မပြောခဲ့သည့် အမှား
အခန်း (၁)
မိုးဖွဲဖွဲကျနေသည့် ညနေခင်းက အေးစက်လွန်းလှသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ကော်ဖီခွက်ထဲက အခိုးအငွေ့တွေဟာ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ၊ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့ပြီ။ အခန်းထောင့်မှာ ဖုန်တက်နေတဲ့ သီရိရဲ့ ဖိနပ်လေးတစ်စုံကို ကြည့်မိတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်သည်းနဲ့ ကုတ်ခြစ်နေသလို ခံစားရတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာထက်၊ ကိုယ့်အမှားကြောင့် ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့ အသိက ပိုပြီး သတ်နေတာ။ ကျွန်တော်ဟာ မာနကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ အရာရာကို ကိုယ့်စိတ်နဲ့ပဲ တိုင်းတာခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပေါ့။
အခန်း (၂)
သီရိနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ တက္ကသိုလ်ကတည်းက တွဲခဲ့ကြတာ။ သူမဟာ နူးညံ့တယ်၊ သည်းခံတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေကို ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်တတ်တဲ့သူမျိုး။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ပြီး သုံးနှစ်အတွင်းမှာ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အကောင်းဆုံး ဇနီးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာရင် နွေးထွေးတဲ့ ထမင်းဝိုင်းနဲ့ ဆီးကြိုတတ်သလို၊ ကျွန်တော် စိတ်ညစ်နေတဲ့အချိန်တိုင်း ဘာမှမမေးဘဲ ဘေးနားမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်ပေးတတ်သူပါ။ သူမရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို ကျွန်တော်က အခွင့်အရေးတစ်ခုလို မှတ်ယူခဲ့မိတယ်။ သူမဟာ ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်လွန်းခဲ့တာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပဲ။
အခန်း (၃)
အလှည့်အပြောင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက စခဲ့တာ။ သီရိရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းလာတယ်။ ဖုန်းကို လျှို့ဝှက်နံပါတ်တွေ ခံထားတယ်၊ အပြင်ကို မကြာခဏ ထွက်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်တော် မေးတဲ့အခါတိုင်း သူမက ခေါင်းငုံ့ပြီး "သူငယ်ချင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ပါ" လို့ပဲ ဖြေတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယစိတ်တွေက အရှိန်ရလာတယ်။ တစ်ညမှာ သီရိရဲ့ ဖုန်းထဲကို စာတစ်စောင် ဝင်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ "မနက်ဖြန် အချိန်မှန်လာခဲ့ပါ၊ စောင့်နေမယ်" တဲ့။ ပေးပို့သူက အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်အတွင်းက ဒေါသမာန်ဟုန်က ထိန်းမရတော့ဘူး။ ငါ့အပေါ် သစ္စာဖောက်နေတာလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ကို နေရာအပြည့် ယူလိုက်တယ်။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော် သူမကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ သူမဟာ မြို့ပြင်က ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တွေ့နေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြတာ၊ သီရိက ငိုနေတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော့်သွေးတွေ ဆူပွက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူမကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ သူမ ခေါ်တဲ့ဖုန်းတွေကို မကိုင်ဘူး။ သူမ ပြင်ပေးတဲ့ ထမင်းကို မစားဘူး။ သူမက "ကိုကို... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" လို့ ငိုယိုပြီး မေးတဲ့အခါမှာတောင် ကျွန်တော်က "မင်းလုပ်တာ မင်းအသိဆုံးပဲ" လို့ ရွံရှာစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အငြိုးနဲ့ ပြန်တိုက်ခိုက်ချင်တာကြောင့် ရုံးက တခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နေပြခဲ့တယ်။ သီရိ ရှေ့မှာတင် ဖုန်းတွေပြောတယ်၊ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ သူမ ဘယ်လောက် နာကျင်မလဲဆိုတာကို သိလျက်နဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အနိုင်ရတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။
