ကြာကူလီ ပထွေး
အခန်း (၁) အိမ်ထဲက လူစိမ်း
မိုးတဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ အမေက သူ့ကို အိမ်ထဲကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ပြီးလို့ သိပ်မကြာသေးဘူး။ အဖေဆုံးသွားတာ ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတို့သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝထဲကို သူဟာ ဝင်ရောက်လာသူပေါ့။ သူ့နာမည်က ကိုကိုနိုင်တဲ့။ အမေကတော့ သူ့ကို ကိုကိုလို့ပဲ ခေါ်တယ်။ ကျွန်မထက် ဆယ်နှစ်လောက်ပဲ ကြီးမယ့်သူ့ကို ပထွေးလို့ ခေါ်ဖို့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အတော်လေး ဝန်လေးခဲ့တယ်။ သူက အသားညိုညို၊ အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ မျက်လုံးတွေက အမြဲတမ်း ပြုံးနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေနောက်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။ သူက မြို့ထဲမှာ ပွဲစားလုပ်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ အလုပ်ပုံစံက သိပ်မသေချာဘူး။ သူ့ဆီက အမြဲတမ်း ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေး ရနေတတ်တယ်။ အမေကတော့ သူ့ကို အရူးအမူး ချစ်နေရှာတာ။
အခန်း (၂) နွေးထွေးမှုအတုအယောင်
အိမ်မှာ သူရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း အိမ်ကလေးက အရင်ကထက် ပိုစိုပြေလာသလို ထင်ရတယ်။ သူက စကားပြော အရမ်းကောင်းတယ်။ ကျွန်မ ကျောင်းကပြန်လာရင် "သမီးလေး ပင်ပန်းနေပြီလား" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို သူက ဖျောက်ဖျက်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ အမေ မရှိတဲ့အချိန်တွေမှာ သူက ကျွန်မကို မုန့်ဝယ်ကျွေးတယ်၊ စာကူသင်ပေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အင်္ကျီအသစ်လေးတွေကို သူက အမြဲတမ်း ချီးကျူးတတ်တယ်။ "သမီးက ဒီအရောင်လေးနဲ့ သိပ်လှတာပဲ" လို့ သူပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးလေး ခံစားရတယ်။ အဲဒါဟာ ဖခင်တစ်ယောက်ဆီက ရတဲ့ နွေးထွေးမှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုလားဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသဲကွဲခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃) လမ်းမှားခြင်းရဲ့ အစ
တစ်ညမှာ အမေက နယ်က အဘွားနေမကောင်းလို့ ခေတ္တသွားကြည့်ရတယ်။ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ သူပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ မိုးကလည်း သည်းသည်းမဲမဲ ရွာနေတာ။ ကျွန်မ စာကျက်နေတုန်း သူ ကျွန်မအခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကော်ဖီခွက်လေး တစ်ခွက်ပါတယ်။ "စာသိပ်မလုပ်နဲ့ဦး သမီး၊ ခေါင်းပူနေမယ်" ဆိုပြီး သူက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးလေးကို အသာအယာ ဆုပ်နယ်ပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေက အရမ်းမြန်နေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ နားနားကို ကပ်ပြီး "သမီးကို ကိုကို အရမ်းချစ်တာ သိလား" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီ "ကိုကို" ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းက ပထွေးတစ်ယောက်ထက် ချစ်သူတစ်ယောက်ရဲ့ လေသံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မတွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု စတင်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) သံသယနဲ့ လှည့်ကွက်
ရက်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ ကျွန်မ သူ့အပေါ်မှာ ရူးရူးမူးမူး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အမေနဲ့ သူ စကားပြောနေရင် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်သလိုပဲ။ ဝန်တိုမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဖုန်းထဲကနေ "ကိုကို့ကိုပဲ ယုံပါ၊ သမီးအမေကိုတော့ သနားလို့ အတူနေပေးနေတာ" လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မကလည်း အလိုက်မသိဘဲ အဲဒီစကားတွေကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ သူ့ဖုန်းထဲကို မသိတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုကနေ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ဝင်လာတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ "ကိုကို ဘယ်တော့ လာမှာလဲ၊ ပိုက်ဆံကိစ္စ ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ" ဆိုတဲ့ စာသားတွေ။ ကျွန်မ စုံစမ်းကြည့်တော့ သူဟာ ဒီရပ်ကွက်ထဲတင်မကဘဲ တခြားနေရာတွေမှာလည်း ဒီလိုမျိုး နုပျိုတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို မြှူဆွယ်ပြီး ပိုက်ဆံလိမ်နေတဲ့ "ကြာကူလီ" တစ်ယောက်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၅) အမှန်တရားရဲ့ ရိုက်ချက်
