အိမ်ထောင်ဦးစီး

 အခန်း (၁)

ကျွန်တော့်လက်ဝါးပြင်က ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ အသားမာတွေကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်မိတယ်။ "အိမ်ထောင်ဦးစီး"... ဒီစကားလုံးလေး လေးလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ လူငယ်ဘဝ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးတွေ အားလုံးကို အပြီးတိုင် ဝါးမျိုသွားခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ခဲ့ပြီပဲ။

အသက် ငါးဆယ်အရွယ် လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် အရေးအကြောင်းတွေ ထင်နေခဲ့ပြီ။ မှန်ထဲက ကိုယ့်ပုံစံကို ပြန်ကြည့်တိုင်း တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်ကိုယ်ကျွန်တော်တောင် မမှတ်မိချင်တော့ဘူး။ မနက် မိုးလင်းတာနဲ့ မိသားစုစားဝတ်နေရေးအတွက် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတဲ့ အတွေးက ခေါင်းထဲကို အလိုလို ရောက်လာတတ်တာ ဓလေ့တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။ 

ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အချစ်ရဆုံးက ဇနီးဖြစ်သူ 'သန္တာ' နဲ့ သားလေး 'မင်းခန့်'၊ သမီးလေး 'ဆုမြတ်' တို့ပါပဲ။ သူတို့သုံးယောက်ရဲ့ အပြုံးတွေကို မြင်ရဖို့အတွက် ကျွန်တော် ဘာကိုပဲပေးဆပ်ရ ပေးဆပ်ရ အမြဲတမ်း အသင့်ရှိခဲ့တယ်။ ဖိနပ်ပါးပါးလေးစီးပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ရတဲ့ နေ့တွေ၊ ထမင်းတစ်နပ်ကို ချွေတာပြီး သားနဲ့သမီးအတွက် ကျူရှင်လခ ဖယ်ထားခဲ့ရတဲ့ နေ့တွေ... ဒီလိုပင်ပန်းမှုတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ ညည်းညူဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူတို့လေးတွေ လိုလေသေးမရှိ နေရတာကို မြင်ရတာကပဲ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လောကမှာ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရလို့ပါ။

အခန်း (၂)

သန္တာနဲ့ အိမ်ထောင်ကျခါစက ကျွန်တော်ဟာ ဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှ မရှိတဲ့ သာမန် ဝန်ထမ်းပေါက်စလေး တစ်ယောက်ပါ။ ပိုက်ဆံမရှိပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်တွေကတော့ တကယ့်ကို နွေးထွေးခဲ့ပါတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် သေးငယ်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အငှားအခန်းလေးထဲမှာ သန္တာ့ကိုဖက်ထားရင်း "တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ် မင်းကို တိုက်အိမ်ကြီးနဲ့ ထားနိုင်အောင် ကြိုးစားမယ်၊ သားသမီးတွေရလာရင်လည်း သူများတကာလို မျက်နှာမငယ်ရအောင် ကိုယ် အစွမ်းကုန် ရှာဖွေကျွေးမွေးမယ်" လို့ ကတိတွေ အထပ်ထပ် ပေးခဲ့ဖူးတယ်။

အဲ့ဒီကတိတွေကို တည်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော် အလုပ်နှစ်ခု သုံးခုလောက်ကို မနားတမ်း လုပ်ခဲ့တယ်။ နေ့ဘက်မှာ ရုံးအလုပ်လုပ်ပြီး ညဘက်မှာ အငှားယာဉ်မောင်းတယ်။ ပိတ်ရက်တွေမှာ ကုန်စည်ပို့တဲ့ အလုပ်တွေပါ ဝင်လုပ်ခဲ့တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဘဝလေး အဆင်ပြေလာခဲ့တယ်။ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး တစ်လုံး ဝယ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ကားလေးတစ်စီး ဝယ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကလေးတွေလည်း နာမည်ကြီး ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတွေမှာ တက်ခွင့်ရလာတယ်။ 

