မိန်းမပျက်

 **အခန်း (၁)**

မိုးရေစက်တွေ ပြတင်းပေါက်မှန်ကို လာရိုက်ခတ်နေတဲ့ အသံက လွဲရင် အခန်းငယ်လေးထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ ကျွန်မ နာမည်က နှင်းနွယ် ပါ။ အရင်ကတော့ နှင်းနွယ်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးဟာ အပြုံးတွေနဲ့ အမြဲတမ်း တောက်ပနေခဲ့ဖူးပါတယ်။ မိဘမဲ့ တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ ရိုးရိုးသားသား အလုပ်လုပ်ရင်း ကိုယ့်ဘဝကို ကျေနပ်နေခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဘဝထဲကို နေမင်း ဆိုတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ နေမင်းက ကျွန်မအလုပ်လုပ်တဲ့ စက်ရုံနားက ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ မန်နေဂျာ လုပ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်ဆန်လှတဲ့ နှလုံးသားလေးဟာ အရည်ပျော်ခဲ့ရပါတယ်။ ဖျားနေတဲ့ရက်တွေမှာ ဆေးဝယ်လာပေးတတ်တဲ့သူ၊ မိုးရွာရင် ထီးလေးဆောင်းပြီး လာကြိုတတ်တဲ့သူ။ ကျွန်မ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ‘ငါ့ကို ချစ်တဲ့သူ၊ ဂရုစိုက်တဲ့သူ ရှိနေပါလား’ ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို သိခဲ့ရပါတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပေါ့။

**အခန်း (၂)**

ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပါတယ်။ နေမင်းက ကျွန်မကို အမြဲပြောတတ်တယ်။ "နှင်းရယ်... ကိုယ်တို့ ကြိုးစားပြီး ပိုက်ဆံစုကြမယ်နော်။ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်နိုင်တဲ့အခါ နှင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ တရားဝင် ဇနီးမယားအဖြစ် မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့ တင်တောင်းမှာပါ" တဲ့။

ဒီစကားလေး ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို ကျွန်မ အရာအားလုံးထက် ပိုယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အပျိုစင်ဘဝကိုတောင် သူ့အတွက် ပုံအပ်ခဲ့တဲ့အထိ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေကိုလည်း သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး အစီအစဉ်တွေဆိုပြီး တောင်းတိုင်း ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်လို့ ယုံကြည်ထားခဲ့လို့ပါပဲ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ညဘက် လမ်းလျှောက်ရင်း အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ပြောခဲ့ကြတဲ့ အချိန်လေးတွေက ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်လို အရမ်းကို လှပခဲ့ပါတယ်။

**အခန်း (၃)**

ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီပုံပြင်လေးက ကြာကြာမခံခဲ့ပါဘူး။ နေမင်းရဲ့ အပြုအမူတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အရင်လို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊ အမြဲတမ်း စိတ်တိုနေတတ်တယ်။ တစ်နေ့တော့ သူ ကျွန်မဆီကို မျက်ရည်တွေနဲ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ 

"နှင်း... ကိုယ် အွန်လိုင်းလောင်းကစားလုပ်မိလို့ အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေပြီ။ သူတို့ ကိုယ့်ကို သတ်လိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကို ကယ်ပါဦး နှင်းရယ်" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ ခြေသလုံးကို ဖက်ငိုပါတော့တယ်။ 

ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ ကျွန်မမှာလည်း စုဆောင်းထားတာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလေ။ အဲ့ဒီမှာ သူက ကျွန်မကို နည်းလမ်းတစ်ခု ပြခဲ့တယ်။ မြို့ထဲက ညကလပ် တစ်ခုမှာ ဧည့်ခံရတဲ့ အလုပ်ပါ။ "ခဏလေးပါပဲ နှင်းရယ်။ ကိုယ့်အကြွေးတွေ ကျေသွားရင် နှင်းကို ဒီငရဲတွင်းထဲက ဆွဲထုတ်ပြီး ချက်ချင်း လက်ထပ်မှာပါ" တဲ့။ သူ့အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်တဲ့စိတ်၊ သူ့ကို အရမ်းချစ်တဲ့စိတ်တွေကြောင့် ကျွန်မ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး အဲ့ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့မိပါတယ်။

**အခန်း (၄)**

ပထမဆုံး ည... အဲ့ဒီညက ကျွန်မဘဝရဲ့ အဆိုးဝါးဆုံး အိပ်မက်ဆိုးပါပဲ။ စိမ်းသက်နေတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ အထိအတွေ့အောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ အရှက်သိက္ခာ၊ တန်ဖိုး ဆိုတာတွေ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ တစ်စစီ ကြွေကျပျက်စီးခဲ့ရတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်မှာ စီးကျနေပေမယ့် ဟန်ဆောင်ပြုံးပြီး နေခဲ့ရတယ်။ 

ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို နေမင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တိုင်း သူက ဝမ်းသာအားရ ယူသွားတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို သူ တစ်ချက်လေးတောင် မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ လူတွေရဲ့ အထင်သေးတဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကဲ့ရဲ့သံတွေကို ခေါင်းငုံ့ခံရင်း နေမင်း အတွက်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေး တစ်ခုတည်းနဲ့ ကျွန်မ ဒီငရဲခန်းကို အံကြိတ်ပြီး တောင့်ခံခဲ့ပါတယ်။

**အခန်း (၅)**

လတွေကြာလာတော့ နေမင်းဆီကနေ အဆက်အသွယ်တွေ ကျဲလာခဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မအားဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေချည်းပါပဲ။ တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ အစောကြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး နေမင်းကို အံ့သြသွားအောင် သူ့အခန်းကို သွားခဲ့တယ်။ 

အခန်းဝရောက်တော့ ကြားလိုက်ရတဲ့ ရယ်မောသံတွေကြောင့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။ တံခါးအဟဟလေးကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တော့... နေမင်းက မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို ဖက်ပြီး မင်္ဂလာလက်စွပ်လေး ဝတ်ပေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်တည်းလာတယ်။ 

နောက်နေ့မှာ နေမင်းကို ကျွန်မ တွေ့အောင်သွားပြီး မေးခဲ့တယ်။ နေမင်းက ကျွန်မကို အေးစက်စက် အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးခွဲလိုက်သလိုပါပဲ။

"နှင်း... ကိုယ်တို့ ဇာတ်လမ်းက ဒီမှာတင် ပြီးပြီ။ မင်းလို ညဘက် ကလပ်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး ယောကျ်ားတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေတဲ့ 'မိန်းမပျက်' တစ်ယောက်ကို ငါက လက်ထပ်ပြီး မိန်းမအဖြစ် တင်မြှောက်ရမှာလား။ မင်းမှာ အရှက်မရှိဘူးလား"

**အခန်း (၆)**

ကျွန်မ နားထဲမှာ အူသွားတယ်။ မျက်ရည်တောင် မကျနိုင်လောက်အောင် ရင်ထဲမှာ အေးခဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့အတွက်၊ သူ့အကြွေးတွေအတွက် ကိုယ့်ဘဝကို ရင်းပြီး ပေးဆပ်ခဲ့တာလေ။ ဒါပေမယ့် သူ့အတွက်တော့ ကျွန်မက အသုံးချခံ သက်သက်ပါပဲ။ တကယ်တော့ သူ အကြွေးတင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ရောင်းစားလို့ ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ တခြား ဂုဏ်သရေရှိ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာပါ။

ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးတွေက သဲသဲမဲမဲ ရွာနေတယ်။ မိုးရေတွေနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ အချစ်တွေ အားလုံး မြောင်းထဲကို မျောပါသွားခဲ့ပြီ။ လောကကြီး အမြင်မှာ ကျွန်မဟာ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ‘မိန်းမပျက်’ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မကို အဲ့ဒီလို မိန်းမပျက် ဖြစ်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တာကတော့ ကျွန်မ အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့ရတဲ့ အဲ့ဒီယောကျ်ားပါပဲ။

**အခန်း (၇)**

အခုတော့ ကျွန်မ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ပေးဆပ်ရတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ချစ်လွန်းလို့ ကိုယ့်ရဲ့ အရှက်သိက္ခာ၊ တန်ဖိုးတွေကို ရင်းနှီးလိုက်တဲ့အခါ အဆုံးသတ်မှာ ကျန်ခဲ့တာက နာကျင်မှုနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့တဲ့ ဘဝတစ်ခုပါပဲ။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို မချစ်ဘဲ သူတစ်ပါးကို အချစ်လွန်သွားတဲ့ မိန်းကလေးတိုင်းဟာ အဆုံးမှာ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝကို ပေးဆပ်ပြီး ရလိုက်တဲ့ အနာကျင်ဆုံး ဘဝသင်ခန်းစာပါ။ လူတွေက ကျွန်မကို 'မိန်းမပျက်' လို့ ခေါ်ကြပါလိမ့်မယ်။ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဘဝပျက်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမယ့် ဒီလို ဖြစ်ရတာဟာ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ အချစ်တွေကြောင့်ဆိုတာ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ အသိဆုံးပါပဲ။ နောင်လာမယ့် မိန်းကလေးတွေ ကျွန်မလို အချစ်ကြောင့် မျက်ကန်းမဖြစ်ကြဖို့၊ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ကိုယ်တိုင် မဖျက်ဆီးမိကြဖို့ ကျွန်မရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ နှလုံးသားထဲကနေ ဆုတောင်းပေးနေမိပါတယ်။