မယားပါသမီး

 အခန်း (၁) အတိတ်ရဲ့ အရိပ်များ

ကျွန်တော် သီတာ့ကို လက်ထပ်ခဲ့တာဟာ အချစ်တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကမ္ဘာလေးကို ပြန်ပြင်ပေးချင်တဲ့ အတ္တမပါတဲ့ စေတနာကြောင့်လည်း ပါခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ အပျိုစင်တွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတဲ့ကြားကမှ ကလေးတစ်ဖက်နဲ့ မုဆိုးမကို ယူရသလားဆိုတဲ့ အကြည့်တွေ၊ တိုးတိုးဖော်ဖော် ပြောသံတွေကို ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ သီတာ့မှာ ရှွေရည်ဆိုတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် သမီးလေးတစ်ယောက် ပါတယ်။ မယားပါသမီး ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ခါးသက်နေပေမဲ့ သီတာ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အရာရာကို ကျွန်တော် မြိုချခဲ့တယ်။ အိမ်ထောင်သက် ပထမဆုံးလတွေမှာ အရာရာဟာ ပန်းခင်းလမ်းလိုပါပဲ။ သီတာက ကျွန်တော့်ကို အစစအရာရာ ဂရုစိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း သူမရဲ့ အတိတ်ကို မမေးဘဲ အနာဂတ်ကိုပဲ တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှွေရည်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း တစ်စိမ်းတစ်ယောက်လို ကြည့်နေခဲ့တာ ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၂) နံရံတစ်ခုရဲ့ အစ

ရှွေရည်က စကားနည်းတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဖေဖေလို့ မခေါ်ဖူးသလို၊ ဦးလေးလို့လည်း မခေါ်ဘူး။ အိမ်မှာ ကျွန်တော်ရှိရင် သူမ အခန်းထဲက အပြင်မထွက်ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အလိုက်တသိနဲ့ပဲ သူမကို အချိန်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ သီတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ ရှွေရည်က နံရံတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ သီတာက သမီးဖြစ်သူရဲ့ စိတ်ကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်လွန်းတော့ ကျွန်တော့်ကို ပေးရမယ့် အချိန်တွေက လျော့နည်းလာတယ်။ ညစာစားပွဲမှာ ကျွန်တော် ပြောသမျှကို သီတာက ပြုံးပြီး နားထောင်နေတတ်ပေမဲ့ ရှွေရည်ကတော့ ပန်းကန်ကို ခက်ရင်းနဲ့ ခြစ်နေတဲ့ အသံပဲ ပြန်ပေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မေတ္တာကို သူမတို့ သားအမိက တန်ဖိုးမထားသလို ခံစားလာရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယဆိုတဲ့ အစေ့အဆန်လေး စပြီး အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။

အခန်း (၃) သံသယရဲ့ မြစ်ဖျား

တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော် အလုပ်က စောပြန်လာတော့ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ထားတဲ့ သူစိမ်းကားတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ခြံစည်းရိုးကြားက ချောင်းကြည့်မိတော့ ရှွေရည်က လူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာ တွေ့ရတယ်။ သီတာကတော့ ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ပြုံးနေလေရဲ့။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ခုခု ဆွဲဆုတ်ခံလိုက်ရသလိုပဲ။ အိမ်ထဲဝင်သွားတော့ သူတို့အားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြတယ်။ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲလို့ မေးတော့ သီတာက "အသိတစ်ယောက်ပါ" လို့ပဲ ခပ်တိုတို ဖြေတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တာ၊ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် seen ပြပြီး ပြန်မပြောတာတွေက အဲဒီနေ့ကစပြီး ပိုစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဒီအိမ်ရဲ့ အရှင်သခင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေရှာပေးရတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လား။ သီတာ့ရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ ကျွန်တော် မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။

အခန်း (၄) နက်ရှိုင်းလာတဲ့ ပဋိပက္ခ

"မင်း သမီးကို အလိုလိုက်လွန်းနေပြီ သီတာ" ကျွန်တော် အော်မိတယ်။ ရှွေရည်က ကျွန်တော့်ကို ရန်လိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ သီတာကတော့ မျက်ရည်တွေ ဝဲလို့။ "ကိုကို မသိပါဘူး၊ ကျွန်မတို့မှာ အခက်အခဲ ရှိလို့ပါ" တဲ့။ ဘာအခက်အခဲလဲလို့ မေးတိုင်း သူမ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်တို့ သီးခြားစီ အိပ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေက အမုန်းအဖြစ်ကို ကူးပြောင်းဖို့ အရှိန်ယူနေပြီ။ ရှွေရည်ဟာ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ မိစ္ဆာမလေးလို့ ကျွန်တော် မြင်လာတယ်။ သူမရဲ့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို သူမက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မုန်းရတာလဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အခန်းထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပြီး မေးခွန်းတွေ မေးချင်ပေမဲ့ သီတာ့မျက်နှာကြောင့် အံကြိတ်ထားခဲ့ရတယ်။

