## အခန်း (၁) — Setup
ကျွန်တော်က လူကို အလွန်ယုံလွန်းတဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း သိပ်အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ အဲ့ဒီ မာနနဲ့ အတ္တတွေကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကိုရော၊ ကျွန်တော့်ကို အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့တဲ့ ‘မမ’ ရဲ့ ဘဝကိုပါ ရစရာမရှိအောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာပါ။
မမက ကျွန်တော့်ထက် ငါးနှစ်ကြီးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စတွေ့တုန်းက ကျွန်တော်က ဘာမှမရှိသေးတဲ့ ကျောင်းသား၊ မမက အလုပ်အကိုင် အတည်တကျနဲ့ မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေကို မမက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်တွေလိုပဲ ယုံကြည်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အောင်မြင်ချင်စိတ် လွန်ကဲတာနဲ့ လူတွေကို အပေါ်ယံကြည့်ပြီး အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်တာပဲ။ မမကတော့ အမြဲတမ်း သတိထားတတ်တယ်။ အဲ့ဒီ သတိထားတတ်မှု၊ 저ကို ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ စိတ်တွေကို ကျွန်တော်က ‘ချုပ်ချယ်တယ်’ လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။
## အခန်း (၂) — Connection
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ မမက ကျွန်တော့်အတွက်ဆို အမြဲတမ်း အနောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စီးပွားရေးစလုပ်ဖို့ အရင်းအနှီးလိုတော့ မမက သူ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ အကုန်ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။
"မောင်... အဆင်မပြေရင်လည်း စိတ်မဓာတ်မကျနဲ့နော်။ မမ ရှိတယ်"
ညဘက်တွေ အလုပ်လုပ်ရင်း ပင်ပန်းလို့ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကျောပေါ် လွှမ်းခြုံပေးတတ်တဲ့ စောင်လေးတစ်ထည်၊ မနက်တိုင်း စားပွဲပေါ်မှာ အသင့်ရှိနေတတ်တဲ့ ကော်ဖီခွက်လေး... ဒါတွေဟာ မမရဲ့ မေတ္တာတွေဆိုတာ ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ဘူး။ ရိုးအီနေတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတစ်ခုလို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့တယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့် စီးပွားရေးလေး အတန်အသင့် အောင်မြင်လာတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အက်ကြောင်းတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။
## အခန်း (၃) — Turning Point
ပြဿနာက ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ငန်းသစ်အတွက် အကျိုးတူပူးပေါင်းမယ့် 'သွန်း' ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ရောက်လာချိန်မှာ စတာပါ။ သွန်းက ခေတ်မီတယ်၊ သွက်လက်တယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံဉာဏ်တိုင်းကို မြှောက်ပင့်ပေးတတ်တယ်။ မမလိုမျိုး အဆိုးအကောင်းကို ထောက်ပြပြီး တားဆီးမနေဘူး။
"မောင်... အဲ့ဒီ အလုပ်က နည်းနည်း စွန့်စားရလွန်းတယ်။ သေချာ စဉ်းစားပါဦးလား" လို့ မမက ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်ခဲ့တယ်။
"မမ ဘာသိလို့လဲ! အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်ကို နောက်ကိုပဲ ဆွဲချနေတယ်။ သွန်းဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လောက် နားလည်ပေးလဲ သိလား"
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး မမဆီကလာတဲ့ ဖုန်းတွေကို Silent လုပ်ထားလိုက်တယ်။ မမ ပို့တဲ့ စာတွေကို Seen ပြပြီး Reply မပြန်တော့ဘူး။ မမရဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော်က အနိုင်ရသွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။
## အခန်း (၄) — Conflict Deepens
သွန်းနဲ့ ကျွန်တော် ပိုနီးစပ်လာတယ်။ သွန်းက ကျွန်တော့်ကို လုပ်ငန်းရဲ့ ရှယ်ယာအများစုကို သူ့နာမည်နဲ့ လွှဲထားဖို့၊ ဒါမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ့်သူတွေက ပိုယုံကြည်မယ်လို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်။ မမက ဒါကို သိသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဆီ အပြေးလာခဲ့တယ်။
"မောင်... နင် အရူးလား! အဲ့ဒီ မိန်းမက နင့်ကို လိမ်နေတာ။ နင့် ရှယ်ယာတွေ အကုန်ပါသွားလိမ့်မယ်။ မမ စုံစမ်းပြီးပြီ..."
မမစကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျွန်တော် မမကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်မိတယ်။ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက အေးစက်စွာ ကြီးစိုးသွားတယ်။
"တော်တော့! ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သိပ်မနာလိုဖြစ်နေတာလား။ ကျွန်တော် အောင်မြင်သွားမှာကို မကြည့်ရက်တာလား။ ခင်ဗျားလို အဟောင်းအမြင်း တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဘဝကို လာပြီး မချုပ်ချယ်နဲ့တော့။ ထွက်သွား!"
