ခွေးဖြစ်သွားသောသူရဲ့အချစ်

 

အခန်း (၁)

"ဟဲ့... ဟိုကောင်လေး၊ လမ်းဘေးမှာ အိပ်မနေနဲ့လေ၊ ကားကြိတ်မိလိမ့်မယ်" ဆိုသည့် အသံကြမ်းကြမ်းကြောင့် ကျွန်တော် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ ခေါင်းထဲတွင် တူနှင့်ထုသလို ကိုက်ခဲနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အေးစက်တောင့်တင်းနေသည်။ ကျွန်တော် ထရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လက်နှစ်ဖက်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ထူးဆန်းစွာ ကျသွားသည်။ မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက လက်မဟုတ်ဘူး၊ ခြေထောက်တွေ။ ခြေသည်းတိုတိုလေးတွေနဲ့ အမွေးအမှင်တွေ ဖုံးနေတဲ့ ခွေးခြေထောက်တွေ။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ညက ကျွန်တော် ရုံးကအပြန် ကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်ခဲ့တာကို မှတ်မိနေသေးသည်။ သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲနေတုန်းက နောက်ဆုံးတွေးမိတာက "အိမ်မှာ စောင့်နေမယ့် ဇနီးလေး မေ" အကြောင်းပဲ။ အခု ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ လမ်းဘေးက ရေအိုင်ထဲမှာ ကိုယ့်ရုပ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ နားရွက်ကားကား၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ အညိုရောင် ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်။ အော်ဟစ်ငိုကြွေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ထွက်လာတာက အသံသေးသေးလေးနဲ့ အူသံတစ်ခုပဲ။ လူ့ဘဝကနေ တိရစ္ဆာန်ဘဝကို ကူးပြောင်းသွားရတဲ့ နာကျင်မှုက ခန္ဓာကိုယ်ထက် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပိုပြီး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်စေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ဟာ လူမဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေနဲ့ အမှတ်သရုပ်တွေကတော့ လူတစ်ယောက်အတိုင်း ရှိနေဆဲပဲ။

အခန်း (၂)

ကျွန်တော် မေ့ကို ရှာရမည်။ ကျွန်တော် မရှိတော့ဘဲ သူ ဘယ်လိုများ နေနေရှာမလဲ။ ခြေလေးချောင်းကို အားပြုပြီး ကျွန်တော် ရင်းနှီးတဲ့ လမ်းမတွေအတိုင်း ပြေးခဲ့သည်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် "ဟဲ့... ခွေးလေခွေးလွင့်" ဆိုပြီး မောင်းထုတ်ကြသည်။ တချို့က ခဲနဲ့ ပေါက်ကြသည်။ နာကျင်မှုထက် ကျွန်တော့်ကို ပိုနှိပ်စက်နေတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကို ဘယ်သူမှ မသိတော့ခြင်းပင်။ ကျွန်တော့်နာမည်က 'မင်းသန့်' လေ။ ကျွန်တော်က အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်၊ ချစ်တတ်တဲ့ လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အမွေးပွပွနဲ့ လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်ထက် မပိုတော့ဘူး။ ဗိုက်က ဆာလောင်လာသလို ခြေဖဝါးလေးတွေလည်း ပေါက်ပြဲနေပြီ။ ရင်းနှီးတဲ့ လမ်းထိပ်ကို ရောက်တော့ ကျွန်တော့်အိမ်ရှေ့မှာ လူတွေ အများကြီး မြင်လိုက်ရသည်။ အဖြူရောင် မဏ္ဍပ်ကြီး၊ လွမ်းသူ့ပန်းခွေတွေ... ပြီးတော့ နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံ။ "ငါ သေသွားတာ တကယ်ပဲလား" ဆိုတဲ့ အသိက ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အသုဘကိုယ် ပြန်လာတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခု၊ ဒါပေမဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ။

အခန်း (၃)

