ဖယောင်းတိုင်မီး

 အခန်း (၁)

မီးပျက်နေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ လေတိုက်လို့ ယိမ်းနွဲ့နေတဲ့ ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်လေးကို ကျွန်မ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ဖယောင်းရည်တွေ တစ်စက်ချင်း စီးကျနေတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြန်မြင်ယောင်လာမိတယ်။ "ဖယောင်းတိုင်"... သူတစ်ပါး အလင်းရောင်ရဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လောင်ကျွမ်း အနစ်နာခံပေးရတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမယ့် မီးလင်းလာတဲ့အခါ၊ နေရောင်ခြည် ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရည်ပျော်ပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေတဲ့ ဖယောင်းတိုင် အကြွင်းအကျန်ကို ဘယ်သူကမှ တန်ဖိုးထားပြီး သိမ်းဆည်းမထားတတ်ကြပါဘူး။ 

ကျွန်မနာမည်က 'နှင်း' ပါ။ ကျွန်မရဲ့ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် နုနယ်တဲ့ လူငယ်ဘဝ၊ အိပ်မက်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံးကို လူတစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုအတွက် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်လို စတေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက အရည်ပျော်ကျနေတဲ့ ဖယောင်းခဲတွေလိုပဲ အေးစက်ပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။

အခန်း (၂)

ကိုသူရနဲ့ ကျွန်မ စချစ်ခဲ့ကြတုန်းက နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှမရှိတဲ့ သာမန် ဝန်ထမ်းပေါက်စတွေပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုသူရက ရည်မှန်းချက် အရမ်းကြီးတယ်။ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းလေးတစ်ခု ထူထောင်ချင်တဲ့ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေအကြောင်း ပြောပြတိုင်း သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပနေတတ်တာကို ကျွန်မ မြတ်နိုးခဲ့ရတယ်။

"နှင်း... ကိုယ် အခု ကိုယ်ပိုင်အလုပ် စလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ အစပိုင်းတော့ နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ နှင်း ကိုယ့်ကို ယုံတယ်မလား" လို့ သူက ကျွန်မ လက်လေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းညိတ်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့အိပ်မက်တွေ တကယ်ဖြစ်လာဖို့အတွက် ကျွန်မ တတ်နိုင်တဲ့ဘက်က ကူညီမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

သူ့လုပ်ငန်းလေး စတင်ဖို့ ကျွန်မ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေလေးတွေ အားလုံး ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ နေ့ဘက်မှာ ကုမ္ပဏီအလုပ်ကို လုပ်ပြီး၊ ညဘက်တွေမှာ အချိန်ပိုတွေ၊ အပြင်စာရင်းအင်း အလုပ်တွေပါ လက်ခံလုပ်ခဲ့တယ်။ သူ အလုပ်အတွက် ခေါင်းရှုပ်နေချိန်၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေချိန်တွေမှာ သူ့ဘေးမှာ အမြဲတမ်း အရိပ်လေးတစ်ခုလို နေပေးခဲ့တယ်။ တချို့ရက်တွေဆို ထမင်းတစ်နပ်ကို နှစ်ယောက်ခွဲစားခဲ့ရတဲ့အထိ ဆင်းရဲခဲ့ကြပေမယ့် "တစ်နေ့ကျရင် နှင်းကို ကိုယ် ဘုရင်မလေးတစ်ပါးလို ထားမှာပါ" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေ အားလုံး ပြေပျောက်ခဲ့ရပါတယ်။ 

အခန်း (၃)

သုံးနှစ်လောက် အချိန်ယူ ကြိုးစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကိုသူရရဲ့ လုပ်ငန်းလေးက တဖြည်းဖြည်း အောင်မြင်လာခဲ့တယ်။ ရုံးခန်းကျယ်ကြီး ဖွင့်နိုင်လာတယ်။ ကားကောင်းကောင်း စီးနိုင်လာတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝက အရင်လို ပူပင်သောကတွေ မရှိတော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ မှားခဲ့ပါတယ်။ 