ပိတ်ရက်တွေမှာ မိသားစုလိုက် ကားလေးနဲ့ လျှောက်လည်ကြ၊ စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ သွားစားကြနဲ့ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အချိန်လေးတွေပေါ့။ အဲ့ဒီလိုအချိန်တွေမှာ သန္တာက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲချိတ်ပြီး "ကိုယ့်ကို ကျေးဇူးတင်တယ်နော်၊ ကိုယ်က တကယ့်ကို အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုမှန်သမျှကို ချက်ချင်း ပြေပျောက်သွားစေခဲ့ပါတယ်။

အခန်း (၃)

ဒါပေမယ့် လောကဓံဆိုတာ အမြဲတမ်း သာယာမနေဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် မေ့နေခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကစပြီး နိုင်ငံရေးနဲ့ စီးပွားရေး အပြောင်းအလဲတွေကြောင့် ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီ အခြေအနေ အရမ်းဆိုးသွားခဲ့တယ်။ လစာတွေ လျှော့ချခံရသလို၊ ပြင်ပမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေလည်း အလိမ်ခံလိုက်ရပြီး အရာအားလုံး သုည ကနေ ပြန်စရမယ့် အခြေအနေကို ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့တယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ သန္တာက နားလည်ပေးသလိုလို ရှိခဲ့ပေမယ့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အိမ်မှာ စကားများရည်လုပွဲတွေ များလာတယ်။

"ရှင့်ကို အားကိုးပြီး နေလာတာ၊ အခုတော့ သားသမီးတွေလည်း မျက်နှာငယ်ရပြီ၊ ရှင့်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ယူမှု၊ တာဝန်ခံမှုဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား" ဆိုတဲ့ သန္တာ့ရဲ့ အပြစ်တင်စကားတွေက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်နေသလိုပါပဲ။

ကလေးတွေကလည်း သူတို့ လိုချင်တဲ့ ဖုန်းအသစ်တွေ၊ အဝတ်အစားသစ်တွေ မဝယ်ပေးနိုင်တော့တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို စိမ်းကားလာကြတယ်။ အိမ်အပြန် ညနေခင်းတွေဟာ အရင်လို ရယ်မောသံတွေ မရှိတော့ဘဲ သက်ပြင်းချသံတွေနဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်တွေသာ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပါပြီ။ 

အခန်း (၄)

မိသားစုရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို အရင်လို ပြန်ဖြစ်အောင် ကျွန်တော် အသက်ကိုရင်းပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ အသက်အရွယ်ကလည်း ရလာ၊ အနားယူချိန်ကလည်း မရှိတော့ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်းလာခဲ့တယ်။ ရင်ဘတ်ထဲက မကြာခဏ အောင့်အောင့်လာတတ်ပေမယ့် ဆေးခန်းပြဖို့ ပိုက်ဆံနှမြောတာကြောင့် အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးလေး သောက်ပြီးသာ ကြိတ်မှိတ် သည်းခံခဲ့တယ်။

တစ်နေ့... အလုပ်ခွင်မှာ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သတိလစ်ပြီး လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့ ဆရာဝန်က နှလုံးသွေးကြောပိတ်နေပြီမို့ အမြန်ဆုံး ခွဲစိတ်ရမယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ သတိရလာတဲ့အချိန် ကျွန်တော့်ဘေးမှာ သန္တာနဲ့ ကလေးတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်မှုထက် စိတ်ညစ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ပိုမြင်နေရတယ်။ 

အဲ့ဒီညက ကုတင်ပေါ်မှာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတုန်း သန္တာ ဖုန်းပြောနေတဲ့ အသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်။ 

"အေးပါဟယ်... ငါလည်း ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ အရင်က ရှာနိုင်ဖွေနိုင်တုန်းကတော့ တစ်မျိုးပေါ့၊ အခုတော့ သူက အိမ်အတွက် ဒုက္ခသည်ကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ဆေးဖိုးကလည်း မနည်းဘူး၊ ငါလည်း စိတ်ကုန်နေပြီ..."

