ဖောက်ပြန်တဲ့မယား
အခန်း (၁)
ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်သက် (၇) နှစ် ရှိခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ "သု" ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရတာဟာ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်လို့ အမြဲယုံကြည်ခဲ့တာ။ သူမက အေးချမ်းတယ်၊ သိမ်မွေ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အပေါ် သိပ်ဂရုစိုက်တတ်တာ။ မနက်တိုင်း ကျွန်တော် အလုပ်မသွားခင် နက်ကတိုင်လေးကို သေချာပြင်ပေးပြီး "အပြင်မှာ ဂရုစိုက်ဦးနော် ကို" လို့ ပြောတတ်တဲ့ သူမရဲ့ အပြုံးလေးတွေကို ကျွန်တော် အလွတ်ရနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာဆိုတော့ အလုပ်က နည်းနည်းပင်ပန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညနေအိမ်ပြန်ရောက်လို့ ခြံတံခါးဝမှာ ဆီးကြိုနေတဲ့ သုကို မြင်လိုက်ရရင် တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းသမျှတွေ အငွေ့ပျံသွားသလိုပဲ။ အိမ်လေးက သန့်ရှင်းနေတယ်၊ ထမင်းဝိုင်းမှာ ကျွန်တော်ကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေ အငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ ရှိနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး အိမ်ထောင်ဦးစီးပေါ့။ သုကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မငြိုငြင်ခဲ့ဘူး။ သူမ လိုချင်တာ မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့မှာ ကလေးမရသေးတာ တစ်ခုပဲ လိုအပ်ချက် ရှိခဲ့တာပါ။
အခန်း (၂)
လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး သု နည်းနည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ အရင်လို ကျွန်တော် ပြန်လာရင် တံခါးဝမှာ စောင့်မနေတော့ဘူး။ အခန်းထဲမှာ ဖုန်းလေးတစ်လုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် မေးရင်လည်း "အွန်လိုင်းကနေ ဈေးဝယ်နေလို့ပါ" ဒါမှမဟုတ် "သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောနေလို့" ဆိုတဲ့ အဖြေမျိုးပဲ ပေးတတ်တယ်။
ညဘက်တွေဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အိပ်ပျော်ပြီအထင်နဲ့ သူမ တစ်ဖက်ကိုလှည့်ပြီး ဖုန်းကို အချိန်အကြာကြီး သုံးနေတတ်တယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်က လာတဲ့ အလင်းရောင်က မှောင်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ထင်းနေတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရပေမယ့် "ငါ့မိန်းမကို ငါယုံရမယ်၊ သူလည်း ပျင်းမှာပေါ့" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သုရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိတော့ဘဲ လွင့်စင်နေသလိုမျိုး ကျွန်တော် ခံစားနေရပြီ။
အခန်း (၃)
တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ စောပြန်လာခဲ့တယ်။ သုကို အံ့သြသွားအောင် ဘာမှ မပြောဘဲ ပြန်လာတာ။ အိမ်ထဲဝင်လိုက်တော့ သုက ဖုန်းပြောနေတယ်။ ရယ်မောသံတွေက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတောင် မရယ်ဖူးတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ ရယ်မောသံမျိုး။
"အင်း... သူ မရှိဘူး... အလုပ်မှာလေ။ လွမ်းတာပေါ့... ခဏနေရင် ဖုန်းပြန်ဆက်မယ်နော် မောင်"
"မောင်" တဲ့လား...။ ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ မြေကြီးထဲ ကျွံဝင်သွားသလိုပဲ။ နှလုံးသွေးတွေ ရပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဝင်သွားတော့ သု လန့်ဖျန့်သွားပြီး ဖုန်းကို အမြန်ဝှက်လိုက်တယ်။ သူမ မျက်နှာက သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော့သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
"ဘယ်သူနဲ့ ပြောနေတာလဲ သု" လို့ ကျွန်တော် အတည်ငြိမ်ဆုံး မေးခဲ့တယ်။
"သူ... သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ပါ ကို။ မိန်းကလေး သူငယ်ချင်းပါ"
သူမ ညာနေပြီ။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေကို စိုက်မကြည့်ရဲဘဲ တုန်ရင်နေတဲ့ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှမ်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။
အခန်း (၄)
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စိမ်းသက်မှုတွေ စတင်လာတယ်။ ကျွန်တော် ညဘက်တွေ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ တစ်ညမှာတော့ သု အိပ်ပျော်နေတုန်း သူမရဲ့ ဖုန်းကို ကျွန်တော် ခိုးဖွင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ Password က ကျွန်တော့် မွေးနေ့ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့လည်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ ဂဏန်းတွေ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရင်း တစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေခဲ့တာ။ Messenger ထဲက စာတွေ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပေးထားတဲ့ ကတိတွေ၊ ဓာတ်ပုံတွေ...။ ကျွန်တော် မကြည့်ရက်တော့လို့ ဖုန်းကို လွှတ်ချလိုက်မိတယ်။
ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ (၇) နှစ်တာ အိမ်မက်က ဝုန်းကနဲ ပြိုကျသွားပြီ။ ကျွန်တော် သူမကို ဘာတွေ လိုအပ်အောင် ထားခဲ့လို့လဲ? ကျွန်တော် ဘာတွေ မှားခဲ့လို့လဲ? အခန်းအပြင်ဘက်က လရောင်ကတောင် ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာတဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် အသံမထွက်ဘဲ ငိုခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၅)
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်တော် အားလုံးကို ဖွင့်ပြောခဲ့တယ်။ သု ငြင်းမရတော့ဘူး။ သူမ ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။
"သု မှားသွားပါတယ် ကိုရယ်... သုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... သု ခဏတာ စိတ်ကစားမိတာပါ..."
"ခဏတာ ဟုတ်လား သု? မင်း ပြောတဲ့ 'မောင်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ငါ့နှလုံးသားကို ဘယ်လောက် ခြေမွလိုက်သလဲ မင်းသိလား? ငါ မင်းကို အသက်ထက် ချစ်ခဲ့တာ။ မင်းအတွက် ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံး ပုံပေးထားတာ။ အခုတော့ ငါ့ယုံကြည်မှုတွေ အကုန်လုံးကို မင်း သတ်ပစ်လိုက်ပြီ"
သူမ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ မြင်နေရတာက သူမနဲ့ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ စကားပြောနေတဲ့ ပုံရိပ်တွေပဲ။ ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတာ တစ်ခါလုပ်မိရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ဖို့ လွယ်ကူသွားတတ်တဲ့ ရောဂါမျိုးပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ရတာ ရွံရှာစိတ်တွေ ဝင်လာတယ်။ ချစ်လွန်းလို့ ရွံတာထက် ပိုနာကျင်ရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိမယ်မထင်ဘူး။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ဒီအိမ်မှာ သူမနဲ့ ဆက်နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ပရိဘောဂ တိုင်း၊ နံရံ တိုင်းမှာ သူမရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုတွေက အရိပ်လို လိုက်နေတော့မှာ။
"ငါတို့ ကွာရှင်းကြရအောင် သု"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူမ မှင်တက်သွားတယ်။ သူမ ထင်မှာက ကျွန်တော်က သူမကို အရမ်းချစ်တော့ ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ်ပေါ့။ ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် သူမကို ချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ ယုံကြည်မှုကိုတော့ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။
ကျွန်တော် အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ သူမ အိမ်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကားမောင်းထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ နောက်ကြည့်မှန်ကနေ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်လေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ထိန်းမရအောင် ကျလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီ။
အခန်း (၇)
အခုဆိုရင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်လာတာ (၁) နှစ် ရှိပြီ။ သုကတော့ ဟိုလူနဲ့လည်း အဆင်မပြေဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့တယ်လို့ ကြားရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူမဆီက နောင်တရတဲ့ စာတွေ ရောက်လာတတ်ပေမယ့် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ပြန်စာမရေးတော့ဘူး။
ဒီဖြစ်ရပ်ကနေ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက... ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာ။ ယုံကြည်မှု ပျက်ပြားသွားတဲ့နေ့ဟာ အချစ်တွေ သေဆုံးတဲ့နေ့ပဲ။ ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတာ တစ်ခဏတာ သာယာမှုအတွက် ဘဝတစ်ခုလုံးရဲ့ အေးချမ်းမှုကို ရောင်းစားလိုက်တာပဲ။
နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူမကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မချစ်နိုင်တော့ဘူး။ ပဲ့သွားတဲ့ ဖန်ခွက်ကို ပြန်ဆက်ရင်တောင် အက်ကြောင်းက ထင်ကျန်နေဦးမှာပဲ မဟုတ်လား။