ငွေကြေးတွေ ပြည့်စုံလာပေမယ့် ကျွန်မတို့ကြားက နွေးထွေးမှုတွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးလာခဲ့တယ်။ ကိုသူရ အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့ ရက်တွေ များလာတယ်။ ဖုန်းတွေ အမြဲတမ်း ဝင်နေတတ်ပြီး၊ မေးလိုက်ရင်လည်း "စီးပွားရေး ကိစ္စတွေပါ နှင်းရာ... နားလည်ပေးပါ" ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ပဲ လွတ်ကင်းအောင် ဖြေတတ်လာတယ်။

တစ်ည... သူ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့အင်္ကျီကို လျှော်ဖို့ ယူလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သင်းပျံ့နေတဲ့ အမျိုးသမီး ရေမွှေးနံ့ ခပ်စူးစူးတစ်ခုကို ကျွန်မ ရလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်…။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ချင်သေးတာမို့ ကိုယ့်စိတ်ကိုပဲ အတင်း ပြန်လိမ်ညာပြီး မျက်ရည်တွေကို မြိုချခဲ့ရတယ်။

အခန်း (၄)

တစ်နေ့တော့ အမှန်တရားက ရက်စက်စွာပဲ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကိုသူရကို နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ မိန်းကလေး တစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက လှပတယ်၊ ခေတ်ဆန်တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုသူရ လုပ်ငန်းတွေ ထပ်ချဲ့ဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ ငွေကြေးနဲ့ အသိုင်းအဝိုင်း ကျောထောက်နောက်ခံ အပြည့်အဝ ရှိတဲ့သူဆိုတာ ကျွန်မ စုံစမ်းသိရှိလိုက်ရတယ်။

အဲ့ဒီညက အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့ သူ့ကို ကျွန်မ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ သူက ငြင်းဆန်ဖို့တောင် မကြိုးစားခဲ့ပါဘူး။ 

"နှင်း... ကိုယ်တို့ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ လျှောက်ရမယ့် လမ်းတွေက မတူတော့ဘူး။ ကိုယ် အခုရောက်နေတဲ့ နေရာကနေ ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို သွားဖို့ သက်စုက ကိုယ့်ကို ကူညီနိုင်တယ်။ နှင်းက ကိုယ့်အတွက် အကောင်းဆုံး မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်... အခုချိန်မှာ ကိုယ့်လုပ်ငန်းတွေအတွက် နှင်း ဘာမှ မပံ့ပိုးပေးနိုင်တော့ဘူးလေ။"

သူ့စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ အသည်းနှလုံးကို ဓားနဲ့ အမွှန်းမွှန်း အထစ်ထစ် ခုတ်ထစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတ္တနဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တတ်သလား။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ငွေတွေ၊ ချွေးတွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ အရွယ်ကောင်းချိန်တွေ အားလုံးက သူ့အတွက်တော့ အသုံးမဝင်တော့တဲ့ အမှိုက်တစ်စလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီပဲ။

အခန်း (၅)

အဆိုးရွားဆုံးနဲ့ အနာကျင်ရဆုံး အချိန်ကတော့ အဲ့ဒီညကပါပဲ။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေချိန်မှာ သူက အံဆွဲထဲကနေ စာအိတ်အထူကြီး တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပြီး ကျွန်မရှေ့ကို ချပေးလာတယ်။

"နှင်း ပင်ပန်းခဲ့တာတွေ၊ ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းခဲ့တာတွေ အတွက် ကိုယ် ဒီငွေလေးနဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ပါရစေ။ နှင်း ရှေ့ဆက်ရပ်တည်ဖို့ အဆင်ပြေအောင် ကိုယ် စီစဉ်ပေးတာပါ။ ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲကြရအောင် နှင်း..."

ကျွန်မ ကြက်သေသေသွားမိတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အချစ်စစ်၊ သစ္စာတရားနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူက စက္ကူပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဈေးဖြတ်လိုက်တာပါပဲ။ ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ယင်လာပြီး ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှုတွေ ရောထွေးကာ ရယ်ချင်သလိုလို ငိုချင်သလိုလို ဖြစ်လာတယ်။ 

"ရှင် ထင်နေတာလား ကိုသူရ။ ကျွန်မက ရှင့်ဆီက ငွေလိုချင်လို့ ဒီလောက် ပင်ပန်းခံခဲ့တာလို့ ထင်နေတာလား။ ယူထားလိုက်ပါ ရှင့်ရဲ့ ငွေတွေ... ရှင့်ရဲ့ အတ္တတွေနဲ့အတူတူ သိမ်းထားလိုက်ပါ။"

