လင်မရှိဘဲ ဗိုက်ကြီးသည့် အပျိုကြီး
လင်မရှိဘဲ ဗိုက်ကြီးသည့် အပျိုကြီး
အမုန်းတရားတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မြို့ကလေးရဲ့ ညနေခင်းဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အသက်ရှူရတာ အတော်လေး ကျပ်တည်းလွန်းပါတယ်။ လမ်းဆုံက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေ၊ ဈေးထဲက မိန်းမတွေရဲ့ တီးတိုးစကားသံတွေက ကျွန်မ နောက်ကျောကို အပ်နဲ့ ထိုးနေသလိုပါပဲ။
"ဟိုမှာကြည့်... အပျိုကြီးမေလှ ဗိုက်ကြီးနေပြီ။ ဘယ်သူ့ကိုယ်ဝန်လဲ မသိဘူးနော်။ အပျိုကြီးဆိုပြီး ဟန်ဆောင်နေတာ ကြာပြီ။"
ဒီစကားသံတွေကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အိမ်ထဲကို အမြန်ဝင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ အသက် နီးပါးအထိ ဘာကြောင့် အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေခဲ့သလဲဆိုတာ တစ်မြို့လုံး သိကြပါတယ်။ ကျွန်မက မိဘမဲ့မောင်လေးနှစ်ယောက်ကို လူလားမြောက်အောင် ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့ရတဲ့ အပျိုကြီးပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အချစ်ဆိုတာထက် တာဝန်ဆိုတာကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့... ကျွန်မလည်း လူသားတစ်ယောက်ပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားထဲကို မိုးရေစက်ကလေး တစ်စက် လာထိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီမိုးရေစက်က ကိုကိုဦး။ သူက ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေ၊ ကျွန်မ မောင်လေးတွေရဲ့ ဆရာလည်း ဖြစ်ခဲ့သူပါ။ သူက လူကြီးလူကောင်းဆန်တယ်၊ စကားပြောရင် သိမ်မွေ့တယ်၊ ကျွန်မ အခက်အခဲဖြစ်တိုင်း အမြဲ အနားမှာ ရှိပေးခဲ့တဲ့သူ။
ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သူပေးတဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကို အစစ်အမှန်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ။
"မေလှ... မင်း တစ်ယောက်တည်း အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ ကိုယ် မင်းကို စောင့်ရှောက်ပါရစေ။"
ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ခံတံတိုင်းတွေကို ပြိုလဲစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားက ပတ်သက်မှုက တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးဘဲ တိတ်တဆိတ် ချစ်ခဲ့ကြတာ။ သူက ကျွန်မကို လက်ထပ်မယ်လို့ အမြဲ ဂတိပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အကြောင်းပြချက်တွေ အမြဲရှိခဲ့တယ်။ "အမေ နေမကောင်းသေးလို့"၊ "အလုပ်တွေ အဆင်မပြေသေးလို့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနောက်မှာ ကျွန်မ အသာတကြည် ငြိမ်သက်ပေးခဲ့မိတယ်။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်၊ ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့မှုထက် ဝမ်းသာမှုက ပိုများနေခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်သက်သေလေး ရပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုကိုဦးကို ဖုန်းဆက်တဲ့အခါ သူ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်... တစ်ပတ်။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ စာတွေကို သူ "Seen" ဖြစ်ပေမဲ့ ဘာပြန်စာမှ မလာခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ စိတ်တွေ ပူလောင်လာတယ်။ သူ့အိမ်ကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ ညနေခင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။
သူ့အိမ်ရှေ့မှာ မင်္ဂလာမဏ္ဍပ်ထိုးဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်။ ဆိုင်းဘုတ်မှာ ရေးထားတဲ့ အမည်က "ကိုကိုဦး နှင့် မခင်နှင်းဝေ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရူးမိုက်မိုက်နဲ့ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့မိတယ်။
"ကိုကိုဦး... ဒါ ဘာလဲ။"
သူ ကျွန်မကို မြင်တဲ့အခါ မျက်နှာက ပျက်သွားပေမဲ့ ခဏချင်းမှာပဲ အေးစက်စက် အကြည့်တွေ ဖြစ်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို လူမမြင်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ဆွဲခေါ်သွားတယ်။
"မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ မေလှ။ ငါ့အရှက်ကို လာခွဲတာလား။"
"အရှက်? ကျွန်မမှာ ကိုကိုဦးရဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလေ။ ကျွန်မကို လက်ထပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာတွေကရော?"
