"နှလုံးသားရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာ"

အခန်း (၁): 

မိုးရွာသွန်းနေတဲ့ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းတစ်ခု။ အသက် ၂၀ အရွယ် မိန်းကလေး မေဟာ ထီးလေးကိုကိုင်ပြီး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ ရပ်စောင့်နေတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေက ဝေဒနာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ပုံပေါ်တယ်။ မေဟာ ဆေးရုံကအပြန်ဖြစ်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို သိရပြီးတဲ့နောက် သူ့ရင်ထဲမှာ ပူပန်သောကတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။မေဟာ သူတို့မိသားစုရဲ့ အားထားရာ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်တယ်။ ဖခင်က ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး မိခင်နဲ့အတူ ဆင်းရဲစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ရောဂါက သူ့အတွက် နောက်ထပ်စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရောက်တော့ မေဟာ ပြတင်းပေါက်က မိုးရေစက်တွေကို ငေးကြည့်ရင်း အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေမိတယ်။

အခန်း (၂): 

မေဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိခင်နဲ့အတူ ဈေးထဲမှာ ဟင်းရွက်ရောင်းခဲ့ရတယ်။ ဆင်းရဲပေမယ့် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ မိခင်က သူ့ကို အမြဲအားပေးစကားတွေပြောပြီး ပညာတတ်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တယ်။ မေဟာလည်း မိခင်ကို အားကိုးတကြီးနဲ့ချစ်ပြီး မိခင်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ဒါပေမယ့် ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ရောဂါဆိုးတစ်ခု စတင်ခံစားလာရတယ်။ ဆေးရုံမှာ ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ ငွေကြေးမတတ်နိုင်တာကြောင့် မေဟာ စိတ်သောကရောက်ခဲ့ရတယ်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ခင်ခင်က သူ့ကို အကူအညီပေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မလုံလောက်ခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃):

မိခင်ရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်အတွက် မေဟာ အလုပ်တွေ ပိုကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရတယ်။ နေ့ဘက်မှာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး ညဘက်မှာ ကျူရှင်ပြတယ်။ ပင်ပန်းပေမယ့် မိခင်အတွက်ဆိုတဲ့ စိတ်တစ်ခုနဲ့ အားတင်းထားတယ်။ တစ်နေ့မှာ မေဟာ သူ့ရဲ့စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဦးအောင်ရဲ့ မရိုးသားတဲ့ အကြံအစည်တွေကို သိသွားခဲ့တယ်။ဦးအောင်က သူ့ကို ငွေကြေးအကူအညီပေးမယ်လို့ ပြောပြီး မေကို မဖွယ်မရာပြုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ မေဟာ ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး အလုပ်က ထွက်လာခဲ့တယ်။ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားတဲ့ မေဟာ ပိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျသွားတယ်။

အခန်း (၄): 

အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ မေကို ခင်ခင်က အားပေးစကားတွေပြောပြီး စိတ်မလျှော့ဖို့ တိုက်တွန်းတယ်။ ခင်ခင်က မေကို အလုပ်တစ်ခုရှာပေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ခင်ခင်ရဲ့အကူအညီနဲ့ မေဟာ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုမှာ စာကြည့်တိုက်မှူးအဖြစ် အလုပ်ရခဲ့တယ်။စာကြည့်တိုက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာကို မေဟာ သဘောကျတယ်။ စာအုပ်တွေနဲ့ နီးစပ်ခွင့်ရတဲ့အပြင် စာဖတ်ဝါသနာပါတဲ့ လူတွေနဲ့လည်း တွေ့ဆုံခွင့်ရတယ်။ စာကြည့်တိုက်ပိုင်ရှင် ဆရာဦးထွန်းက မေကို ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံပြီး သူ့ရဲ့ဘဝအတွေ့အကြုံတွေကို မျှဝေပေးတယ်။

အခန်း (၅)

မေဟာ စာကြည့်တိုက်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း မိခင်ရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်အတွက် ငွေတွေစုနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မိခင်ရဲ့အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာတယ်။ ဆရာဝန်က မိခင်ကို အမြန်ဆုံးခွဲစိတ်ဖို့ ပြောတယ်။ ခွဲစိတ်ဖို့အတွက် ငွေအများကြီးလိုအပ်တာကြောင့် မေဟာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတယ်။မေဟာ သူ့ရဲ့အခြေအနေကို ဆရာဦးထွန်းကို ပြောပြတယ်။ ဆရာဦးထွန်းက မေကို သူ့ရဲ့စာအုပ်တွေကို ရောင်းပြီး ငွေရှာဖို့ အကြံပေးတယ်။ မေဟာ ဆရာဦးထွန်းရဲ့ အကြံပေးချက်ကို လက်ခံပြီး စာအုပ်တွေကို ရောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

အခန်း (၆): 

