အပျိုစင်ရဲ့ ရင်ခုန်သံ

 အပျိုစင်ရဲ့ ရင်ခုန်သံ

အခန်း (၁)

ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာက သိပ်ကို ရိုးရှင်းခဲ့ပါတယ်။ စာအုပ်တွေ၊ ပန်းချီကားတွေနဲ့ အလုပ်ခွင်က ကွန်ပျူတာရှေ့မှာပဲ အချိန်ကုန်လေ့ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ အချစ်ဆိုတာကို ဝတ္ထုတွေထဲမှာပဲ ဖတ်ဖူးပြီး ရင်ခုန်သံဆိုတာကိုလည်း ကဗျာတွေထဲမှာပဲ ခံစားဖူးခဲ့တာပါ။ ကိုထက်နဲ့ တွေ့တဲ့နေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ရွာနေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ဖျားတွေကို ပထမဆုံး ဆုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သူပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံဟာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သံစဉ်တစ်ခုလို ချိုမြိန်ခဲ့တာကို ကျွန်မ အမှတ်ရနေဆဲပဲ။ အဲဒီ ရင်ခုန်သံဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ငရဲတစ်ခုရဲ့ အစပျိုးခြင်းဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၂)

ကိုထက်က ဂရုစိုက်တတ်လွန်းသူပါ။ ကျွန်မ ဘာစားချင်လဲ၊ ဘာဝတ်ချင်လဲကအစ သူက အမြဲ ဦးစားပေးတတ်တယ်။ ကျွန်မ ဘဝထဲကို သူ အလုံးစုံ ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ "မောင်က မေ့ကို အရမ်းချစ်တာ၊ မေ့ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်စေချင်ဘူး" လို့ သူ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မက အဲဒါကို အချစ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲက သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ နံပါတ်တွေကို သူ ဖျက်ပစ်တဲ့အခါ၊ ကျွန်မ ဝတ်လေ့ရှိတဲ့ စကတ်တိုတိုလေးတွေကို သူ မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မက သူ့စကားကို နားထောင်ခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်ဦး ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ အပျိုစင်တစ်ယောက်ရဲ့ စင်ကြယ်တဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို သူ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ ခင်းပေးထားမိခဲ့တယ်။

အခန်း (၃)

အချစ်ရဲ့ အရောင်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အလုပ်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောရင် သူက စိတ်ဆိုးလာတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းမကိုင်မိရင် သူက ကျွန်မ ရုံးရှေ့အထိ ရောက်လာပြီး လူကြားထဲမှာ အော်ဟစ်တတ်လာတယ်။ "မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်နေတာမလား" လို့ သူ မေးတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ ထိုးသလို နာကျင်ရတယ်။ သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီးရင် နောက်ခဏမှာပဲ ဒူးထောက်တောင်းပန်တတ်ပြန်တယ်။ "မောင် မေ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ပါ၊ မောင် စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မအတွက် သံကြိုးတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို သနားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီ သနားစိတ်ကပဲ ကျွန်မကို လှောင်အိမ်ထဲ ပိတ်လှောင်လိုက်တာပါပဲ။

အခန်း (၄)

ကျွန်မတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ အဆိပ်အတောက်တွေ ပြည့်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ပို့လိုက်တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို သူက Seen ပြပြီး ပြန်စာမပို့တော့ဘူး။ နာရီပေါင်းများစွာ ကျွန်မ ဖုန်းလေးကို ကြည့်ပြီး စောင့်နေခဲ့ရတယ်။ သူ ပျော်တဲ့အချိန်ဆိုရင် ကျွန်မက နတ်သမီးလေး၊ သူ စိတ်ညစ်တဲ့အချိန် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု အဆင်မပြေရင် ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ဒေါသပုံအောရာ အမှိုက်ပုံး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ "မင်းက ငါ့ကို အသုံးမကျဘူးလို့ ထင်နေတာမလား" ဆိုတဲ့ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေက နေ့စဉ်လိုလို ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မ ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူက ကျွန်မရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ ပိတ်ပစ်တတ်တယ်။ စကားလုံးတွေနဲ့ နှိပ်စက်ရုံတင်မကဘဲ တစ်ခါတလေ ကျွန်မရဲ့ လက်မောင်းတွေကို ညှစ်ထားတတ်တဲ့ သူ့လက်ချောင်းတွေမှာ သွေးအေးမှုတွေ ပါလာခဲ့တယ်။

အခန်း (၅)

ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲမှာ ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ အရင်က တက်ကြွခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးကို မတွေ့ရတော့ဘူး။ မျက်ကွင်းတွေ ညိုပြီး မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေပဲ ပြည့်နေတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကိုပဲ တွေ့ရတော့တယ်။ သူ ကျွန်မကို ဖုန်းခေါ်ရင် ကျွန်မ လက်တွေ တုန်လာတတ်တယ်။ ရင်ခုန်သံက အရင်လို ချိုမြိန်တဲ့ ရင်ခုန်သံမဟုတ်တော့ဘူး၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်တဲ့ ရင်ခုန်သံ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်မကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လူတောမတိုးအောင် လုပ်လာတယ်။ "မင်း မိဘတွေကလည်း မင်းကို တကယ်ချစ်တာမဟုတ်ဘူး၊ ငါပဲ မင်းဘေးမှာ ရှိမှာ" လို့ သူက ခဏခဏ ရိုက်သွင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့သလို ခံစားရအောင် သူ ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ အသက်ရှူနေပေမယ့် သေလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အခန်း (၆)

တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ အထုတ်ခံခဲ့ရတာဟာ ကုမ္ပဏီက လူလျှော့လို့မဟုတ်ဘဲ သူက ကျွန်မ နာမည်နဲ့ အလုပ်ရှင်ဆီကို ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ အီးမေးလ်တွေ ပို့ခဲ့လို့ဆိုတာပါပဲ။ သူက ကျွန်မကို အပြင်လောကနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်ပြီး သူ့အပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေစေချင်လို့ ဒီလို လုပ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို အဲဒီအကြောင်း မေးတဲ့အခါ သူက မရှက်မကြောက်ပဲ ရယ်ပြီး ပြောတယ် "ဒါမှ မင်း ငါ့နားက ထွက်မသွားနိုင်မှာလေ" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုထက် ဆိုးဝါးတဲ့ ဖျက်ဆီးမှုပဲ။ အဲဒီညက သူ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်မိခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူက တခြားမိန်းကလေး တစ်ယောက်ဆီကို "ငါ့ဆီမှာ အရူးမတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူက ငါမရှိရင် သေမှာ၊ သူပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ငါ မင်းကို လက်ဆောင်ဝယ်ပေးမယ်" ဆိုတဲ့ စာတွေ ပို့ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။

အခန်း (၇)

ကျွန်မ အိမ်တံခါးကို အသာအယာ ဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လေအေးတွေက တိုက်ခတ်နေတယ်။ ကျွန်မမှာ သွားစရာ နေရာမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေရင် ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ပါ သေဆုံးသွားတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်ဦး၊ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင် ရင်ခုန်သံတွေကို ပေးအပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အဆိုးဝါးဆုံး လူသတ်သမား ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နောက်ကို ပြန်မကြည့်ဘဲ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်မှာ စီးကျနေပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက ခိုင်မာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ အတူ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ လူတွေ ပြောကြပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီး ပေးဆပ်ရတဲ့အရာဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

အချစ်စစ်ဆိုတာ မင်းကို လှောင်အိမ်ထဲ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ လက်တစ်စုံမဟုတ်ဘဲ မင်းကို ကောင်းကင်ယံမှာ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းခွင့်ပေးတဲ့ တောင်ပံတစ်စုံသာ ဖြစ်ရပါလိမ့်မယ်။