မမက ပါးပြင်ကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်တယ်။ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသထက်စာရင်... နာကျင်မှု၊ သနားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
"နင်... မင်း တကယ်အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား... ကောင်းပါပြီ မောင်။ နင် ရွေးချယ်တဲ့ လမ်းပဲ" ဆိုပြီး မမ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ ကျွန်တော် မမကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရခြင်းပါပဲ။
## အခန်း (၅) — Emotional Collapse
ခြောက်လ... ခြောက်လပဲ ကြာပါတယ်။ သွန်းက ကျွန်တော့် ရှယ်ယာတွေကို ရောင်းထုတ်ပြီး နိုင်ငံခြားကို ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းပြီး ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားတယ်။ အိမ်၊ ကား အကုန်အသိမ်းခံရမယ့် ကိန်းဆိုက်လာတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် တွေးမိတာ တစ်ယောက်တည်းပါ။ 'မမ'။
ကျွန်တော် မမဆီ ဖုန်းဆက်တယ်။ စက်ပိတ်ထားတယ်။ မမရဲ့ အိမ်ကို သွားတယ်။ အိမ်ကို ရောင်းသွားတာ ကြာပြီတဲ့။ ကျွန်တော် ရူးမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတွေ ပြိုကျပြီး ဘဝတစ်ခုလုံး အမှောင်ကျသွားခဲ့တယ်။
## အခန်း (၆) — Breaking Point
ကျွန်တော့်ကို တရားစွဲထားတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြေရှင်းဖို့ ရှေ့နေရုံးကို ရောက်သွားတဲ့နေ့က... ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတယ်။ ရှေ့နေက စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ပေးတယ်။
"ခင်ဗျားကို တရားစွဲထားတဲ့ အကြွေးတွေ အားလုံးကို လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကတည်းက လူတစ်ယောက်က အကုန်ဆပ်ပေးသွားခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ကုမ္ပဏီနာမည် မပျက်အောင်လို့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကို ရောင်းပြီး ရှင်းပေးသွားတာ"
စာရွက်ပေါ်က လက်မှတ်က 'မမ' ရဲ့ လက်မှတ်။
"ပြီးတော့... သူ ဒီစာကို ခင်ဗျားဆီ ပေးခိုင်းထားတယ်"
စာတိုလေးတစ်စောင်။
*“မောင်... မမပြောခဲ့ဖူးတယ်နော်၊ မောင် အဆင်မပြေရင် မမ ရှိတယ်လို့။ မမပေးနိုင်တာ ဒါနောက်ဆုံးပဲ။ မောင့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ မိန်းမကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ မောင့်ရဲ့ အတ္တနဲ့ မာနကသာ မောင့်ကို ဖျက်ဆီးသွားတာပါ။ မမ သိပ်ချစ်ရတဲ့ မောင်... တစ်သက်လုံး ကျန်းမာပါစေ။”*
ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ မမက သွန်းရဲ့ အကြံအစည်ကို သိလို့ တားခဲ့တာ၊ ကျွန်တော်က မယုံကြည်တဲ့အပြင် စော်ကားခဲ့သေးတယ်။ မမက သူမကို ကျွန်တော် ဆိုးရွားစွာ ပြစ်မှားခဲ့တာတောင်မှ၊ သူမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးနဲ့ ရင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်သွားခဲ့တယ်။
## အခန်း (၇) — Ending + Lesson
ကျွန်တော် မမကို လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ နှစ်နှစ်လုံးလုံး နေရာအနှံ့ ရှာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ နယ်မြို့လေးတစ်ခုက ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းမှာ မမ သီလရှင်ဝတ်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် သွားတွေ့တဲ့အခါ မမက သစ်ပင်အောက်မှာ တံမြက်စည်း လှဲနေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ငြိမ်သက်နေတယ်။ အမုန်းတရားလည်း မရှိသလို၊ အချစ်တွေ၊ သံယောဇဉ်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ လွတ်လပ်ပြီး အေးချမ်းနေတဲ့ အကြည့်တစ်ခုသာ။
"မမ... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်..." လို့ ငိုယိုပြီး ပြောတော့၊ သူမက ပြုံးရုံလေး ပြုံးတယ်။
"ဒကာလေး... အားလုံးက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ပြန်ပါတော့"
စကားတစ်ခွန်းတည်းပါပဲ။ သူမ လှည့်ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ တချို့အမှားတွေက ပြင်ဆင်ခွင့် မရှိတော့ဘူးဆိုတာကိုပါ။
**"တချို့လူတွေကို ချစ်တာနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး... သူတို့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို နားလည်တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ လိုတယ်။ အချိန်လွန်မှ ရလာတဲ့ နောင်တဟာ ဘဝတစ်သက်စာ ကျိန်စာတစ်ခုလို လောင်ကျွမ်းနေတတ်တယ်။"**