ချွေးမအပေါ် ယောက္ခမရဲ့ ရက်စက်မှုများ
ချွေးမအပေါ် ယောက္ခမရဲ့ ရက်စက်မှုများ
နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တာမျိုးမို့ နောင်တလို့ ခေါ်ကြတာတဲ့။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီစကားဟာ ရိုးရိုးလေးမဟုတ်ဘဲ ရင်ဘတ်ထဲကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလို နာကျင်ရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပါ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား မင်းခန့်က မေသစ္စာဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို အိမ်ပေါ်ခေါ်လာတဲ့နေ့ကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေဟာ အဆိပ်အတောက်တွေလို စုပြုံနေခဲ့တာ။
ပထမအခန်း — အစပြုခြင်း
ကျွန်မက ဂုဏ်ပကာသနကို မက်မောတဲ့သူ။ ကျွန်မသားက အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်၊ ရုပ်ရည်ကလည်း ပြောစရာမလိုအောင် ချောမောသူ။ သူနဲ့ လက်ထပ်မယ့်သူဟာ ကျွန်မတို့လိုပဲ အသိုင်းအဝိုင်းရှိတဲ့သူ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုရှိတဲ့သူ ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူရွေးချယ်ခဲ့တာက မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ ကြီးပြင်းလာပြီး သူနာပြုအကူလုပ်နေတဲ့ မေသစ္စာတဲ့။ ကျွန်မ အိမ်ဦးခန်းမှာ ထိုင်နေရင်း သူတို့နှစ်ယောက် ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကန်တော့တဲ့အခါ ကျွန်မ သူတို့ပေးတဲ့ ကန်တော့ပန်းကို လက်မခံခဲ့ဘူး။ "ငါ့သားကို ညှို့ယူထားတဲ့ အောက်တန်းစားမ" ဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ပဲ စိုက်ကြည့်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ရက်စက်မှုတွေ စတင်ခဲ့တာပေါ့။
ဒုတိယအခန်း — ဆက်နွှယ်မှုနှင့် ဖိနှိပ်မှု
မေသစ္စာဟာ ကျွန်မတို့အိမ်ကို ရောက်လာတဲ့နေ့ကစပြီး အိမ်ဖော်တစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မက သူမကို လူလိုမဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ မနက် လေးနာရီကတည်းက ထခိုင်းတယ်၊ ဘုရားပန်းလဲ၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ဟင်းချက်... အရာရာတိုင်းမှာ အပြစ်ရှာခဲ့တယ်။ "မင်းချက်တဲ့ ဟင်းက ခွေးတောင် မစားဘူး" လို့ ပြောပြီး ဟင်းပန်းကန်ကို သူမရှေ့မှာပဲ သွန်ချပစ်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး။ သူမဟာ ဘာတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ မျက်ရည်ကို အသာသုတ်ပြီး နောက်တစ်ခါ ပြန်ချက်ပေးတတ်တယ်။ ကျွန်မသား မင်းခန့် ရှေ့မှာတော့ သူမက အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်တယ်။ "အမေက မေမေ မရှိတဲ့ မေ့အတွက်တော့ အမေအရင်းလိုပါပဲ ကိုမင်း" လို့ ပြောသံကြားတိုင်း ကျွန်မရဲ့ မာနက ပိုပြီး ကမြင်းလာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေလို့ပဲ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။
တတိယအခန်း — လှည့်ကွက်နှင့် အလှည့်အပြောင်း
လအနည်းငယ်ကြာလာတဲ့အခါ မေသစ္စာဟာ အလုပ်တွေမှာ ပျက်ကွက်လာတယ်။ မနက်ခင်းတွေမှာ အိပ်ရာက နောက်ကျမှ ထလာတတ်သလို၊ ဟင်းချက်ရင်လည်း အငန်တွေ၊ အစပ်တွေ မှားလာတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူမ ပျင်းလာပြီ၊ သူမရဲ့ ဇာတိရုပ် ထွက်လာပြီလို့ပဲ ယူဆခဲ့တယ်။ "မိဘမဲ့ဆိုတော့လည်း အဆုံးအမ မရှိတာ မဆန်းပါဘူး" လို့ ပြောလိုက်တိုင်း သူမရဲ့ မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့သွားတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ကျေနပ်နေခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူမ အိမ်သာထဲမှာ အကြာကြီး အန်နေတာကို မြင်ရင်တောင် "သားရဖို့ ဟန်ဆောင်နေတာလား" လို့ စောင်းမြောင်း ပြောခဲ့သေးတာ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်မ ဘာလို့ မမြင်ခဲ့မိပါလိမ့်။
စတုတ္ထအခန်း — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
တစ်ရက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဗီရိုထဲက ရွှေဆွဲကြိုးတစ်ကုံး ပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်မ တမင်ကို သူမကို စွပ်စွဲခဲ့တာ။ အိမ်မှာ သူမနဲ့ ကျွန်မပဲ ရှိတာလေ။ သူမကို အခန်းထဲခေါ်ပြီး လူလိုမေးတာ မဟုတ်ဘဲ ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်ပစ်ခဲ့တယ်။ "ခိုးရာပါသွေးပါတဲ့ ကောင်မ၊ ငါ့ပစ္စည်းကို ခိုးရဲတယ်ပေါ့" လို့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်မ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး "မေ မယူပါဘူး အမေရယ်၊ မေ့ကို ယုံပေးပါ" လို့ ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ခါးခါးသီးသီးပါပဲ။ အဲဒီညက မင်းခန့် ပြန်လာတော့ ကျွန်မက ရုပ်ရှင်ပြသလို အခန်းကဏ္ဍပေါင်းစုံနဲ့ တိုင်တောခဲ့တယ်။ မင်းခန့်က သူ့ဇနီးကို ယုံချင်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ငိုယိုမှုတွေနဲ့ ဖိအားပေးမှုတွေကြားမှာ သူလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ပဉ္စမအခန်း — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ ဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မေသစ္စာကို အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားဖို့ ကျွန်မ မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။ "နင် ဒီအိမ်မှာ ရှိနေရင် ငါ့သားပါ လူညွန့်တုံးလိမ့်မယ်၊ ထွက်သွားစမ်း" လို့ ပြောပြီး သူမရဲ့ အဝတ်အစားထုတ်ကို ခြံထဲ လွှင့်ပစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတာ။ သူမက မိုးထဲလေထဲမှာ ဒူးထောက်ပြီး ကျွန်မကို ကန်တော့နေခဲ့သေးတယ်။ သူမရဲ့ ပုံစံက အရမ်းကို အားနည်းနေပြီး လဲကျတော့မလို ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ တံခါးကို အရှိန်နဲ့ ပိတ်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူမနဲ့ ကျွန်မတို့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ကတော့ ရူးမတတ် လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူမကို မေ့ပစ်ဖို့ပဲ အမြဲ ပြောခဲ့တယ်။
ဆဋ္ဌမအခန်း — ပြိုကွဲမှတ်
ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်...။ ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲက ကုတင်အောက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း ဖုန်တက်နေတဲ့ ဘူးအိုလေး တစ်ဘူးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက မေသစ္စာ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ ဘူးလေး။ ဘူးထဲမှာ ကျွန်မ ပျောက်သွားတဲ့ ရွှေဆွဲကြိုး ရှိနေမလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဘူးထဲမှာ ရှိနေတာက ဆွဲကြိုးမဟုတ်ဘဲ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေနဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ်။
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်စွာနဲ့ အဲဒီ မှတ်တမ်းတွေကို ဖတ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်" တဲ့။ နေ့စွဲတွေက သူမ ကျွန်မတို့ အိမ်ကို စရောက်ကတည်းက။ သူမဟာ ဝေဒနာတွေကို အံကြိတ်ခံပြီး ကျွန်မ ခိုင်းသမျှကို လုပ်ပေးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ အန်တာတွေ၊ အိပ်ရာက မထနိုင်တာတွေက ပျင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ ဆေးရှိန်တွေကြောင့်ဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတာတဲ့။ စာအိတ်ထဲမှာတော့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါလာတယ်။
"အမေ... မေ အမေ့ကို ဘယ်တော့မှ အပြစ်မမြင်ပါဘူး။ ကိုမင်းကို မေ့အကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့ဦး။ သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ။ အမေ့ရဲ့ ဆွဲကြိုးကတော့ အမေ မေ့နေတဲ့ ဘုရားစင် နောက်က ဗီရိုကြားထဲမှာ ကျနေတာ မေ တွေ့လို့ အဲဒီမှာပဲ ထည့်ထားပေးခဲ့ပါတယ်။ မေ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားပေးပါ့မယ်။ အမေ ကျန်းမာအောင် နေပါ"
ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ချက်ချင်းပဲ ဘုရားစင်နောက်ကို သွားကြည့်တော့ သူမ ပြောတဲ့အတိုင်း ဆွဲကြိုးက အဲဒီမှာ။ ကျွန်မ မာနတွေ၊ ရက်စက်မှုတွေဟာ မြေစာပုံလို ပြိုကျကုန်ပြီ။ ကျွန်မ မင်းခန့်ကို အပြေးအလွှား ဖုန်းဆက်ပြီး သူမရှိနိုင်တဲ့ ဆေးရုံတွေကို လိုက်ရှာခိုင်းခဲ့တယ်။
သတ္တမအခန်း — အဆုံးသတ်နှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မတို့ သူမကို တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ။ ကျွန်မတို့ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာပဲ ဆရာဝန်က ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ သူမဟာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို စောင့်နေခဲ့တယ်လို့ သူနာပြုမလေးက ပြောပြတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလျက်သား။
ကျွန်မ သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယို တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ သူမ ပြန်မနိုးလာတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရက်စက်မှုတွေက သူမကို သတ်လိုက်တာပဲ။ သူမမှာ ခိုကိုးရာ မရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုကို သူမရဲ့ နောက်ဆုံး ခိုကိုးရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီ ခိုကိုးရာကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ သူမ ချက်ပေးခဲ့တဲ့ ဟင်းနံ့တွေကို လွမ်းဆွတ်ရင်း၊ သူမ ခင်းပေးခဲ့တဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ အိပ်မပျော်တဲ့ ညပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ ကျွန်မမှာ အရာအားလုံး ရှိပေမဲ့ ဘာမှ မရှိတော့သလို ခံစားရတယ်။ နောင်တဆိုတဲ့ အရာက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း တဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်နေတာ။
သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး မာနကို ရှေ့တန်းတင်ခြင်းသည် သင်အချစ်ရဆုံးသူများကို ဆုံးရှုံးစေရုံသာမက သင့်ကိုယ်သင်လည်း ထာဝရ နောင်တတွင်းထဲသို့ နစ်မွန်းစေလိမ့်မည်။