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ နှလုံးရောဂါကြောင့် နာတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ နာကျင်မှုမျိုးပါ။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ် ပူနွေးစွာ စီးကျလာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူတို့အတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးနိုင်တဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်သာသာပဲလား ဆိုတဲ့ အတွေးက ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။

အခန်း (၅)

ဆေးရုံက ဆင်းပြီးနောက်ပိုင်း အိမ်ရဲ့ အခြေအနေက လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်က အလုပ်ကြမ်းတွေ ဆက်လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ အိမ်မှာပဲ နားနေရတယ်။ သန္တာကတော့ အပြင်ထွက်တာ ပိုများလာတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သန္တာ့ကို ကားအကောင်းစားကြီးတစ်စီးနဲ့ လာလာကြိုတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။

တစ်ညနေ... အိမ်မှာ သန္တာရော၊ ကလေးတွေပါ ရှိနေတဲ့အချိန် သန္တာက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကျွန်တော့်ရှေ့ ချပေးလာတယ်။ ကွာရှင်းပြတ်စဲခွင့် စာချုပ်...။

"ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရအောင် ကိုအောင်ကို... ရှင်လည်း ကျွန်မတို့ကို အရင်လို မထားနိုင်တော့ဘူး။ သားနဲ့သမီး အနာဂတ်အတွက်လည်း ကျွန်မ ကြည့်ရဦးမယ်။ ဦးဝဏ္ဏက ကလေးတွေကို နိုင်ငံခြားပို့ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်။ ရှင့်မှာလည်း ဘာမှမရှိတော့တဲ့အပြင် ရောဂါသည်ကြီးနဲ့ ကျွန်မ ဆက်ပြီး ဒုက္ခမခံနိုင်တော့ဘူး။"

သန္တာ့ရဲ့ စကားတွေက ရေခဲရေနဲ့ အပက်ခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် ကလေးတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ 

"သားနဲ့ သမီး... ဖေဖေ့ကို ထားခဲ့ကြတော့မလို့လား" လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ မင်းခန့်က မျက်နှာကို လွှဲသွားပြီး၊ ဆုမြတ်ကတော့ "ဖေဖေကလည်း... မေမေ ပြောသလိုပဲလေ၊ သမီးတို့ ရှေ့ရေးကိုလည်း ကြည့်ပါဦး။ ဖေဖေက သမီးတို့ကို ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်တော့ဘူးလေ" တဲ့။

ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားပါပြီ။ ကိုယ့်အသားအသွေးထဲက ထွက်တဲ့ သားသမီးတွေကတောင် ငွေကြေးနဲ့ သက်သောင့်သက်သာ နေရမှုအောက်မှာ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာကို အလွယ်တကူ ရောင်းစားလိုက်ကြပြီပဲ။ လက်တွေ တုန်ယင်စွာနဲ့ပဲ အဲ့ဒီစာရွက်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တယ်။ 

အခန်း (၆)

ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့် ချွေးနှဲစာတွေနဲ့ ဆောက်ခဲ့တဲ့အိမ်၊ ကျွန်တော် အမြတ်နိုးဆုံး မိသားစုဆိုတဲ့ အသိုက်အမြုံလေးကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဆောင်းတွင်းရဲ့ အေးစိမ့်တဲ့ လေပြင်းတွေက အရိုးထဲထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပေမယ့် ကျွန်တော့် ရင်ထဲက အအေးဒဏ်လောက်တော့ မဆိုးရွားပါဘူး။ 

