချိန်တုန်းကပေါ့။နွယ်နီစိုးက တုန်တုန်ကို လှောင်အိမ်နဲ့မထားဘူး။အမြဲလွှတ်ထားတာ။
ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကြီးတော်က နွယ်နီစိုးသွားတဲ့နောက် တုန်တုန်ကတကောက်ကောက်လိုက်နေတာကိုမြင်သွားပြီး..
“မျက်စိနောက်လိုက်တာအေ…နှင်းဝေ၊အဲခွေးကြီးကို လှောင်အိမ်ထဲထည့်ထားလိုက်စမ်းပါ။ဒါနဲ့
…အဲ့ခွေးကို ညည်းသမီးက အခန်းထဲထည့်သိပ်တာလား။ ပြီးတော့ သား…သားဆိုပြီးက ခေါ်လိုက်သေးတယ်။ လူနဲ့တိရိစ္ဆာန် အဆင့်မတူဘူးဟဲ့။ရောရောနှောနှော မနေစမ်းပါနဲ့အေ။ တကယ်တည်း ခွေးကခွေးပေါ့´´
နွယ်နီစိုးမကြားချင်ယာင်တော့ ဆောင်သေးတာပဲ။ဒီစကားထဲက တစ်ချို့စကားလုံးတွေက မနေ့ကလည်းအပ်ကြောင်းထပ်အောင်ကြားပြီးပြီ။
“ဒီမှာ ကြီးတော်…
ကျွန်တော်တို့အမေ ကြီးတော်တို့ဆီသွားရင် ဒီအိမ်မှာ
ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့တာ။ သမီးအပျိုတစ်ယောက်တည်း ဒီခေတ်အခါကြီးမှာ လုံခြုံနိုင််မယ်ထင်လား။ ကြီးတော်တို့ပြောသလို တုန်တုန်က တိရိစ္ဆာန်၊လူတစ်ယောက်လောက်တော့ အားကိုးလို့ရချင်မှ ရလိမ့်မယ်။ဒါပေမဲ့ ချောက်ခနဲ ချက်ခနဲကြားရင် သူကအရင်ကိုယ့်ထက်နားစွင့်တာ။ကိုယ့်ထက်အရင်ရှေ့ကထွက်တာ။ ဟိုတလောကလည်း အကောင်ရှည်ကို သူအရင်မြင်ပြီး ဟောင်လို့ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှမဖြစ်တာ။ အမေမရှိတဲ့ညတွေ တုန်တုန်ရှိနေလို့ ကျွန်တော်ကြောက်စိတ်မဝင်မိတာ။အထီးမကျန်တာ။တုန်တုန်ရှိနေရင် လုံခြုံတယ်လို့ခံစားရတာ။ဒါကြောင့် တုန်တုန်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တိရိစ္ဆာန်ထက်ပိုတဲ့သူပဲ။ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ပဲ။ သားလို့ ကျွန်တော်ကတော့ ခေါ်မှာပဲ။ ကြီးတော်တို့မျက်စိနောက်ရင် ကျွန်တော့်သားရှိတဲ့နေရာတွေကိုရှောင်နေပေါ့။´´
နွယ်နီစိုးကိုရိုင်းတယ် ဆိုပြီး ကြီးတော်က အမေ့ကိုပြောနေခဲ့သေးတာ။ဒါပေမဲ့ အမေရဲ့ပြန်တုံ့ပြန်သံကတော့….