အိမ်ထဲကို တိုးဝင်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လူတွေက "ခွေးမဝင်ရဘူး" ဆိုပြီး တားကြသည်။ ကျွန်တော် အိမ်ဘေးက ခြံစည်းရိုးကြားကနေ တိုးဝင်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။ မေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ မေ။ သူဟာ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ကျွန်တော့်ဓာတ်ပုံရှေ့မှာ ထိုင်နေရှာသည်။ သူ ငိုလွန်းလို့ မျက်တောင်တွေတောင် ရောင်နေပြီ။ ကျွန်တော် ပြေးသွားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ချင်လိုက်တာ။ "မေ... ကိုယ် ဒီမှာလေ၊ မသေသေးဘူး၊ ကိုယ့်ကို ကြည့်ပါဦး" လို့ အားကုန်အော်ဟစ်မိပေမဲ့ တကယ်တမ်း ထွက်လာတာကတော့ တိုးညင်းတဲ့ ညည်းသံလေးပဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူက ကျွန်တော့်အသံကို ကြားတော့ လှည့်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို မမြင်ဘူး။ သူ မြင်နေရတာက ညစ်ပတ်ပေရေနေတဲ့ ခွေးလေးတစ်ကောင်။ ဒါပေမဲ့ မေက ကြင်နာတတ်သူမို့ "သနားစရာလေး... ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ" ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ဆီ တိုးလာခဲ့သည်။ သူ့လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို လာထိတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် မျက်ရည်တွေ စီးကျလာမိတယ်။ ဒါ ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ လက်ကလေးတွေ။ ကျွန်တော် တမ်းတခဲ့ရတဲ့ အထိအတွေ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ သူ့အတွက် 'အစိမ်းသက်သက် ခွေးလေး' တစ်ကောင်ပါပဲ။

အခန်း (၄)

ရက်လည်ဆွမ်းသွတ်ပြီးတဲ့အထိ ကျွန်တော် ခြံထဲမှာပဲ ဝပ်နေခဲ့သည်။ မေက ကျွန်တော့်ကို သနားပြီး ထမင်းကျွေးသည်။ "ဒီခွေးလေးက ထူးဆန်းတယ်၊ ငါ့ယောက်ျား သေတဲ့နေ့ကတည်းက ရောက်လာတာ၊ မျက်လုံးလေးတွေကလည်း လူတစ်ယောက်လိုပဲ" လို့ သူက သူ့သူငယ်ချင်းကို ပြောနေတာ ကြားတော့ ကျွန်တော့်နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ခံစားမိနေတာလား။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ ခိုင်းသမျှ လုပ်ပေးချင်သည်။ သူ မုန့်စားချင်ရင် မုန့်ဆိုင်ရှေ့ကနေ သွားစောင့်ပေးချင်သည်။

ညဘက်တွေမှာ သူ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခန်းထဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတတ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အခန်းတံခါးဝမှာ ဝပ်ပြီး အဖော်လုပ်ပေးရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ လူဘဝတုန်းက သူ့မျက်ရည်ကို သုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှာလေးနဲ့ သူ့ခြေဖဝါးကို လျက်ပေးရုံပဲ ရှိတော့သည်။ သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဒီလောက်တောင် နာကျင်ဖို့ ကောင်းသလား။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေပါလျက်နဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘယ်သူမှန်း ဖော်ပြခွင့်မရှိတာထက် ဆိုးတဲ့ ငရဲ ရှိဦးမလား။

အခန်း (၅)

တစ်နေ့မှာ မေက ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်တုန်းက ပစ္စည်းဟောင်းတွေ သိမ်းဆည်းနေရင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်္ကျီဟောင်းတစ်ထည်ကို ဖက်ပြီး ငိုနေပြန်သည်။ ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့နားကို သွားပြီး အင်္ကျီစလေးကို သွားနဲ့ ဆွဲလိုက်မိသည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အမြဲတမ်း သွားနေကျ ခြံထဲက သစ်ပင်အောက်ကို သူ လိုက်လာအောင် ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။ အဲဒီအပင်အောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ထွင်းထားခဲ့တာ ရှိတယ်လေ။

မေက ကျွန်တော့်နောက်ကို အံ့သြတကြီး လိုက်လာခဲ့သည်။ အပင်ခြေရင်းကို ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ခြေသည်းလေးတွေနဲ့ မြေကြီးကို ယက်ပြီး ထွင်းထားတဲ့ နာမည်လေးကို ပြလိုက်သည်။ မေ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်သွားသည်။ "ဒါ... ဒါ မင်းသန့်နဲ့ ငါ့နာမည်လေ၊ နင်က ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ" သူ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ အဲဒီခဏမှာ ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲက ဝမ်းနည်းမှုတွေကို သူ မြင်သွားပုံရသည်။ သူ ကျွန်တော့်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်သည်။ "မင်းသန့်... မင်းသန့်လား... နင် ငါ့ဆီ ပြန်လာတာလား" သူ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၆)

အဲဒီနေ့ကစပြီး မေက ကျွန်တော့်ကို ခွေးတစ်ကောင်လို မဆက်ဆံတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို လူတစ်ယောက်လို၊ သူ့ယောက်ျားတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်လာသည်။ သူ ဘယ်သွားသွား ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားသည်။ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ရဲ့ သက်တော်စောင့်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ရက်စက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် လူတွေကြားထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်က လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ "ဒီမိန်းမ လင်သေတာ စိတ်နောက်သွားပြီ ထင်တယ်၊ ခွေးကို ယောက်ျားလို လုပ်နေတယ်" ဆိုတဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေကို ကြားရတိုင်း ကျွန်တော် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။