သူက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်လိုက်တယ်။ "မေလှ... မင်းက တကယ် နုနယ်တာပဲ။ မင်းလို အပျိုကြီး တစ်ယောက်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ငါနဲ့ အိပ်ခဲ့တာပဲ။ မင်း အပျိုစစ်တယ်လို့ ဘယ်သူက သက်သေပြမှာလဲ။ မင်း ဗိုက်ထဲက ကလေးက ငါ့ကလေးဆိုတာရော ဘာသက်သေရှိလဲ။ ငါက မြို့မျက်နှာဖုံး သူဌေးသမီးနဲ့ လက်ထပ်တော့မှာ။ မင်း ငါ့ကို လာမပတ်သက်နဲ့တော့။"
ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ "ကိုကိုဦး... ရှင် လူမဟုတ်ဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘူး၊ ခုလို စော်ကားရက်တယ်လား။"
"စော်ကားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အရှိကို အရှိအတိုင်း ပြောတာ။ မင်းမှာ လင်မရှိဘဲ ဗိုက်ကြီးနေတာ တစ်မြို့လုံး သိသွားရင် ဘယ်သူက အရှက်ကွဲမှာလဲ။ ငါလား၊ မင်းလား။ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်ရင် ဒီက ထွက်သွားတော့။"
အဲ့ဒီညက ကျွန်မ အိမ်ကို ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာခဲ့မှန်း မသိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးတွေက ကျွန်မကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ အထင်အမြင်သေးမှုတွေ၊ ရှက်ရွံ့မှုတွေကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။
"အမကြီး... အပြင်မှာ ပြောနေကြတာ အဟုတ်လား။ အမကြီးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ အဟုတ်လား။"
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက သူတို့အတွက် အဖြေဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
"ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ အမကြီးရာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အမကြီးကို အားကိုးပြီး ခေါင်းမော့နေခဲ့တာ။ အခုတော့ လမ်းမထွက်ရဲတော့ဘူး။"
မောင်လေးတွေက အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဒိုင်းခနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်ကြတယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဒူးထောက်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေ၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက အခုတော့ ကျွန်မကို ပြန်သတ်နေတဲ့ ဓားတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။
လတွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်က ပိုသိသာလာတယ်။ အပြင်ထွက်ရင် လူတွေက ရွံရှာသလို ကြည့်ကြတယ်။ အပျိုကြီးမို့လို့ ပိုပြီး ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ ကိုကိုဦးကတော့ သူ့ဇနီးသစ်နဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေပြီး ကျွန်မကို လုံးဝ မသိသလို နေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ twist တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုကိုဦးရဲ့ ဇနီး မခင်နှင်းဝေက ကျွန်မဆီကို ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ ထင်တာက သူ ကျွန်မကို လာရန်တွေ့မယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ သူ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့။
"အမေလှ... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကိုကိုဦးက ကျွန်မကိုလည်း လိမ်ခဲ့တာပါ။ သူက အမဆီက ငွေတွေ ယူခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရပြီ။ ပြီးတော့... သူက အမြဲတမ်း အမကို အသုံးချခဲ့တာပါ။"
ကျွန်မ အံ့ဩသွားတယ်။ "ငွေတွေ?"
"ဟုတ်ကဲ့။ အမရဲ့ မောင်လေးတွေ အလုပ်ရဖို့ဆိုပြီး သူက အမဆီက သိန်းရာချီ ယူခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီငွေတွေက ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် သုံးခဲ့တာပါ။ သူက အစကတည်းက အမကို ချစ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ အမရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေကို လိုချင်လို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာ။ အခုလည်း ကျွန်မကို သူ ရိုက်နှက်နေပြီ။"
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခု ကျသွားသလိုပဲ။ ခံစားချက်ကတော့ ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်။ အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အသုံးချခံရတာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ သတ်သေချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲက လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဒီကလေးက သစ္စာဖောက်မှုရဲ့ ရလဒ် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ သူက အပြစ်မရှိဘူး။
ကျွန်မ မခင်နှင်းဝေကို ကြည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "ညီမ... ပြန်တော့။ အမ သူ့ကို ဘာမှ မတောင်းဆိုတော့ဘူး။ အမမှာ ဒီကလေး ရှိတယ်။ အမ ဒီကလေးအတွက်ပဲ ဆက်ရှင်သန်တော့မယ်။ သူ့လို လူမျိုးကို အမရဲ့ ဘဝထဲက ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ။"
အခုတော့ ကျွန်မ လမ်းမပေါ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထွက်လျှောက်နိုင်ပြီ။ လူတွေ ဘာပြောပြော ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ "လင်မရှိဘဲ ဗိုက်ကြီးတဲ့ အပျိုကြီး" ဆိုတဲ့ ကင်ပွန်းတပ်မှုက ကျွန်မအတွက် ဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေမဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့တာကတော့... အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာက အနက်ရှိုင်းဆုံးပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးနောက်မှာ ဘာရှိသလဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်ဘူး။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ခါကွဲသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ။ ။ အချစ်ဆိုတာ မျက်စိကန်းတတ်ပေမဲ့၊ ယုံကြည်မှုဆိုတာကိုတော့ အသိဉာဏ်နဲ့ ထိန်းကျောင်းပါ။ အနီးဆုံးလူဆိုတာ သင့်ကို အနွေးထွေးဆုံး ဖက်ထားနိုင်သလို၊ သင့်နှလုံးသားကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ခွဲနိုင်သူလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။