မိန်းမကြာကူလီ
အခန်း (၁)
ကျွန်မရှေ့က ကော်ဖီခွက်ထဲက အငွေ့တွေဟာ လေထဲမှာ ပျော်ဝင်လို့။ ဆိုင်ပြင်ပမှာတော့ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းဟာ မီးခိုးရောင် သန်းနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းလေးက စားပွဲပေါ်မှာ ခဏခဏ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မ လှည့်မကြည့်ဖြစ်ဘူး။ အဲဒီ ဖုန်းထဲမှာ ကျွန်မကို ရှင်သန်စေတဲ့၊ တစ်ဖက်ကလည်း ကျွန်မကို ဝါးမြိုနေတဲ့ အမျိုးသားသုံးယောက်ရဲ့ စာတွေ ရှိနေတယ်။ တစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကို တာဝန်ယူပေးထားတဲ့ ငွေရတုအရွယ် လူကြီးလူကောင်း၊ နောက်တစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့ လူငယ်လေး၊ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ တရားဝင် အိမ်ထောင်ဖက်လို့ လောကကြီးကို ပြထားတဲ့ ကိုတိုး။ ကျွန်မကတော့ ဒီကစားပွဲမှာ အနိုင်ရနေတဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ခဲ့တာ။ လှပတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ညှို့ဓာတ်ရှိတဲ့ စကားလုံးတွေနောက်မှာ ကျွန်မဟာ အမျိုးသားတွေကို အသုံးချပြီး ကိုယ့်ဘဝကို တည်ဆောက်နေတဲ့ မိန်းမကြာကူလီတစ်ယောက်ပေါ့။
အခန်း (၂)
ကိုတိုးနဲ့ ကျွန်မက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ။ သူက ရိုးအအ ဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်မကို တုန်နေအောင် ချစ်တာကလွဲရင် သူ့မှာ ဘာမှ ထူးခြားတာမရှိဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မ သူ့ကို ရွေးခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မ ဘာလုပ်လုပ် သူကတော့ ယုံကြည်ပေးနေမှာပဲလေ။ ကျွန်မ အလုပ်က နောက်ကျမယ်ဆိုရင်လည်း သူက ထမင်းဟင်းချက်ပြီး စောင့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးကြီး အိတ်တွေ၊ အဝတ်အစားတွေကို အလုပ်က ဘောနပ်စ်ရလို့ ဝယ်တာဆိုတဲ့ စကားကို သူက ကလေးတစ်ယောက်လို ယုံခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့အပေါ် သံယောဇဉ်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသံယောဇဉ်က ကျွန်မရဲ့ လောဘနဲ့ မာန်မာနကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အပြင်လောကမှာတော့ အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရင်း၊ ကွယ်ရာမှာတော့ ငွေကြေးနဲ့ အခွင့်အရေးတွေအတွက် ရသမျှ အမျိုးသားတွေကို အသုံးချနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ဖန်သားပြင်ပေါ်က ပုံရိပ်လိုပဲ လှပလွန်းနေခဲ့တာ။
အခန်း (၃)
အလှည့်အပြောင်းက မထင်မှတ်ဘဲ ရောက်လာတာ။ ကျွန်မ အမှီပြုထားတဲ့ လူကြီးလူကောင်း ဦးကျော်က သူ့ဇနီးနဲ့ ပြဿနာတက်ပြီး ကျွန်မဆီကို အပူတပြင်း ဖုန်းဆက်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အပြင်မှာ ရှိနေတာ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ပိတ်ထားလိုက်မိတယ်။ နောက်တစ်နေ့မှာ ဦးကျော်က ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး "မင်း ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်တာ နောင်တရစေရမယ်" လို့ ခပ်အေးအေးပဲ ပြောသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ တခြားလှေကားထစ်တွေ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ခွင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကောလာဟလတွေ ပြန့်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေ၊ ဓာတ်ပုံတွေဟာ အီးမေးလ်တွေကတစ်ဆင့် ရုံးကလူတွေဆီ ရောက်ကုန်တယ်။
အခန်း (၄)
ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ လောကကြီးဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျလာခဲ့တယ်။ အလုပ်ကနေ အနားယူဖို့ အကြောင်းကြားစာ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ အကူအညီတောင်းခဲ့တဲ့ အမျိုးသားတွေအားလုံးဟာ ဖုန်းတွေကို ပိတ်ထားကြတယ်၊ စာပို့ရင်လည်း ပြန်မဖြေကြတော့ဘူး။ သူတို့အတွက် ကျွန်မဟာ သုံးပြီးသား တစ်ရှူးတစ်ရွက်လို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ "Seen" ဖြစ်ပြီး ပြန်မလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။ ကျွန်မ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မဆီမှာ ကိုတိုးပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကိုတိုးကတော့ ဘာမှမသိသလိုပဲ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်နေတုန်း။ ကျွန်မ ရှက်စိတ်နဲ့ နောင်တတွေ ရောပြွမ်းပြီး သူ့ကို ကြည့်မိတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ဆစ်ဆစ် နာကျင်လာတယ်။ "ကိုတိုး... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား" လို့ စိတ်ထဲကပဲ ခဏခဏ မေးနေမိတယ်။
အခန်း (၅)
အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ အကြွေးရှင်တွေက အိမ်အထိ လိုက်လာကြပြီ။ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်သမျှ ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ရောင်းရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလှအပတွေ၊ မာန်မာနတွေဟာ အဖတ်ဆယ်လို့ မရအောင် ပျက်စီးကုန်ပြီ။ တစ်ညမှာ ကျွန်မ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေတုန်း ကိုတိုး အခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချတယ်။ "နှင်း... အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီလား" လို့ သူက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ အမှားတွေကို ဝန်ခံပြီး သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူက ကျွန်မကို တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အေးစက်မှုတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
အခန်း (၆)
"မင်း သိရဲ့လား နှင်း... မင်းရဲ့ ရုံးကို အီးမေးလ်တွေ ပို့ခဲ့တာ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ" တဲ့။ ကိုတိုးရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ "ရှင်... ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ" လို့ ကျွန်မ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးမိတယ်။ "ငါ အစကတည်းက အားလုံး သိနေတာ။ မင်း ဘယ်သူတွေနဲ့ ဘယ်ကိုသွားတယ်၊ ဘာတွေလုပ်တယ်ဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို လူအတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့တာ။ အခုတော့ မင်းမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ မင်းကို ချစ်တဲ့သူလည်း မရှိတော့ဘူး၊ မင်း အသုံးချလို့ရမယ့်သူလည်း မရှိတော့ဘူး။ ငါလည်း မင်းကို ထားခဲ့တော့မယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ဖိထားမိတယ်။ ကိုတိုးဟာ ကျွန်မ ထင်သလို အူကြောင်ကြောင် လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ကျဆုံးခန်းကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နေတာပဲ။ သူ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မမှာ တားဖို့ အင်အားတောင် မရှိတော့ဘူး။
အခန်း (၇)
အခုတော့ ကျွန်မဟာ အိမ်အစုတ်လေး တစ်လုံးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းလေးဟာ အသံတိတ်နေတာ ကြာပြီ။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ နွမ်းလျနေတဲ့၊ မျက်တွင်းဟောင်းလောင်းနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုပဲ တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မဟာ သူတစ်ပါးကို အသုံးချပြီး အမြင့်ဆုံးကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ချောက်ထဲ တွန်းချခဲ့မိတာ။ ငွေတွေ၊ ဂုဏ်တွေဆိုတာ ခဏတာ အရိပ်တွေမှန်း သိချိန်မှာ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ မိန်းမကြာကူလီတစ်ယောက်အဖြစ် ကစားပွဲကို စခဲ့ပေမဲ့ အရှုံးသမားအဖြစ်နဲ့ပဲ ဇာတ်သိမ်းခဲ့ရတယ်။
သင်ခန်းစာ။ ။ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေကို လှည့်စားမှုနဲ့ တည်ဆောက်ရင် အချိန်တန်တဲ့အခါ ပိုပြီး နာကျင်စွာနဲ့ ပြိုလဲတတ်ပါတယ်။
ပြီး၏။