ကျွန်တော် မေ့ကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကြောင့် သူ အရှက်မရစေချင်ဘူး။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် သူ့အနားက ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ရှာပြီး "နင်ပါ ထွက်သွားရင် ငါ ဘယ်လိုနေမလဲ" လို့ ငိုယိုပြီး ပြောတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေက ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ဘူး။ ဘဝဆိုတာ ပုံသဏ္ဍာန်ထက် နှလုံးသားချင်း ချိတ်ဆက်မိဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်မှာ နားလည်ခဲ့ရသည်။

အခန်း (၇)

တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို သူခိုးဝင်လာခဲ့သည်။ မေက အိပ်ပျော်နေတုန်း။ ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း နိုးကြားနေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်မို့ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူခိုးက ဓားနဲ့။ သူက မေ့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ကျွန်တော် ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ အားကုန်ဟောင်ပြီး သူ့ကို ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်တော့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သတ္တိတွေ ရှိနေဆဲပဲ။

သူခိုးက လန့်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ဓားနဲ့ ထိုးလိုက်သည်။ ဗိုက်ထဲမှာ ပူကနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတွေ စီးကျလာသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို မလွှတ်ခဲ့ဘူး။ မေ နိုးလာပြီး အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းမှ အိမ်နီးနားချင်းတွေ ရောက်လာပြီး သူခိုးကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ မေက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲနေတာကို တွေ့သွားသည်။ "မလုပ်ပါနဲ့... ငါ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ့ဦး" သူက ကျွန်တော့်ကို ပွေ့ချီပြီး တောက်လျှောက် ငိုနေရှာသည်။ ကျွန်တော် နာကျင်ပေမဲ့ ပြုံးချင်မိသည်။ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီလေ။

အခန်း (၈)

ဆေးရုံရောက်တော့ ဆရာဝန်က ခေါင်းခါပြသည်။ ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွေးခန္ဓာကိုယ်လေးက မခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးတော့မယ်ဆိုတာ။ မေက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ခြေထောက်လေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "မင်းသန့်... နင် ငါ့ဆီ လာခဲ့တာကို ငါသိတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါ့ကို တစ်ခါ ထပ်ပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့လို့"

ကျွန်တော် သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ထွက်တော့မယ်။ ကျွန်တော် ဝမ်းမနည်းတော့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် မေ့ကို နှုတ်ဆက်ခွင့်ရခဲ့လို့ပဲ။ သူ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသွားပြီလေ။ အချစ်ဆိုတာ သေခြင်းတရားထက် ပိုခိုင်မြဲတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ။

အခန်း (၉)

ကျွန်တော့်ရဲ့ မြင်ကွင်းတွေ ဝေဝါးလာသည်။ မေ့ရဲ့ ငိုသံလေးက တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အပူတွေ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် တာဝန်ကျေခဲ့ပြီ။ မေ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတာ စိတ်မကောင်းပေမဲ့၊ သူ အခုဆိုရင် အားတင်းပြီး ဆက်လျှောက်နိုင်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ယုံကြည်သွားပြီ။

ကျွန်တော် အမှောင်ထဲကို တိုးဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ အလင်းရောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဲဒီအလင်းရောင်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်မြင်ရသည်။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ခွေးတစ်ကောင်ဘဝမှာ နေခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး သင်ခန်းစာတွေပဲ။ အချစ်ဆိုတာ ရယူခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပေးဆပ်ခြင်းနဲ့ စောင့်ရှောက်ခြင်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာပေါ့။

အခန်း (၁၀)

နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်... မေဟာ အိမ်ရှေ့မှာ ပန်းပင်လေးတွေ စိုက်နေသည်။ သူ့ဘေးမှာတော့ ခွေးညိုလေးရဲ့ အုတ်ဂူလေး တစ်ခုရှိနေသည်။ သူ အဲဒီဂူလေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးတတ်လာပြီ။ "မင်းသန့်... နင် အခု ဘယ်မှာပဲ ရှိရှိ၊ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ အမြဲရှိနေမှာပါ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်တတ်သည်။

ကျွန်တော်ကတော့ ကောင်းကင်ဘုံကနေ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမိသည်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်နေ့မှာ ပြန်ဆုံကြဦးမှာပါ။ လူအဖြစ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားပုံစံနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို ထာဝရ ချစ်နေဦးမှာပဲ။ သံယောဇဉ်ဆိုတာ ခွဲခွာခြင်း မဟုတ်ပါဘူး၊ အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေရတဲ့ မေတ္တာတစ်မျိုးသာ ဖြစ်ပါတယ်။