မေဟာ သူ့ရဲ့စာအုပ်တွေကို ဈေးထဲမှာ ရောင်းတယ်။ စာအုပ်ဝယ်သူတွေက မေရဲ့ဇာတ်လမ်းကို ကြားသိပြီး သူ့ကို ကူညီဖို့ စိတ်အားထက်သန်ကြတယ်။ မေဟာ စာအုပ်ရောင်းရင်း လူတွေရဲ့ စာနာစိတ်နဲ့ မေတ္တာတွေကို ခံစားရတယ်။တစ်နေ့မှာ မေဟာ စာအုပ်လာဝယ်တဲ့ သူဌေးတစ်ဦးနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ သူဌေးက မေရဲ့ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီး သူ့ကို ငွေကြေးအကူအညီပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းတယ်။ မေဟာ သူဌေးရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်တယ်။

အခန်း (၇)

မေဟာ သူဌေးရဲ့အကူအညီနဲ့ မိခင်ကို ခွဲစိတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ခွဲစိတ်မှုက အောင်မြင်ခဲ့ပြီး မိခင်ရဲ့အခြေအနေကတဖြည်းဖြည်းကောင်းမွန်လာတယ်။ မေဟာ အရမ်းပျော်ရွှင်ပြီး သူ့ကို ကူညီခဲ့တဲ့ လူတွေကို ကျေးဇူးတင်တယ်။မိခင်ဖြစ်သူ ဆေးရုံက ဆင်းလာတဲ့အခါ မေဟာ အိမ်မှာ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်တယ်။ မိခင်က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ပြောပြီး ဂုဏ်ယူကြောင်း ပြောတယ်။ မေဟာ မိခင်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်တွေ့ရတဲ့အတွက် အရမ်းဝမ်းသာတယ်။

အခန်း (၈): 

စာကြည့်တိုက်မှာ အလုပ်လုပ်နေရင်း မေဟာ အောင်ဆိုတဲ့ လူငယ်ဆရာဝန်တစ်ဦးနဲ့ ရင်းနှီးသွားတယ်။ အောင်က စာဖတ်ဝါသနာပါပြီး စာကြည့်တိုက်ကို မကြာခဏလာလည်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် စာအုပ်တွေအကြောင်းပြောရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သဘောကျသွားကြတယ်။အောင်က မေကို ချစ်ခွင့်ပန်တယ်။ မေဟာ အောင်ကို ချစ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့အခြေအနေကြောင့် လက်မခံရဲဘူး။ သူဟာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး အောင်နဲ့ မတန်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။

အခန်း (၉): ဝန်ခံခြင်း

မေဟာ သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ခင်ခင်ကို ပြောပြတယ်။ ခင်ခင်က မေကို အောင်ကို လက်ခံဖို့ တိုက်တွန်းတယ်။ ခင်ခင်က မေကို သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်ဖို့နဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို လက်ခံဖို့ အားပေးစကားတွေ ပြောတယ်။မေဟာ အောင်ကို သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ဝန်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ချစ်သူတွေဖြစ်သွားကြပြီး ပျော်ရွှင်စရာ အနာဂတ်ကိုအတူတကွ တည်ဆောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။

အခန်း (၁၀): 

မေနဲ့အောင်တို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းခရီးလမ်းမှာ အတားအဆီးတွေ ရှိနေတယ်။ အောင်ရဲ့မိဘတွေက မေကို သဘောမတူကြဘူး။ သူတို့က မေဟာ ဆင်းရဲပြီး သူတို့သားနဲ့ မတန်ဘူးလို့ ထင်ကြတယ်။အောင်က သူ့မိဘတွေကို မေကို လက်ခံဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့မိဘတွေက လက်မခံကြဘူး။ မေဟာ အောင်ကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်တာကြောင့် သူ့ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

အခန်း (၁၁): 

မေဟာ အောင်ကို လမ်းခွဲစကားပြောတယ်။ အောင်က မေကို လက်မလွှတ်ချင်ဘူး။ သူက မေကို အရမ်းချစ်ပြီး သူ့မိဘတွေကို လက်ခံအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် မေဟာ သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲမှာမဟုတ်ဘူး။သူတို့နှစ်ယောက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ်။ မေဟာ အောင်ကို ချစ်နေပေမယ့် သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ်လို့ ထင်တဲ့ လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။

အခန်း (၁၂): နိဂုံး

နှစ်တွေအတော်ကြာပြီးတဲ့နောက် မေဟာ စာကြည့်တိုက်မှာပဲ အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်တယ်။ သူဟာ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ မိခင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရင်း ဘဝကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြတ်သန်းနေတယ်။ တစ်နေ့မှာ အောင်က စာကြည့်တိုက်ကို ရောက်လာတယ်။

သူက အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဖခင်ဖြစ်နေပြီ။ သူက မေကို သူ့ရဲ့မိသားစုနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတိတ်ကအကြောင်းတွေကို ပြန်ပြောရင်း ခံစားချက်အသစ်တွေနဲ့ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြတယ်။ မေဟာ အောင် ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်ရတဲ့အတွက် ဝမ်းသာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ သူတို့ရဲ့လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ပျော်ရွှင်ကြတယ်။ မေဟာ သူ့ရဲ့ဘဝကို ကျေနပ်စွာနဲ့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ "မ" ဆိုတဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေ အမြဲရှိနေမှာပါ။