အခန်း (၅) နှလုံးသား ပြိုလဲခြင်း

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ အရာရာဟာ ပေါက်ကွဲကုန်တော့တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာတော့ သီတာက ဆိုဖာပေါ်မှာ မေ့လဲနေတာ တွေ့ရတယ်။ ဘေးမှာ ရှွေရည်က ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ငိုပြီး ခေါ်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဝင်သွားပြီး ရှွေရည်ရဲ့ လက်ထဲက ဖုန်းကို လုယူလိုက်တယ်။ ဖုန်းထဲက အသံက "ဆေးရုံကို အမြန်လာခဲ့ပါ၊ သီတာ့ရဲ့ ရောဂါက အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး" တဲ့။ ကျွန်တော် ကြောင်အသွားတယ်။ ဘာရောဂါလဲ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မသိရပါလား။ ရှွေရည်က ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်ပြီး "ရှင် ဘာမှ မသိဘဲနဲ့ မေမေ့ကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ ရှင့်ကို မေမေက အားနာလွန်းလို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ၊ ရှင်ကတော့ ရှင့်အတ္တနဲ့ ရှင်ပဲ သိတယ်" လို့ အော်ဟစ်တော့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်နေတဲ့ ဇနီးသည်မဟုတ်ဘဲ၊ ကင်ဆာဝေဒနာကို အံကြိတ်ခံစားနေရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ပဲ။

အခန်း (၆) ပြတ်တောက်သွားသော ကြိုး

ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံရောက်တော့ သီတာ သတိပြန်ရလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အဝေးကို ကြည့်နေသလိုပဲ။ သူမ ကျွန်တော့်လက်ကို အသာအယာ ဖယ်လိုက်တယ်။ "ကိုကို့ကို ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တာ အမှန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ကို ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ကိုကိုက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို လက်ခံပေးခဲ့သူဆိုတော့၊ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေကိုပါ ထပ်ပြီး အပိုဆောင်း မပေးချင်တော့တာပါ" တဲ့။ ရှွေရည်ကတော့ အခန်းပြင်မှာ ထိုင်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့ ငိုနေတယ်။ ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တဲ့ လူစိမ်းက သီတာ့ကို ကုသပေးနေတဲ့ ဆရာဝန်ဖြစ်ပြီး၊ ရှွေရည်က သူမရဲ့ စုဆောင်းငွေလေးတွေနဲ့ မေမေ့အတွက် ဆေးဝယ်ပေးဖို့ အဲဒီဆရာဝန်နဲ့ လျှို့ဝှက် ချိတ်ဆက်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲပြီး၊ သံသယစိတ်နဲ့ သူတို့ သားအမိကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ သီတာ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ သူမ နောက်ဆုံး ပြောသွားတဲ့ စကားက "သမီးလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ ရှွေရည်ကို ကြည့်ရမလဲ။

အခန်း (၇) နောင်တနှင့် နိဂုံး

သီတာ့ ဈာပနအပြီးမှာ ရှွေရည်က အိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ပြင်တယ်။ ကျွန်တော် တားခဲ့ပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခွန်းပဲ ပြောခဲ့တယ်။ "မေမေ ရှိတုန်းကတော့ ရှင်ဟာ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုပါ။ အခုတော့ ရှင်ဟာ ကျွန်မ မေမေ့ကို အထီးကျန်စွာ သေဆုံးစေခဲ့တဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ပါပဲ" တဲ့။ သူမ ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အခန်းတွေက ဟာလာဟင်းလင်း၊ စားပွဲပေါ်မှာ သီတာ ချက်ပေးခဲ့တဲ့ ဟင်းအေးစက်စက်တွေ။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်မိတော့ သီတာ့ဆီက ပို့ထားပြီး ကျွန်တော် seen မလုပ်ခဲ့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "ကိုကို... ကျွန်မ မောနေပြီ၊ ကိုကို့ရင်ခွင်ထဲမှာ ခဏလောက် နားချင်တယ်" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ စိတ်တိုပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မယားပါသမီးကို မုန်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်နဲ့ သံသယကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အပြစ်မဲ့တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဓားစာခံ လုပ်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အချစ်လည်း မရှိ၊ အိမ်လည်း မရှိ၊ နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အတိတ်တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သူ့ရဲ့ ကောင်းကွက်ကိုတင်မကဘဲ သူ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နာကျင်မှုတွေကိုပါ နားလည်ပေးနိုင်ဖို့ ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သော အချစ်သည် ချစ်သူကိုသာမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ ဖျက်ဆီးတတ်သည့် အဆိပ်ပင် ဖြစ်သည်။