ကျွန်မ ရင်တွေ ကွဲထွက်မတတ် ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို သွားမေးတော့ သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ပြုံးပြီး "ဒါတွေက အလုပ်သဘောအရ ပြောတာပါ သမီးရယ်၊ သမီးကိုပဲ ကိုကို တကယ်ချစ်တာ" လို့ ချော့ပြန်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးကတော့ အမေ့ရဲ့ ရွှေထည်တွေကို သူ ခိုးထုတ်နေတာကို ကျွန်မ မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့နေ့ပဲ။ ကျွန်မ အမေ့ကို ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အမေက သူ့ကို သိပ်ယုံကြည်နေတာ။ သူက ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်လာတယ်။ "သမီးနဲ့ ကိုကို့အကြောင်း အမေ့ကို ပြောလိုက်ရင် အမေ သေသွားလိမ့်မယ်၊ အေးအေးဆေးဆေး နေစမ်းပါ" တဲ့။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်ကလို နွေးထွေးမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ အရေခြုံထားတဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကိုပဲ မြင်နေရတော့တယ်။
အခန်း (၆) ပြိုလဲသွားတဲ့ အိမ်မက်
နောက်ဆုံးမှာတော့ အရာအားလုံးက ပေါက်ကွဲကုန်တော့တာပဲ။ အမေက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို သိသွားခဲ့တယ်။ အမေက ကျွန်မကို ပါးရိုက်တယ်၊ နှင်ထုတ်တယ်။ "ငါ့လင်ကို မြှူဆွယ်ရသလား" ဆိုပြီး အမေက ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ "မင်းသမီးက ကျွန်တော့်ကို အတင်းကပ်နေတာပါ" လို့ အမေ့ရှေ့မှာတင် ဗြောင်လိမ်တော့တာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရပြီ။ သူဟာ လူသားမဟုတ်ဘူး၊ သွေးအေးတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ပဲ။ သူ ကျွန်မတို့သားအမိကြားကို ပြိုကွဲအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ညတွင်းချင်းပဲ သူ အိမ်က ပစ္စည်းတချို့နဲ့ အမေ့ရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၇) နောင်တနဲ့ ကျန်ရစ်သူ
သူ ထွက်သွားပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာ အမေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံစည်ခဲ့တယ်။ ကံကောင်းလို့ မသေခဲ့ပေမဲ့ အမေဟာ စိတ်ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ဘူး။ တစ်နေ့လုံး ငိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ "ကိုကို လာမှာပါ" လို့ပဲ တတွတ်တွတ် ရွတ်နေတတ်တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ပြီး အမေ့ကို ပြုစုနေရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ သူ့ဆီက Seen ဖြစ်ပြီး ဘာပြန်စာမှ မလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ရင်း နေ့တိုင်း ငိုမိတယ်။
အံ့သြစရာ Twist တစ်ခုကတော့ သူထွက်ပြေးသွားပြီး တစ်လအကြာမှာ ကျွန်မဆီကို စာအိတ်တစ်အိတ် ရောက်လာတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်နဲ့ စာတစ်စောင်ပါတယ်။ "သမီး ... ကိုကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကိုကိုက လူယုတ်မာတစ်ယောက်ပါ။ သမီးတို့ဆီက ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ကိုကို့ရဲ့ အကြွေးရှင်တွေ သတ်မှာကြောက်လို့ ယူလိုက်ရတာ။ သမီးကို ကိုကို တကယ်ချစ်ခဲ့မိတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့လိုလူက သမီးတို့ဘဝထဲမှာ မရှိသင့်ဘူး။ အမေ့ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါ" တဲ့။
ကျွန်မ အဲဒီစာကို ဖတ်ပြီး ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိခဲ့ဘူး။ သူ ကျွန်မတို့ကို ကာကွယ်ချင်လို့ ထွက်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နောက်ထပ် စကားလုံးလှလှလေးတွေ သုံးသွားတာလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့ ဘဝကတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ အချစ်ဆိုတာကို ယုံကြည်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေအတွက် ဒီနေ့ထိ ပေးဆပ်နေရတုန်းပဲ။ အိမ်ရှေ့က မိုးစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ... တချို့သော နွေးထွေးမှုတွေဟာ အေးစက်တဲ့ သေခြင်းတရားထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားထက် သူချန်ထားခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကသာ ထိုသူရဲ့ စိတ်ရင်းကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ အချစ်ကို အယုံအကြည် မစောပါနှင့်၊ တခါတရံ အပြုံးများနောက်ကွယ်တွင် ချောက်ကမ္ဘာ ရှိနေတတ်သည်။