**အခန်း (၁)**
လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်အသက်ထက် ပိုချစ်မိသွားတဲ့အခါ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အရာရာတိုင်းဟာ သူတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။
ကျွန်တော်နဲ့ နန္ဒာတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်းက (၅) နှစ်ရှိပါပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကကြည့်ရင် ကျွန်တော်တို့က သိပ်ကိုပြည့်စုံပြီး သာယာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာအဆင့်နဲ့ အလုပ်လုပ်တယ်။ နန္ဒာ့ကို ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်မလုပ်စေချင်တဲ့အတွက် အိမ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေခိုင်းခဲ့တယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ နန္ဒာလုပ်ပေးတဲ့ ကော်ဖီလေးသောက်၊ အလုပ်ကပြန်လာရင် သူ့အပြုံးလေးတွေကို ကြည့်ပြီး တစ်နေ့တာ အမောတွေ ပြေခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့် နတ်ပြည်လေးတစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် သူ့ကို သိပ်ချစ်တယ်။ သူ လိုချင်တာမှန်သမျှ အကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးဟာ နန္ဒာဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီကမ္ဘာငယ်လေးက အချိန်မတန်ဘဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ပါဘူး။
**အခန်း (၂)**
ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူဘဝတုန်းက အမှတ်တရတွေက ခုချိန်ထိ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ ရှင်သန်နေဆဲပါ။ နန္ဒာဟာ သိပ်ကို နားလည်မှုရှိပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြိုးစားရုန်းကန်နေရတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အရိပ်လို ကပ်ပြီး အားပေးခဲ့တယ်။
"ကိုကို ပင်ပန်းနေပြီလား... နန္ဒာ နှိပ်ပေးမယ်နော်" ဆိုတဲ့ အသံလေးကြားရုံနဲ့ ကျွန်တော့်အမောတွေ ပြေခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ပြီးစ အချိန်တွေမှာ ဘာမှ သိပ်မပြည့်စုံခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ရယ်မောသံတွေက အိမ်လေးထဲမှာ အမြဲ လွှမ်းခြုံနေခဲ့တယ်။ အတူတူ ဈေးဝယ်ထွက်တယ်၊ အတူတူ ဟင်းချက်ကြတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ရုပ်ရှင်လေး အတူတူကြည့်ရင်း အနာဂတ်အကြောင်းတွေ တိုင်ပင်ခဲ့ကြတယ်။
အဲ့ဒီတုန်းက သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ "နန္ဒာ့ဘဝမှာ ကိုကို့ကို ရလိုက်တာ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ... ကိုကို့ကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားဘူး" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလေးကို ကျွန်တော် အရူးအမူး ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ အုတ်မြစ်ပဲလို့ ကျွန်တော် ခံယူထားခဲ့မိတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
**အခန်း (၃)**
ပြောင်းလဲခြင်းတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အစပြုလာခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး နန္ဒာ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလာတယ်။ အရင်က ကျွန်တော် အလုပ်ကပြန်လာရင် အပြုံးနဲ့ ဆီးကြိုတတ်တဲ့သူက အခုဆိုရင် ဖုန်းလေး တစ်ပွတ်ပွတ်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တယ်။
ညဘက်တွေဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို ကျောခိုင်းပြီး ဖုန်းကို အသံတိတ်လုပ်ကာ စာတွေရိုက်နေတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းကြည့်ရင်း ပြုံးနေတတ်တာကို မြင်တော့ "ဘာတွေ အဲ့လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းနေတာလဲ မိန်းမ" လို့ မေးမိတဲ့အခါ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အထက်တန်းကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေ Group Chat ထဲမှာ စနေကြလို့ပါ" လို့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ဖြေတတ်တယ်။
သူ့ဖုန်းကို Password တွေ ခဏခဏ ပြောင်းလာတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲသွားရင်တောင် ဖုန်းကို ယူသွားတတ်တဲ့အထိ ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အရင်ကလို နွေးထွေးမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ မမြင်ရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားသွားသလို ခံစားလာရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ကိစ္စတွေ၊ စီးပွားရေး ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတော့ ဒါတွေကို သိပ်ပြီး အလေးအနက် မထားခဲ့မိဘူး။ အိမ်ရှင်မ တစ်ယောက်အနေနဲ့ အိမ်မှာ ပျင်းနေလို့ ဖုန်းသုံးတာပဲ နေမှာပါဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။
**အခန်း (၄)**
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ တစ်ည... မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီညက နန္ဒာ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတဲ့အချိန် သူ့ဖုန်းက ကုတင်ပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းက Silent လုပ်ထားပေမဲ့ မျက်နှာပြင်က လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး Message တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူများဖုန်းကို မကြည့်တတ်တဲ့ ကျွန်တော်က ဘာစိတ်ကူးပေါက်သွားလဲ မသိဘူး၊ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"မောင် လွမ်းနေပြီ နန္ဒာ... မနက်ဖြန် အရင်နေရာမှာပဲ တွေ့ကြမယ်နော်။ သတိရလို့ ရူးတော့မယ်"
အဲ့ဒီစာကြောင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ ထိုးခွဲလိုက်သလိုမျိုး နာကျင်မှုက တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြန့်နှံ့သွားတယ်။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ သူ့ဖုန်းကို ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ (ကံကောင်းစွာနဲ့ သူ့ Password ကို ကျွန်တော် ရိပ်မိထားခဲ့တယ်)။