“နင်က သူ့သားကိုသွားထိတာကိုး။နင့်တူမက ငါ့ပြောတာတောင် မခံတာ။ငါနဲ့ဆို တကျက်ကျက်ပဲ။အင်း ပြောသာပြောရတာ တုန်တုန်လေးက အားကိုးရရှာတယ်။
တုန်တုန်လေးရှိနေလို့လည်း ငါလည်း နင့်တို့ဆီဖြောင့်ဖြောင့်လာနိုင်တာ´´တဲ့။
အမေရဲ့ အသံကိုပြန်ကြားမိတော့ နွယ်နီစိုးသက်ပြင်းချမိတယ်။အတွေးတွေလွန်သွားလိုက်တာ တော်တော်ကြာသွားတာပဲ။ နေရောင်က သရက်ပင်ကြားထဲကနေ ခပ်ဖျော့ဖျော့ကျလာတယ်။သရက်ကိုင်းမှာလှမ်းထားတဲ့ ဆိတ်သားခြောက်တန်းလေးတွေက လေတိုးတိုင်း ယိမ်းနွဲ့နေတယ်။
တုန်တုန်က အိမ်ရှေ့ကြမ်းပြင်မှာ ဝပ်နေရာကနေ ရုတ်တရက်ထထိုင်ပြီး ခြံတံခါးဘက်ကိုကြည့်တယ်။
ခဏနေတော့ အမြီးတနှံ့နှံ့နဲ့ ပြေးသွားပြီး ဟောင်လိုက်တဲ့အသံကြားရတယ်။
“ဟဲ့…တုန်တုန်…တိုးတိုးလုပ်။အဲဒါနင့်အဘွား၊နင်တော့နော်…´´
ဟောင်နေတဲ့တုန်တုန်ကို လှမ်းအော်ရင်း အပြေးတပိုင်းနဲ့ခြံတံခါးဆီကိုနွယ်နီစိုး သွားလိုက်တယ်။အမေက နွယ်နီစိုးရဲ့ တံခါးဖွင့်အပေးကိုစောင့်မနေဘဲ တံခါးကို ကိုယ်လေးစောင်းပြီးတွန်းကာ ခြံထဲဝင်လာရင်း…
“အေးပါ…အေးပါ။နင့်သားကို ငါဘာမှမလုပ်ပါဘူး´´
အမေ့အပြောကို နွယ်နီစိုး မရယ်ချင်ရယ်ချင်ဖြစ်သွားတယ်။တုန်တုန်ကတော့ အမေ့ခြေထောက်နားတဝိုက် လှည့်ပတ်နမ်းရှုပ်နေတုန်း။
“စန်းရီတို့က မုန့်ဟင်းခါးချက်တာ…နင်ကြိုက်တတ်လို့ ငါမစားဘဲယူလာတာ´´
အမေက လက်ထဲကိုင်ထားတဲ့ ဇလုံကိုစားပွဲပေါ်တင်ရင်း ပြောတယ်။နွယ်နီစိုး …ကျေနပ်ပြုံးလေးပြုံးမိသွားတယ်။
အမေက အဲဒီလိုပဲ။နွယ်နီစိုးကြိုက်တာလေးတွေတော့ မှတ်မိနေတတ်တယ်။
တုန်တုန်ကတော့ အမေနားကပ်ပြီး ထိုင်ချလိုက်တယ်။
အမေက “ဟဲ့…ဖယ်စမ်း´´လို့ပြောပေမဲ့ လက်ကတော့ တုန်တုန့်ခေါင်းကို မသိမသာပွတ်ပေးနေတယ်။
အဲဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း နွယ်နီစိုး စိတ်ထဲမှာ နူးနူးညံ့ညံ့လေးခံစားသွားရတယ်။
တချို့မေတ္တာတွေကလည်း စကားလုံးတွေနဲ့မလာဘူး။
ဒါပေမဲ့…
ကိုယ့်အတွက် မုန့်ဟင်းခါးတစ်ဇလုံယူလာတဲ့အမေ့ဆီမှာလည်း မေတ္တာရှိတယ်။
ညတိုင်း ကိုယ့်အိပ်ရာခြေရင်းမှာ လာဝပ်ပေးနေတဲ့ ခွေးလေးရဲ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း မေတ္တာရှိတယ်။
တကယ်တော့ မိသားစုဆိုတာ အကြိမ်ကြိမ်ထိခိုက်မိရင်း၊ နားလည်လို့မရတာတွေ ကို လက်ခံရင်း ရှေ့ဆက်သွားရတာပဲ မဟုတ်လား။
ခင်ဦး