တဏှာရဲ့သားကောင်
အခန်း (၁) အစပြုခြင်း
ကျွန်မဘဝက ခြောက်သွေ့လွန်းလှပါတယ်။ နေ့စဉ်ရုံးတက်၊ ရုံးဆင်း၊ အဆောင်ပြန်နဲ့တင် လည်ပတ်နေတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုပါပဲ။ အထီးကျန်ခြင်းဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရေမပါတဲ့ ရေကန်တစ်ခုလို အက်ကွဲကြောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းခန့် ကျွန်မဘဝထဲကို ရောက်လာခဲ့တာပါ။ သူက ကျွန်မထက် အသက်ငါးနှစ်လောက်ငယ်ပေမယ့် ရင့်ကျက်တဲ့ အမူအရာရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ချိုမြိန်လွန်းလို့ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်ဆာလောင်နေတဲ့ စိတ်အာရုံတွေဟာ အဆိပ်မှန်းမသိဘဲ သောက်သုံးမိခဲ့တာပါ။
ကျွန်မက လူကို အယုံလွယ်တတ်တဲ့ အားနည်းချက်ရှိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က နည်းနည်းလေး ဂရုစိုက်ပြလိုက်ရင်ပဲ အရာအားလုံး ပုံအောပေးလိုက်ချင်တဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးပေါ့။ အချစ်ကို ငတ်မွတ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အာရုံတွေဟာ မင်းခန့် ခင်းကျင်းထားတဲ့ တဏှာပိုက်ကွန်ထဲကို တစ်စစ တိုးဝင်မိမှန်း မသိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၂) ချိတ်ဆက်မှု
သူနဲ့ စတွေ့ပြီး သုံးလလောက်မှာတင် ကျွန်မတို့ ဆက်ဆံရေးက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို "အမ" လို့ မခေါ်တော့ဘဲ "မ" လို့ ခေါ်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်တွေ ခုန်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကရသမျှ လစာတွေကို သူနဲ့အတူ သုံးစွဲရတာကို ပျော်နေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို အရမ်းဂရုစိုက်ပြတယ်။ တစ်ညလုံး ဖုန်းပြောမယ်၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်နေရင် နှစ်သိမ့်ပေးမယ်။
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "ငါ့ဘဝအတွက် အဖော်စစ်ကို တွေ့ပြီ" လို့ မှတ်ယူခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့တာက သူ ကျွန်မကို ချဉ်းကပ်တာဟာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မဆီက ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေကိုသာ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ သူနဲ့ ရှိနေချိန်မှာ ကျွန်မဟာ လောကကြီးကို မေ့သွားတတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အထိအတွေ့တွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ သားကောင်တစ်ကောင်လို ငြိမ်သက်နေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၃) အချိုးအကွေ့
အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ မင်းခန့်ရဲ့ ဗီဇတွေက ပေါ်လာပါတော့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို အမြဲစစ်တယ်၊ အမျိုးသားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ စကားပြောတာကို မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ကနေ တဖြည်းဖြည်း ခွဲထုတ်ပစ်တယ်။ "မ ကို ချစ်လွန်းလို့ စိုးရိမ်တာပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မအတွက်တော့ ချိုသာတဲ့ သံခြေကျင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
တစ်ရက်မှာ သူက ကျွန်မဆီကနေ ငွေအမြောက်အမြား ချေးတယ်။ သူ့သူငယ်ချင်းနဲ့ ရှယ်ယာလုပ်ထားတာ အရှုံးပေါ်လို့ဆိုပြီး မျက်ရည်ခံကာ ပြောလာတဲ့အခါ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ အပ်ငွေလေးတွေကို ထုတ်ပေးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ ဆက်ဆံရေးဟာ နာကျင်မှုတွေဘက်ကို ဦးတည်သွားပါတော့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မဆီကနေ လိုချင်တာရသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ စိမ်းကားလာခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) ပဋိပက္ခ ရင့်မှည့်လာခြင်း
ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် သူ မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင်လည်း Seen ဖြစ်နေပေမယ့် ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ အဲဒီ "Seen" ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ အဆောင်ကို သူ လုံးဝမလာတော့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်အားငယ်ပြီး ငိုကြွေးနေချိန်မှာ သူကတော့ တစ်ခြားတစ်နေရာမှာ ပျော်ပါးနေခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်မ သူ့ဆီကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်မိတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကိုင်ရင်လည်း "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ နားငြီးတယ်" ဆိုတဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားလုံးတွေပဲ ကြားရတယ်။ "မင်းက ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးထားလို့ ငါ့ကို ဝယ်ထားတယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဆိုပြီး ကျွန်မရဲ့ စေတနာကို စော်ကားလာတယ်။ ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ အရမ်းနာကျင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ စွဲလမ်းမှု တဏှာရဲ့ ကျွန်ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဝန်မခံချင်ခဲ့တာပါ။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အချိန်တွေ၊ ပိုက်ဆံတွေတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေပါ သူ့လက်ထဲမှာ ကြေမွကုန်ပြီ။ တစ်ညမှာ ကျွန်မ သူ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်သွားခဲ့မိတယ်။ သူဟာ တခြားမိန်းကလေး တစ်ယောက်နဲ့ ရယ်ရယ်မောမော ရှိနေခဲ့တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလိုပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးက ကျွန်မထက် အများကြီး ငယ်သလို၊ လှလည်း လှပါတယ်။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး တစ်ခုလုံး ဆို့တက်လာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို သွားပြီး ရှင်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ခြေထောက်တွေက မခိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ အဆောင်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မကို သူက အရုပ်တစ်ရုပ်လို ကစားသွားတာပဲ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် လိုသုံး ပစ္စည်းတစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သို့
နောက်ဆုံးတော့ ပေါက်ကွဲမှုက ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ မင်းခန့် ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချော့အမော့ မဟုတ်ဘူး။ "ငွေထပ်လိုချင်လို့" တဲ့။ ကျွန်မက မရှိတော့ဘူးလို့ ငြင်းလိုက်တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်ပါတော့တယ်။ ကျွန်မတို့ အတူရှိခဲ့စဉ်က သူ တိတ်တိတ်လေး ရိုက်ထားခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ဗီဒီယိုတွေကို ပြပြီး ငွေညှစ်ပါတော့တယ်။
"မင်း ငါ့ကို ငွေမပေးရင် ဒီပုံတွေအားလုံး လူမှုကွန်ရက်ပေါ် တင်လိုက်မယ်" တဲ့။
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေအားလုံးဟာ ရွံရှာမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူဟာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးစက်သွားတယ်။ နာကျင်မှုတွေက အစွန်းရောက်သွားတဲ့အခါ ကြောက်ရွံ့မှုဆိုတာ မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီညက ကျွန်မ သူ့ကို တွေ့ဖို့ ချိန်းလိုက်တယ်။
သူ ရောက်လာတဲ့အခါ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ပြုံးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မသိတာက ကျွန်မရဲ့ အိတ်ထဲမှာ အသံဖမ်းစက်လေး တစ်လုံးရှိနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။ သူ ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ စကားလုံးတွေ၊ သူ ကျွန်မဆီကနေ ငွေတွေ ဘယ်လောက် ယူခဲ့တယ်ဆိုတာတွေကို သူကိုယ်တိုင် ဝန်ခံအောင် ကျွန်မ စကားတွေ အသွားအပြန် ပြောခဲ့တယ်။
အခန်း (၇) ဇာတ်သိမ်းနှင့် သင်ခန်းစာ
ဒီနေရာမှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ မင်းခန့်က အမှန်တော့ တကယ့် လူဆိုးမဟုတ်ဘူး။ သူဟာ လောင်းကစားကြွေးတွေကြောင့် တခြားလူမိုက်တွေရဲ့ စေခိုင်းမှုကို ခံနေရတာပါ။ သူ ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ အဲဒီလူမိုက်တွေက သူ့ကို လာခေါ်ကြတယ်။ သူတို့က မင်းခန့်ကို ကျွန်မရှေ့တင် ရိုက်နှက်ကြတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "ပြေးတော့... မ" လို့ တစ်ခွန်းပဲ ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။
သူ ကျွန်မကို အသုံးချခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် နောက်ဆုံးအချိန်မှာတော့ သူ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒါကလည်း သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် သရုပ်ဆောင်မှုတစ်ခုလား။ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရဲစခန်းကို သွားပြီး အသံဖမ်းထားတာတွေ အကုန်အပ်ခဲ့တယ်။ မင်းခန့်နဲ့ အဲဒီလူမိုက်တွေ အကုန်အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။
အခု ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပါ။ အရင်ကထက် ပိုပြီးတော့တောင် အထီးကျန်နေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုရှိတာက ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးဟာ အရင်လိုတော့ တဏှာရဲ့ သားကောင် မဟုတ်တော့ပါဘူး။ နာကျင်မှုတွေကနေ ရလာတဲ့ သင်ခန်းစာက ကျွန်မကို ပိုပြီး မာကျောစေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်လုံးတွေက ညိုမည်းနေပေမယ့် အကြည့်တွေကတော့ ပြတ်သားနေခဲ့ပြီ။ အချစ်ဆိုတာကို အကြောင်းပြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေကို ကျွန်မ အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ အပြန်အလှန် လေးစားမှုမပါရင် တဏှာရဲ့ အသုံးတော်ခံ သားကောင်ဘဝကိုသာ ရောက်ရှိသွားတတ်ပြီး၊ အလင်းရောင်မရှိတဲ့ အမှောင်တွင်းထဲမှာ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်တတ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပါ။