ကျွန်တောင်နှင့် မိန်းမနှစ်ယောက်

 ကျွန်တော်နှင့် မိန်းမနှစ်ယောက်

အခန်းတစ် - အစပျိုးခြင်း

အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်တွင် စီးကျနေသော မိုးရေစက်များကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော်သည် အမှောင်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဒီအိမ်သည် ရယ်မောသံများဖြင့် စည်ကားခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတော့ နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေသော အသံကလွဲလို့ ဘာမှမရှိတော့။ ကျွန်တော့်ဘဝထဲမှာ မိန်းမနှစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့သော ဇနီးသည် သန္တာ၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို မီးတောက်တွေလို လောင်မြိုက်စေခဲ့တဲ့ မေ။ ထိုမိန်းမနှစ်ယောက်ကြားမှာ ကျွန်တော်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နတ်သားတစ်ပါးလို ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အမှန်တော့ ကျွန်တော်ဟာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အခန်းနှစ် - ဆက်နွယ်မှု

သန္တာသည် အေးချမ်းသော ရေပြင်နှင့်တူသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးပီသမှု၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို နောက်ကွယ်ကနေ တိတ်တိတ်ကလေး ပံ့ပိုးပေးခဲ့သူ။ "မောင် ပင်ပန်းနေပြီလား" ဆိုတဲ့ စကားလေးတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်တော့်တစ်နေ့တာ အမောတွေ ပြေခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအေးချမ်းမှုက ပျင်းရိစရာ ဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ မေနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ မေက လျှပ်စစ်မီးလို တောက်ပသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ငယ်ရွယ်နုပျိုစေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။ အလုပ်ကိစ္စတွေ အကြောင်းပြပြီး ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်ခြင်း၊ ဖုန်းကို လျှို့ဝှက်နံပါတ် ခံထားခြင်း၊ သန္တာရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းမှုတွေကို စိတ်တိုမာန်မဲခြင်းတွေဖြင့် ကျွန်တော်သည် သစ္စာဖောက်ခြင်း ခရီးကို စတင်ခဲ့သည်။

အခန်းသုံး - အလှည့်အပြောင်း

အရာအားလုံးက ထင်သလောက် မလွယ်ကူခဲ့ပါ။ မေနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ငွေကြေးက အဓိက အခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်လာသည်။ သူမကို စိတ်ကျေနပ်စေရန်အတွက် ကျွန်တော်သည် ကုမ္ပဏီက ငွေအချို့ကို လက်သိပ်ထိုး သုံးစွဲခဲ့မိသည်။ အစပိုင်းမှာတော့ ပြန်ဆပ်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာသည်။ အလုပ်ထဲတွင် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့သဖြင့် အမှားမှားအယွင်းယွင်း ဖြစ်လာသည်။ သန္တာကတော့ ဘာမှမပြော။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အရိပ်အယောင်အချို့ မြင်နေရသော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ အမှန်တရားကို ရင်မဆိုင်ရဲဘဲ ရှောင်ဖယ်နေခဲ့သည်။ "မောင်... တစ်ခုခု စိတ်ပူနေရသလား" ဟု သူမက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးခဲ့ဖူးသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို အော်ဟစ်ပြီး အိမ်ပြင် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ကျွန်တော် သန္တာ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နွေးနွေးထွေးထွေး မြင်ခဲ့ရသော နေ့မှန်း မသိခဲ့ပါ။

အခန်းလေး - ပဋိပက္ခများ ရင့်မာလာခြင်း

ကုမ္ပဏီက စာရင်းစစ်တော့မည်ဟူသော သတင်းကြောင့် ကျွန်တော် ခြောက်ခြားသွားသည်။ မေထံသို့ ဖုန်းဆက်သော်လည်း သူမက မကိုင်။ စာတိုတွေ ပို့သော်လည်း '' ဖြစ်ပြီး ဘာမှပြန်မလာ။ နောက်ဆုံး သူမဆီကို သွားတော့ သူမက အေးစက်စက်ပင်။ "ရှင် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ကျွန်မကို လာပြီး ဒုက္ခမပေးပါနဲ့" တဲ့။ ကျွန်တော် အံ့ဩသွားသည်။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့သမျှ၊ ကျွန်တော် စွန့်လွှတ်ခဲ့သမျှတွေက သူမအတွက် ဘာမှမဟုတ်သလိုပင်။ တစ်ဖက်မှာလည်း သန္တာက အိမ်မှာ မရှိတော့။ သူမ၏ အဝတ်အစားအချို့ ပျောက်ဆုံးနေသည်။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ ကွာရှင်းစာချုပ်နှင့်အတူ စာတစ်စောင် ရှိနေသည်။