အဲ့ဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစား အနည်းငယ် ထည့်ထားတဲ့ လက်ဆွဲအိတ်လေး တစ်လုံးကိုဆွဲပြီး ကျွန်မ ချွေးနှဲစာတွေ ပါဝင်တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီအိမ်လေးထဲကနေ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျဆင်းလာတဲ့ မိုးရေတွေလား၊ မျက်ရည်တွေလား မခွဲခြားနိုင်အောင် ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ စီးကျနေခဲ့တယ်။

အခန်း (၆)

အချိန်တွေ လနဲ့ချီ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မလည်း နယ်မြို့လေး တစ်မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ပြီး ကျောင်းဆရာမ အလုပ်လေးနဲ့ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် အေးအေးချမ်းချမ်း ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့ပြီ။ 

တစ်နေ့တော့ လူမှုကွန်ရက် စာမျက်နှာပေါ်မှာ ကိုသူရနဲ့ ဟိုမိန်းကလေးရဲ့ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ မင်္ဂလာဆောင် ပုံတွေကို မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်။ နာမည်ကြီး ဟိုတယ်ကြီးမှာ၊ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဝတ်စုံတွေနဲ့ ပြုံးရွှင်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားမိတယ်။ သူကတော့ သူ့အိပ်မက်တွေ တကယ် ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီပေါ့။ ကျွန်မဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က သူ့ဘဝထဲမှာ ဖြတ်လျှောက် တစ်ယောက်အနေနဲ့တောင် မှတ်တမ်းတင် မခံခဲ့ရပါဘူး။ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တွေထဲကလို သစ္စာဖောက်တဲ့သူက ဒုက္ခရောက်သွားမယ် ဆိုတာမျိုး လက်တွေ့ဘဝမှာ မရှိပါဘူး။ သူတို့က ပိုပြီးတောင် တောက်ကြွားနေတတ်ပါသေးတယ်။ 

အခန်း (၇)

အခန်းထဲမှာ ထွန်းထားတဲ့ ဖယောင်းတိုင်လေးကတော့ နောက်ဆုံး မီးတောက်လေးကို ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်စေပြီးနောက် အပြီးတိုင် ငြိမ်းသက်သွားခဲ့ပါပြီ။ မှောင်မိုက်သွားတဲ့ အခန်းထဲမှာ ကျွန်မ မျက်ရည်တစ်ပေါက် ကျလာမိပြန်တယ်။

လောကကြီးမှာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူအတွက် ဘာမဆို ပေးဆပ်ရဲတဲ့ အချစ်မျိုးကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူ ရှိသလို၊ ကိုယ့်ကို လှေကားထစ်တစ်ခုလို နင်းတက်သွားတတ်တဲ့ သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ဟာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်ဖို့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ အရည်ဖျော်ပြီး လောင်ကျွမ်းပေးခဲ့ပေမယ့်... မီးရောင်တွေ ပြန်လင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ အဲ့ဒီဖယောင်းတိုင်ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ဘယ်သူမှ ပြန်မကြည့်ကြတော့သလိုပါပဲ။

ကျွန်မရဲ့ ဘဝသင်ခန်းစာကတော့ အရမ်းကို ကြီးမားပြီး နာကျင်စရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်။ သူတစ်ပါးရဲ့ လမ်းခရီး လင်းထိန်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကုန်အစင် မီးရှို့ပြီး လောင်ကျွမ်းခံဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့ လိုချင်တဲ့ အလင်းရောင် ရသွားတဲ့ တစ်နေ့ကျရင်... သင်ဟာ သူတို့အတွက် အသုံးမလိုတော့တဲ့၊ လွှင့်ပစ်စရာ အမှိုက်တစ်ခုသာသာ ဖြစ်သွားတတ်လို့ပါပဲ။ ပြာကျသွားတဲ့ ဖယောင်းတိုင်ကို ဘယ်သူကမှ ပြန်လည် အသက်မသွင်းနိုင်တော့သလို ကိုယ့်ရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝနဲ့ နှလုံးသားကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ကလွဲပြီး ဘယ်သူကမှ လာရောက် ကုစားပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။