မြို့စွန်က တန်ဖိုးနည်း အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုကို ငှားပြီး ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေဆို ချောင်းတွေဆိုး၊ ရင်ဘတ်တွေက အောင့်လာပေမယ့် ရေနွေးတစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင် ထဖျော်သောက်ရင်း ကြိတ်မှိတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းလေးကို ကိုင်ပြီး သားနဲ့သမီးဆီကများ ဖုန်းလာမလားဆိုပြီး မျှော်လင့်မိပေမယ့် ဖန်သားပြင်ကတော့ အမြဲတမ်း အမည်းရောင် အတိပါပဲ။

တစ်နေ့... လမ်းထိပ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေတုန်း ဖုန်းထဲကနေ သန္တာတို့ရဲ့ ပုံတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။ နိုင်ငံခြားခရီးစဉ်တစ်ခုမှာ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ သန္တာရယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်ရယ်၊ နောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးအသစ်ဖြစ်တဲ့ ခပ်ဝဝ လူကြီးတစ်ယောက်ရယ်...။ သူတို့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေက အရင်တုန်းက ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့လို့ ရလာတဲ့ အပြုံးတွေအတိုင်းပါပဲ။ ကွာခြားသွားတာက အဲ့ဒီအပြုံးတွေရဲ့ ဖန်တီးရှင်ဟာ ကျွန်တော် မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတာပါပဲ။

အခန်း (၇)

အခုတော့ ကျွန်တော် နားလည်သွားပါပြီ။ တချို့သော မိသားစုတွေအတွက် "အိမ်ထောင်ဦးစီး" ဆိုတာ အရိပ်ရတဲ့ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်လိုပါပဲ။ သစ်ပင်ကြီးက အသီးအပွင့်တွေ ပေးနိုင်တုန်း၊ အရိပ်အာဝါသ ပေးနိုင်တုန်းကတော့ လူတိုင်းက ခိုလှုံချင်ကြတယ်။ ချီးမွမ်းကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ရာသီဥတုဒဏ်တွေကြောင့်၊ အချိန်ကာလတွေကြောင့် အဲ့ဒီသစ်ပင်ကြီး အိုမင်းရင့်ရော်ပြီး အရွက်တွေ ကြွေကျသွားတဲ့အခါ၊ ကိုင်းတွေ ကျိုးကျလာတဲ့အခါ... ဘယ်သူမှ လာမခိုလှုံကြတော့ဘူး။ အားလုံးက ပိုပြီး စိမ်းလန်းတဲ့ နောက်ထပ် သစ်ပင်တစ်ပင်ဆီကို ပြောင်းရွှေ့သွားကြတာဟာ လောကရဲ့ ရင်နာစရာ အကောင်းဆုံး အမှန်တရားတစ်ခုပါပဲ။

ကျွန်တော် သူတို့ကို မမုန်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် နာကျင်ရလွန်းတယ်။ အိမ်ထောင်ဦးစီး တစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ သူရှာဖွေပေးနိုင်တဲ့ ငွေကြေးပမာဏပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာလား။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပေးဆပ်မှု၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ရိုးသားမှုတွေဟာ အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားတာနဲ့ တစ်ပါတည်း ပျောက်ကွယ်သွားရတဲ့ အရာတွေလား။

မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကုတင်တိုင်ကို မှီရင်း ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှိုက်ထုတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ နေ့ရက်တွေကတော့ အထီးကျန်ခြင်းတွေ၊ နာကျင်ခြင်းတွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးရတော့မှာ သေချာပါတယ်။ "အိမ်ထောင်ဦးစီး" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ်တိုင် နင်းစရာ မြေစာပင်တောင် မကျန်ခဲ့တဲ့ ဘဝတစ်ခုရဲ့ ဇာတ်သိမ်းဟာ ဒီလောက်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပါပြီ။ 

လောကကြီးမှာ... ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေကို ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ရှိနေသလို၊ ကိုယ် မပေးဆပ်နိုင်တော့တဲ့ တစ်နေ့မှာ အစွန့်ပစ်ခံရမယ် ဆိုတာကိုလည်း အမြဲတမ်း နှလုံးသွင်းထားကြဖို့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ နှလုံးသားနဲ့အတူ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။