အခန်းငါး - စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

ကျွန်တော့်ဘဝသည် နေ့ချင်းညချင်း ကျိုးပျက်သွားသည်။ အလုပ်က ထုတ်ပယ်ခံရရုံတင်မကဘဲ အလွဲသုံးစားမှုဖြင့် တရားစွဲခံရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။ မေသည် ကျွန်တော့်ကို လူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံပြီး အဆက်အသွယ် ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သန္တာ့ဆီကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်သော်လည်း အသံတိတ်နေဆဲ။ ကျွန်တော်သည် တစ်ချိန်က ဂုဏ်ယူခဲ့သော အိမ်ကြီးထဲတွင် အရူးတစ်ယောက်လို လူးလိမ့်နေခဲ့သည်။ အရာအားလုံးကို လက်လွတ်လိုက်ရပြီဟု ခံစားရချိန်မှာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသလို ခံစားရသည်။ သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်က ဒီလောက်ထိ နာကျင်စရာကောင်းမှန်း ထိုအချိန်ကျမှ သိခဲ့ရသည်။

အခန်းခြောက် - အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု (လှည့်ကွက်)

ကျွန်တော် ထောင်ကျတော့မည့် အခြေအနေကို ရောက်နေစဉ်မှာပဲ ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သူက သန္တာ့ဆီက ပေးလိုက်သော စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ပေးသည်။ ထိုစာအိတ်ထဲတွင် ငွေအမြောက်အမြားနှင့် စာရွက်အချို့ ပါလာသည်။ ထိုစာရွက်တွေက သန္တာ့ပိုင်ဆိုင်သမျှ အမွေအားလုံးကို ရောင်းချထားသော စာရွက်များ ဖြစ်သည်။ စာထဲမှာ သူမက ဒီလို ရေးထားသည်။

"မောင်... မေဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက မောင်နဲ့ မတွေ့ခင်ကတည်းက မောင့်ပြိုင်ဘက် ကုမ္ပဏီက စေလွှတ်ထားတဲ့သူဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့ပါတယ်။ မောင့်ကို အလုပ်က ပြုတ်အောင်၊ ဘဝပျက်အောင် သူတို့ စီစဉ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ မောင့်ကို သတိပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မောင်က ကျွန်မကို ရန်သူလို မြင်နေခဲ့တာလေ။ အခု မောင့်ရဲ့ အလွဲသုံးစားမှုတွေအတွက် ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးနဲ့ လျော်ပေးလိုက်ပါပြီ။ မောင် ထောင်မကျတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မောင့်ဘဝထဲမှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေတာကို မောင် သတိမထားမိခဲ့ဘူးနော်။ မောင် မေနဲ့ ပျော်နေချိန်မှာ ကျွန်မ ဆေးရုံမှာ တစ်ယောက်တည်း ဝေဒနာခံစားနေခဲ့ရတာ။ မောင် စိတ်မပူပါနဲ့။ မောင် လွတ်လပ်သွားပါပြီ။"

ကျွန်တော်သည် စာကို ဖတ်ရင်း အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။ မေသည် ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခဲ့သည်မဟုတ်၊ ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းသာ။ သန္တာသည် ကျွန်တော့်ကို အဆုံးထိ ကာကွယ်ပေးခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော်က သူမ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ငရဲဖြစ်စေခဲ့သည်။

အခန်းခုနစ် - နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

ယခုတော့ ကျွန်တော်သည် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် လမ်းဘေးမှာ ထိုင်နေမိသည်။ အလုပ်မရှိ၊ အိမ်မရှိ၊ ချစ်သူမရှိ၊ မိသားစုမရှိ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ကျန်နေတာကတော့ သန္တာ့ရဲ့ နာရေးသတင်းစာညှပ်လေး တစ်ခုသာ။ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ အသုဘကိုတောင် မမီလိုက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝထဲက မိန်းမနှစ်ယောက်။ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ဖို့ ဘဝကို ပေးဆပ်သွားပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့အတွက် အပြုံးတွေကို သုံးသွားခဲ့သည်။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ခြင်းထက်၊ ကိုယ့်အနားမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို တန်ဖိုးမထားတတ်ခြင်းက ဘဝကို အဆိုးရွားဆုံး ပျက်စီးစေတတ်သည်။ ကိုယ့်ကို အမှန်တကယ် ချစ်တဲ့သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းသည် ကမ္ဘာပျက်ခြင်းထက် ပို၍ နာကျင်ရပါသည်။