ခဲအိုနဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်
အခန်း (၁) အကာအကွယ်မဲ့ခြင်းရဲ့ အစ
မိုးအေးအေးမှာ ဖျားချင်သလိုလို ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မကို မမက စောင်လေးသေချာခြုံပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ။ မိဘတွေဆုံးပြီးကတည်းက မမဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမေလိုတစ်မျိုး၊ သူငယ်ချင်းလိုတစ်မျိုး အားကိုးရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မမရဲ့ ခင်ပွန်း ကိုကျော်ကလည်း ကျွန်မအပေါ် သဘောကောင်းပါတယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက ကျွန်မကို သူတို့နဲ့အတူ ခေါ်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း မမတို့အိမ်မှာပဲ အလိုက်တသိ နေထိုင်ခဲ့တယ်။ ကိုကျော်က စကားနည်းပေမဲ့ ကျွန်မ လိုအပ်တာမှန်သမျှ အမြဲဖြည့်ဆည်းပေးတတ်တဲ့ ခဲအိုတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အေးစက်စက် ဂရုစိုက်မှုတွေနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂) နွေးထွေးမှုထဲက အဆိပ်အတောက်
မမ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို တစ်ပတ်လောက် ခရီးထွက်သွားတဲ့ အချိန်က အရာအားလုံးရဲ့ အစပဲ။ အဲဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ မိုးကြိုးသံတွေကြောင့် ကျွန်မ ကြောက်နေတုန်း ကိုကျော်က နွားနို့ပူပူတစ်ခွက် ယူလာပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ စိတ်ကို သူက နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ချော့မြှူခဲ့တယ်။ ခဲအိုနဲ့ ခဲမ ဆိုတဲ့ စည်းကို ကျော်ဖို့ သူက စတင်လမ်းခင်းခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း ငယ်သေးတော့ ယုံကြည်မှုနဲ့ သံယောဇဉ်ကို ခွဲခြားမသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီညက အမှားတစ်ခုဟာ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်တဆိတ် အမြစ်တွယ်သွားခဲ့တယ်။ နောင်တရဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကိုကျော်က ကျွန်မကို သူ့အနားက မခွာအောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ ချုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ မမကို ပြန်ပြောမယ်လုပ်တိုင်း "မမ စိတ်ဆင်းရဲသွားမှာ မကြည့်ချင်ဘူးမလား" ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ ကျွန်မပါးစပ်ကို ပိတ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်
လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာ သတိထားမိလာတယ်။ မနက်ဆို အော့အန်တာ၊ စားချင်စိတ်မရှိတာတွေက ကျွန်မကို ထိတ်လန့်စေခဲ့တယ်။ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မျဉ်းနှစ်ကြောင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲမှာ ခဲအိုနဲ့ ရတဲ့ ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီ။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကိုကျော်ကို ပြောပြတဲ့အခါ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ "ကိုယ် စီစဉ်ပါ့မယ်" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ထိတ်လန့်မှုတွေ မရှိဘူး။ အဲဒီအစား တစ်ခုခုကို ကျေနပ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကိုပဲ မြင်ခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၄) နက်ရှိုင်းလာတဲ့ ပဋိပက္ခ
မမ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ဝန်က ဖုံးဖိလို့မရတော့ဘူး။ အိမ်ထဲမှာ တင်းမာမှုတွေ စတင်လာတယ်။ ကျွန်မ မမကို မျက်နှာမပြရဲဘူး။ ကိုယ့်ကို အမေလို စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ အစ်မအရင်းရဲ့ လင်ယောက်ျားနဲ့ ဒီလိုဖြစ်ရတာကို တွေးမိတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်ပဲ ပေါက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက မမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုပဲ။ မမက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ဆဲဆိုတာမျိုး မလုပ်ဘူး။ ငြိမ်သက်နေတယ်။ အဲဒီ ငြိမ်သက်မှုက ကျွန်မကို ပိုကြောက်စေတယ်။ ကိုကျော်ကတော့ မမရှေ့မှာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးသလိုလိုနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ကို ပိုတိုးအောင် လုပ်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
"နင့်ကို ငါ ဘယ်လောက် ယုံခဲ့လဲ မေ" မမက တစ်ညမှာ ကျွန်မအခန်းထဲဝင်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပါတယ်။ ကိုကျော်က ကျွန်မကို ဘယ်လို စည်းရုံးခဲ့လဲ၊ ဘယ်လို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့လဲဆိုတာတွေ အကုန်ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မမက နားမထောင်ဘူး။ သူက ကျွန်မကို ရွံရှာသလို ကြည့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုကျော်ကလည်း အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မကို စကားမပြောတော့ဘူး။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်၊ စာပို့ရင်လည်း မပြန်တော့ဘဲ ကျွန်မကို အိမ်ထဲမှာတင် အထီးကျန်အောင် ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံကြားက အရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၆) မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမှန်တရား
ကိုယ်ဝန် ၅ လထဲ ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ပေါက်ကွဲမှုက စလာတယ်။ မမက ရပ်ကွက်ထဲမှာ ကျွန်မကို အရှက်ခွဲဖို့ ပြင်ဆင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့မှာပဲ ကျွန်မ မတော်တဆ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို အသက်ရှူရပ်စေခဲ့တယ်။ မမရဲ့ အခန်းထဲက ဆေးမှတ်တမ်းတစ်ခုအရ မမဟာ သားအိမ်မရှိလို့ ကလေးမရနိုင်သူ ဖြစ်နေတယ်။ နောက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။ "ဒီကလေး မွေးလာရင် ငါတို့ တရားဝင် မွေးစားမယ်၊ ပြီးရင် မေ့ကို ငွေပေးပြီး နယ်နှင်လိုက်မယ်" တဲ့။ မမက အစကတည်းက အားလုံးကို သိနေခဲ့တာ။ ကိုကျော်က ကျွန်မကို အသုံးချဖို့ မမကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ သူတို့အတွက် ကလေးမွေးပေးရတဲ့ စက်ပစ္စည်းတစ်ခုသက်သက်ပဲ။
အခန်း (၇) ဇာတ်သိမ်းနဲ့ သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ကနေ ညတွင်းချင်း ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ဘာပစ္စည်းမှ မယူဘူး၊ သူတို့ပေးမယ့် ငွေကိုလည်း မမက်ဘူး။ ဗိုက်ထဲက ကလေးကတော့ ကျွန်မရဲ့ အမှားအတွက် သက်သေပေါ့။ မမကို ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အသိဉာဏ်မဲ့မှုဟာ ကျွန်မဘဝကို ချောက်ထဲတွန်းပို့ခဲ့တာ။ ကိုကျော်ဆိုတဲ့ လူကလည်း သူ့ဇနီးရဲ့ အလိုကျ ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရတော့မယ်။ သူတို့ဆီက ကလေးကို ဘယ်တော့မှ မရစေရဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားတယ်။ ကျွန်မဟာ သစ္စာဖောက်ခံရသူ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အရှုံးပေးသူတော့ မဖြစ်စေရဘူး။
ဘဝမှာ အနီးဆုံးလူဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြန်ဆန်းစစ်ပါ။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ကို အနွေးထွေးဆုံး ဖက်ထားတဲ့ လက်တွေဟာ ကိုယ့်လည်ပင်းကို ညှစ်သတ်မယ့် လက်တွေ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ အကန့်အသတ်နဲ့သာ ရှိသင့်တဲ့ အရာပါ။ အချစ်နဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရောထွေးလိုက်တဲ့အခါ ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံး ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။