အခန်း (၅)
အခြေအနေတွေက အဆိုးဆုံးကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာ သီရိက ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။ "ကိုကို... သီရိကို ဒီလိုကြီး မထားပါနဲ့။ သီရိမှာ ပြောစရာတွေ ရှိပါတယ်" တဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ လက်တွေကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို နားမထောင်ချင်ဘူး၊ မင်းလို မိန်းမမျိုးကို လက်ထပ်ခဲ့မိတာ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားပဲ" လို့ ပြောချပြီး အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီညက သီရိရဲ့ ငိုသံတွေဟာ တစ်အိမ်လုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ နားပိတ်ထားခဲ့တယ်။ မနက်လင်းတော့ သီရိ အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ ပစ္စည်းအနည်းငယ်နဲ့အတူ စာအိတ်တစ်အိတ်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် အဲဒီစာအိတ်ကို မဖွင့်ကြည့်ဘဲ လပေါင်းများစွာ ပစ်ထားခဲ့တယ်။ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တဲ့သူရဲ့ ဆင်ခြေတွေကို မဖတ်ချင်ဘူးလို့ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ဘာစိတ်ကူးပေါက်လဲမသိ၊ အဲဒီစာအိတ်ကို ဖုန်ခါပြီး ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက စာတစ်စောင်မဟုတ်ဘဲ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေ။ ပြီးတော့ ငွေစာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်။
ဆေးစစ်ချက်အရ သီရိမှာ ကုသရခက်ခဲတဲ့ နှလုံးရောဂါအသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ။ သူမ တွေ့နေတဲ့ အမျိုးသားက သူမရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း ဆရာဝန်တစ်ယောက်။ သီရိက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထဲမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်လို့ ဒီရောဂါအကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ သူမ စုထားတဲ့ ငွေတွေအားလုံးကို ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ လွှဲထားခဲ့ပြီး စာလေးတစ်ကြောင်းပဲ ရေးထားတယ်။ "ကိုကို့ကို ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်လို့ သီရိ မပြောခဲ့တာပါ။ သီရိ မရှိတော့ရင် ကိုကို့ဘဝကို အဆင်ပြေအောင် နေပေးပါ" တဲ့။
ကျွန်တော့် လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ကောက်ကိုင်ပြီး သီရိရဲ့ သူငယ်ချင်း ဆရာဝန်ဆီကို ဖုန်းဆက်မိတယ်။ တစ်ဖက်က ပြန်ဖြေလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။ "သီရိ ဆုံးတာ သုံးလရှိပြီ ကျော်ဇင်။ သူ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ မင်းကို မပြောဖို့ ငါ့ကို ကတိတောင်းခဲ့တာ။ မင်း သူ့ကို အရမ်းမုန်းနေမှာကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့တာဗျ"
အခန်း (၇)
ကျွန်တော် အခု သီရိရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေမိတယ်။ လေတွေက တိုက်ခတ်နေပြီး မိုးရေတွေက ကျွန်တော့်မျက်ရည်တွေနဲ့ ရောနှောနေတယ်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်ပါတယ် သီရိ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စကားသံတွေကို ကြားမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခါးသီးတဲ့ စကားလုံးတွေက သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ငရဲဘုံလို ဖြစ်စေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် နားလည်ချိန်မှာ အရာရာက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူမ ပြောခွင့်ရချင်ခဲ့တဲ့ အမှန်တရားကို ကျွန်တော်က နားပိတ်ပြီး ငြင်းဆန်ခဲ့မိတာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ "မပြောခဲ့သည့် အမှား" ထက် ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ "နားမထောင်ခဲ့သည့် အမှား" ပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် သူပြောမယ့်စကားကို နားထောင်ပေးပါ။ အမှန်တရားဆိုတာ တခါတလေ မျက်စိနဲ့မြင်ရတဲ့အရာထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတတ်လို့ပါ။ နောက်ကျမှ နောင်တရခြင်းဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနာကျင်ရဆုံး အပြစ်ဒဏ်ပဲ။