Chat box ထဲမှာတော့ ကျွန်တော် မသိတဲ့ 'ဇော်' ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လူတစ်ယောက်။ စာတိုတွေက တစ်စောင်နှစ်စောင် မကဘူး... လချီပြီး ပြောထားတဲ့ ချစ်တင်းနှီးနှောစာတွေ၊ အတူတူ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ကျွန်တော့်ကို လိမ်ပြီး အပြင်ထွက်တွေ့ခဲ့ကြတဲ့ နေ့ရက်တွေ။ အားလုံး... အားလုံးက ရှင်းလင်းနေတယ်။ ကျွန်တော် ရူးသွားမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရသိမ်းမရ စီးကျလာတယ်။ ကျွန်တော် အမြတ်နိုးဆုံး၊ အယုံကြည်ဆုံး မိန်းမက ကျွန်တော့်ကို ရက်ရက်စက်စက် သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
**အခန်း (၅)**
ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ နန္ဒာက ကုတင်ပေါ်မှာ သူ့ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။
"ဒါ... ဒါ ဘာသဘောလဲ နန္ဒာ" ကျွန်တော့် အသံတွေက တုန်ယင်နေတယ်။
သူ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ငိုပါတော့တယ်။ "ကိုကို... နန္ဒာ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ... နန္ဒာ မှားသွားပါတယ်"
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဘာစာနာမှုမှ မရှိတော့ဘူး။ "ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" လို့ ကျွန်တော် အေးစက်စက်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ သူက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း "ရှစ်လလောက် ရှိပါပြီ" တဲ့။
ကျွန်တော် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ရှစ်လတောင်...။ ရှစ်လလုံးလုံး ကျွန်တော့်ကို အရူးတစ်ယောက်လို လှည့်စားခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်တော် ပင်ပန်းစွာ ရှာဖွေကျွေးမွေးထားတဲ့ ထမင်းကိုစားပြီး၊ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ပေါ်မှာနေရင်း တခြားယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်အပ်ခဲ့တာပေါ့။
"မင်း သူ့ကို ချစ်လား" လို့ ကျွန်တော် မေးတော့ သူ ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ အဲ့ဒီတိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်အတွက် အဖြေပါပဲ။ သူ ခဏတာ သွေးဆူပြီး မှားယွင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့နှလုံးသားပါ ပါသွားခဲ့ပြီဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ယူကျုံးမရဖြစ်ရတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိတယ်။ ငါ ဘာတွေများ လိုအပ်သွားလို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ ဖောက်ပြန်ချင်တဲ့သူအတွက် အကြောင်းပြချက်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်တာပဲ။
"မနက်ဖြန် မင်း ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး ဒီအိမ်က ဆင်းသွားပါတော့ နန္ဒာ။ ငါတို့ ကွာရှင်းကြတာပေါ့"
အဲ့ဒီစကားကို ပြောထွက်ဖို့ ကျွန်တော့် အသည်းနှလုံးတွေကို ချေမွပစ်လိုက်ရသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဆက်ပြီး လက်တွဲထားဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော့် ယောကျ်ားဂုဏ်သိက္ခာက ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။
**အခန်း (၆)**
နောက်နေ့မနက်မှာ သူ အထုပ်အပိုးတွေဆွဲပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ တံခါးပိတ်သံ ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် အိမ်ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချပြီး အသံထွက်တဲ့အထိ အော်ငိုလိုက်မိတယ်။
အိမ်ကြီးက အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ နေရာတိုင်းမှာ သူ့အရိပ်အယောင်တွေချည်းပါပဲ။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သူဝတ်ခဲ့တဲ့ ခါးပတ်ဖျင်၊ ဆိုဖာပေါ်မှာ သူထားခဲ့တဲ့ ခေါင်းအုံးလေး၊ လေအဝှေ့မှာ ရလိုက်တဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေး။ အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်နေသလိုပဲ။
ကျွန်တော် အချစ်ကြီးခဲ့သလို အခုတော့ အနာကြီး နာခဲ့ရပြီ။ သူများနဲ့ ဖောက်ပြန်သွားတဲ့ ကိုယ့်မယားရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်ခဲ့ရတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ နာကျင်မှုကို ဘယ်သူမှ နားလည်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ညတိုင်း အရက်ကို အဖော်ပြုပြီး အိပ်မပျော်တဲ့ ညပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့် ဘဝကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။
**အခန်း (၇)**
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒဏ်ရာတွေက အနည်းငယ်တော့ ကျက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမာရွတ်ကတော့ တစ်သက်လုံး ကျန်နေခဲ့မှာပါ။ ကျွန်တော် အခုတော့ အရာရာကို လက်ခံနိုင်အောင် ကြိုးစားနေပါပြီ။
ဒီဖြစ်ရပ်ကနေ ကျွန်တော် ဘဝသင်ခန်းစာ အကြီးကြီးတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ "လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးအဖြစ် မသတ်မှတ်ပါနဲ့" ဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ်က သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ ဘယ်လောက်ပဲ သစ္စာရှိရှိ၊ ထွက်သွားချင်တဲ့သူကတော့ ထွက်သွားမှာပါပဲ။
အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ဆိုကြပေမဲ့ သစ္စာတရား မပါတဲ့ အချစ်ကတော့ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ ရေနဲ့ တူပါတယ်။ သောက်လိုက်ရင် အာသာပြေပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သေဆုံးခြင်းကိုပဲ ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ပြီး လက်ခံဖို့တော့ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ဖန်ခွက်တစ်ခု ကွဲသွားရင် ပြန်ဆက်လို့ ရကောင်းရနိုင်ပေမဲ့ အက်ကြောင်းတွေကတော့ အမြဲတမ်း ထင်ကျန်နေမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို သင်ခန်းစာယူရင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုချစ်တတ်အောင် ကြိုးစားရင်း တစ်ယောက်တည်းသော ဘဝခရီးကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဆက်လျှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။