မယားငယ်နှင့် မယားကြီး၏ကျိန်စာ

 မယားငယ်နှင့် မယားကြီး၏ကျိန်စာ

အခန်း (တစ်) — အခြေတည်ခြင်း

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာငယ်လေးသည် ကိုနေလင်းဆိုသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးတည်းအပေါ်တွင်သာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုရှိခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့အိမ်ထောင်ရေးသည် တခြားသူများအားကျရလောက်အောင်ပင် ချောမွေ့အေးချမ်းခဲ့သည်။ သူသည် ဂရုစိုက်တတ်သော ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်၊ အလုပ်ကြိုးစားသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့မှာ သားသမီးမထွန်းကားခဲ့သော်လည်း သူကတော့ "မင်းရှိရင် ကိုယ့်အတွက် ပြည့်စုံပါပြီ သန္တာရယ်" ဟု အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ ထိုစကားများကို ကျွန်မက အစစ်အမှန်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏အားနည်းချက်က သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုယုံကြည်မှုကပင် ကျွန်မကို မျက်စိကန်းစေခဲ့မှန်း ထိုစဉ်က မသိခဲ့ပါ။

အခန်း (နှစ်) — ဆက်နွှယ်မှု

ညနေခင်းတစ်ခုတွင် သူ့ဖုန်းဆီသို့ 'Seen' ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာသော မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရောက်လာခဲ့သည်။ "ကိုကြီး... သမီးလေး နေမကောင်းဘူး" တဲ့။ ထိုစာသားလေးက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဆူးဖြင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မတို့တွင် သမီးမရှိပါ။ သူကတော့ အလုပ်ကိစ္စပါဟု အေးအေးဆေးဆေးပင် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူအိပ်ပျော်သွားချိန်တွင် ခိုးကြည့်မိသော ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုက ကျွန်မ၏ သံသယကို မီးမွှေးပေးခဲ့သည်။ ထိုနံပါတ်ကို ကျွန်မ သိသည်။ ကျွန်မ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်မ အခက်အခဲဖြစ်တိုင်း ရင်ဖွင့်ခဲ့ရသော နှင်းဆီ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခန်း (သုံး) — အလှည့်အပြောင်း

ကျွန်မ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပါ။ နှင်းဆီသည် ကျွန်မ၏ အိမ်ထောင်ရေး ပြဿနာများကို နားထောင်ပေးခဲ့သူ၊ ကျွန်မကို အမြဲအားပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ သူမဆီသို့ တိတ်တဆိတ် သွားခဲ့သည်။ မြို့ပြင်က တိုက်ခန်းလေးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ကိုနေလင်း၏ ကားကို တွေ့လိုက်ရချိန်၌ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့သည်။ အခန်းတံခါးကြားမှ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို သေစေနိုင်လောက်သော အဆိပ်တစ်ခုလိုပင်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို အလယ်တွင်ထား၍ ကြည်နူးနေကြသည်။ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မ၏ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ကျွန်မကို ပြိုင်တူ သတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း () — ပဋိပက္ခများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခြင်း

ကျွန်မ အခန်းထဲသို့ ဒေါသတကြီး ဝင်သွားခဲ့သည်။ "နင်တို့ ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ" ဟု ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိသည်။ ကိုနေလင်း၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိစိတ်ထက် ကြောက်ရွံ့မှုက ပို၍ ထင်ဟပ်နေသည်။ နှင်းဆီကတော့ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချထားသည်။ ကျွန်မ နှင်းဆီကို မယားငယ်ဟု ဆဲဆိုခဲ့သည်။ "နင် ငါ့အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးတဲ့ မယားငယ်၊ နင် ကျိန်စာသင့်လိမ့်မယ်" ဟု ကျွန်မ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ် နှင်းဆီက မျက်ရည်များကြားမှ ကျွန်မကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။ "မယားငယ်က ငါမဟုတ်ဘူး သန္တာ... နင်ပဲ" တဲ့။

အခန်း (ငါး) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ကျွန်မ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကိုနေလင်းကို ကြည့်မိသည်။ သူက မျက်နှာလွှဲသွားသည်။ နှင်းဆီက တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် စာချုပ်အချို့ကို ထုတ်ပြခဲ့သည်။ ထိုစာချုပ်များသည် ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာမဆောင်ခင် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ချုပ်ဆိုခဲ့သော သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ထပ်စာချုပ်များ ဖြစ်သည်။ ကိုနေလင်းသည် နှင်းဆီနှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတစ်ယောက်ရပြီးမှ ကျွန်မ၏ မိဘများပိုင်ဆိုင်သော အမွေအနှစ်များကို လိုချင်သဖြင့် ကျွန်မကို လိမ်လည်လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် လူတကာ ရှေ့တွင် တရားဝင် ဇနီးဟု ထင်မှတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ၏ ငွေရပေါက်ရလမ်းအတွက် အသုံးချခံရသော "တရားမဝင် ဇနီး" သို့မဟုတ် "မယားငယ်" သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခန်း (ခြောက်) — အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု

"သန္တာ... ကိုယ် မင်းကို တကယ်ချစ်ခဲ့ပါတယ်" ဟု သူက ပြောလာသည်။ ထိုစကားသည် ကျွန်မအတွက်တော့ ရွံရှာဖွယ် အကောင်းဆုံး စကားလုံး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဆယ်နှစ်တာ ဘဝသည် လိမ်လည်မှုများပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ ကျိန်ဆဲခဲ့သော "မယားငယ်" ဆိုသည့် စကားလုံးသည် ကျွန်မထံသို့သာ ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။ နှင်းဆီက ကျွန်မကို ကြည့်ကာ "နင် ငါ့ယောက်ျားကို ယူခဲ့တုန်းက ငါ ဘယ်လောက် နာကျင်ခဲ့ရသလဲ နင်သိလား။ ငါက သမီးလေးအတွက်ကြောင့်သာ အားလုံးကို အောင့်အီးသည်းခံခဲ့တာ" ဟု ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးသူဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိဘဲ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အခန်း (ခုနစ်) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်မ ထိုအိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မတွင် ဘာမှမကျန်တော့ပါ။ အချစ်၊ ယုံကြည်မှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာ အားလုံးသည် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အဆိုးဆုံး ကျိန်စာသည် သူတစ်ပါးက တိုက်သော ကျိန်စာမဟုတ်၊ မိမိကိုယ်တိုင်က မိမိဘဝကို အမှန်တရားဟု ထင်မှတ်ကာ လိမ်လည်မှုများကြားတွင် ပျော်မွေ့နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကိုနေလင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘယ်သူ့ကိုမျှ မရွေးချယ်ခဲ့ဘဲ ငွေကြေးများယူကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မနှင့် နှင်းဆီ၊ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးသည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အတ္တအောက်တွင် မြေစာပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အတိတ်ကို ပြန်ပြင်၍ မရနိုင်သလို၊ ပေးဆပ်ခဲ့ရသော အချိန်များကိုလည်း ပြန်မရနိုင်တော့ပါ။

သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိပ်အတောက် အဖြစ်ဆုံး ကျိန်စာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။