အနာဂတ်မဲ့သွားသော

 **အနာဂတ်မဲ့သွား‌ေသာ**

အခန်း (၁)

ထာဝရလို့ ထင်ခဲ့ရတဲ့ အစပြုခြင်းများ

"အိန္ဒြာ... ကိုယ်တို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးရင် ဒီလိုအိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်ကြမယ်နော်။ ခြံဝင်းလေးထဲမှာ အိန္ဒြာ သဘောကျတဲ့ နှင်းဆီပင်တွေ စိုက်မယ်။"

လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်က ဆောင်းရာသီညတစ်ညမှာ ထက်အောင်က ကျွန်မရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေ တောက်ပနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကနေ အခုမှ ဘဝကို စတင်ရုန်းကန်ကြမယ့် လူငယ်တွေလေ။ ပိုက်ဆံမရှိပေမယ့် အချစ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တွေက ကျွန်မဘဝရဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွေပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ 

ထက်အောင်က ရည်မှန်းချက်ကြီးတယ်။ သူက နိုင်ငံခြားမှာ သွားပြီး မာစတာဘွဲ့ယူချင်တယ်၊ အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်။ ကျွန်မကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်က ထက်အောင်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ အကောင်အထည်ပေါ်လာဖို့၊ သူ့ဘေးနားကနေ အခိုင်အမာ ရပ်တည်ပေးသွားဖို့ပါပဲ။ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ ကိုယ့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုပဲလို့ ကျွန်မ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။

---

အခန်း (၂)

ပေးဆပ်ခြင်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ တံတားတစ်စင်း

ထက်အောင် နိုင်ငံခြားသွားဖို့ ပြင်ဆင်တဲ့အခါ ငွေကြေးအခက်အခဲတွေ အများကြီးရှိခဲ့တယ်။ သူ့မိသားစုကလည်း သိပ်ပြည့်စုံတဲ့အထဲမှာ မပါဘူးလေ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မဟာဘွဲ့ဆက်တက်မယ့် အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အချိန်ပြည့်အလုပ်ဝင်ခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေမှာလည်း အွန်လိုင်းကနေ အဝတ်အထည်တွေ ရောင်းတယ်။ 

"အိန္ဒြာရယ်... ကိုယ့်အတွက်နဲ့ အိန္ဒြာ အများကြီး ပင်ပန်းနေပြီ။ ကိုယ် ဟိုရောက်လို့ အဆင်ပြေတာနဲ့ အိန္ဒြာ့ကို ချက်ချင်း လာခေါ်မယ်နော်။ မင်းရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို ကိုယ် တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်။"

လေဆိပ်မှာ နှုတ်ဆက်တော့ ကျွန်မကို ဖက်ပြီး သူ ငိုခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမျက်ရည်တွေက အတုအယောင်တွေ မဟုတ်ခဲ့ဘူးလို့ ဒီနေ့အထိ ကျွန်မ ယုံကြည်ချင်ပါသေးတယ်။ ထက်အောင် နိုင်ငံခြားရောက်သွားတဲ့ ပထမနှစ်နှစ်က ကျွန်မအတွက် ငရဲလိုပါပဲ။ မနက် ခြောက်နာရီကနေ ည ဆယ့်နှစ်နာရီအထိ အနားမယူတမ်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ရတဲ့ ပိုက်ဆံစုသမျှကို သူ့ရဲ့ ကျောင်းစရိတ်နဲ့ နေထိုင်စားသောက်စရိတ်အတွက် လစဉ် မှန်မှန်လွှဲပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တော့ အင်္ကျီအသစ်တစ်ထည်တောင် မဝယ်ရက်ခဲ့ပါဘူး။ မှန်ထဲက ကိုယ့်ပုံစံကို ပြန်ကြည့်ဖို့တောင် အချိန်မရှိခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေပါ။

---

အခန်း (၃)

ပြောင်းလဲလာသော လေနုအေး

အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ အရာရာဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ သုံးနှစ်မြောက်မှာ ထက်အောင် ဘွဲ့ရသွားပြီး ဟိုက နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရသွားတယ်။ လစာတွေလည်း အများကြီး ရလာတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ နေ့စဉ် ဖုန်းပြောတဲ့ အချိန်တွေက တဖြည်းဖြည်း တိုတောင်းလာတယ်။

"ကိုယ် အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ အိန္ဒြာ။ နောက်မှ ဖုန်းပြန်ဆက်မယ်နော်။"

ဒီစကားက သူ့ဆီကနေ အမြဲတမ်း ကြားနေရတဲ့ အဖြေတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ တချို့ရက်တွေမှာ မက်ဆေ့ချ်ပို့ထားရင်တောင် ချက်ချင်း စာမပြန်တော့ဘူး။ Seen ပြပြီးမှ နောက်တစ်နေ့မနက်ကျမှ အလုပ်များနေလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပြန်ပို့တတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို နားလည်ပေးဖို့ အမြဲကြိုးစားခဲ့တယ်။ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက် အလုပ်လုပ်နေတာပဲ၊ ပင်ပန်းမှာပေါ့၊ အနှောင့်အယှက် မပေးသင့်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ သတိပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အမည်မသိတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ကြီးထွားနေခဲ့ပြီ။

---

အခန်း (၄)

ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာကျင်မှု

တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားစေမယ့် အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်။ ထက်အောင်ရဲ့ ဖေ့စ်ဘုတ်မှာ တခြားအကောင့်တစ်ခုကနေ Tag တွဲထားတဲ့ ပုံတစ်ပုံ တက်လာတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ထက်အောင်ရဲ့ ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီထားပြီး နှစ်ယောက်သား အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေတဲ့ပုံပါ။ စာသားလေးက "With my special one in Tokyo" တဲ့။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေက အလိုလို ပြည့်တက်လာပြီး ဖုန်းစခရင်ကိုတောင် သေချာ မမြင်ရတော့ဘူး။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို ကျွန်မ သိတယ်။ သူမက ထက်အောင်ရဲ့ အလုပ်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် မြန်မာမိန်းကလေး 'မေ' ဆိုတာပဲ။ ထက်အောင် တစ်ခါတလေ ဖုန်းထဲမှာ ရိုးရိုးမိတ်ဆွေအဖြစ် ခဏခဏ ထည့်ပြောတတ်တဲ့ မိန်းကလေး။ 

ကျွန်မ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ ဖုန်းဝင်သွားပေမယ့် မကိုင်ဘူး။ သုံးခါမြောက် ဆက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ဖုန်းကို ပိတ်ချလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ဘဲ ငိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုခြင်း၊ ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ အားလုံးကို သူ့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးမှ ဒီလိုမျိုး အစွန့်ပစ်ခံရဖို့ လုံးဝ တွေးမထားခဲ့မိဘူး။

---

အခန်း (၅)

အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု

နောက်တစ်နေ့ ညနေမှာ ထက်အောင်ဆီက ဖုန်းပြန်ဝင်လာတယ်။ သူ့အသံက အေးစက်နေပြီး အရင်လို နွေးထွေးမှု တစ်စက်မှ မရှိတော့ဘူး။ 

"အိန္ဒြာ... ပုံကို မြင်ပြီးပြီဆိုတော့လည်း ကိုယ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောတော့မယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက် လမ်းခွဲကြရအောင်။"

"ဘာလို့လဲ ထက်အောင်... ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။ ကိုယ့်ဘက်က ဘာတွေ လိုအပ်သွားလို့လဲ။" ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ 

"မင်း ဘာမှ မမှားပါဘူး အိန္ဒြာ။ မင်းက အရမ်းကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ဒါပေမဲ့... အခု ငါတို့ နေထိုင်နေတဲ့ ဘဝတွေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွေက အရမ်းကို ကွာခြားသွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် အနာဂတ်နဲ့ စီးပွားရေးမှာ မေ က ငါ့အတွက် အများကြီး ပံ့ပိုးပေးနိုင်တယ်။ မင်းက ငါ့အတွက် အတိတ်က လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ့ကို နားလည်ပေးပါ။"

ရက်စက်လိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ။ "မင်းက အရမ်းကောင်းပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားနောက်ကနေ ဘဝအဆင့်အတန်းကို ခွဲခြားသွားတဲ့ သူ့ရဲ့ အတ္တတွေ။ အုတ်မြစ်ချပေးခဲ့တဲ့ သူကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အဆင်သင့် ဆောက်ပြီးသား တိုက်ပေါ်ကို တက်သွားချင်တဲ့ သူ့ရဲ့ လောဘ။ အဲ့ဒီစကားတွေ ကြားပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ဆို့နင့်နေသလို ဖြစ်ပြီး ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မကို သူ့ဘဝရဲ့ လှေကားထစ်တစ်ခုလို သဘောထားပြီး နင်းတက်သွားခဲ့တာပဲ။

---

အခန်း (၆)

အနာဂတ်မဲ့သွားသော ကျွန်မ

ခြောက်လလောက် ကြာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် နိုင်ငံခြားမှာပဲ မင်္ဂလာပွဲကို ခမ်းခမ်းနားနား ကျင်းပလိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ မင်္ဂလာပုံတွေထဲမှာ ထက်အောင်က အရမ်းကို ခန့်ညားနေပြီး သူ့ဘေးက မိန်းကလေးကလည်း အထက်တန်းကျကျ လှပနေခဲ့တယ်။ 

ကျွန်မ မှန်ရှေ့ကို သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ အလုပ်ဒဏ်တွေကြောင့် အရွယ်မတိုင်ခင် ရင့်ရော်နေတဲ့ မျက်နှာ၊ ညအိပ်မပျော်တာတွေကြောင့် တွန့်တွဲနေတဲ့ မျက်ကွင်းတွေ၊ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့တဲ့ မျက်လုံးတွေ။ ကျွန်မရဲ့ အသက် (၂၈) နှစ်အရွယ်ဟာ တခြားမိန်းကလေးတွေလို တောက်ပမနေခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ ပညာရေး၊ ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းငွေ... အားလုံးက ထက်အောင်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုအောက်မှာ မြေဆီလွှာတွေအဖြစ် စတေးခံခဲ့ရပြီ။ 

ကျွန်မ ပြန်စဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဘယ်ကနေ စရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ရွယ်တူ သူငယ်ချင်းတွေက ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တွေ၊ ရာထူးကြီးတွေနဲ့ နေရာတစ်ခု ရနေချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ ကုမ္ပဏီက သာမန်ဝန်ထမ်းဘဝကနေ မတက်ခဲ့ဘူး။ အရာရာဟာ နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။ အချစ်ကို ကိုးကွယ်မိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နိဂုံးက ဒီလောက်တောင် ရင်နာဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

---

အခန်း (၇)

ကျန်ရစ်ခဲ့သော သင်ခန်းစာ

အခုဆိုရင် အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ဖြတ်သန်းခဲ့တာ ၃ နှစ်ကျော်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ အရင်လို နေ့တိုင်း မျက်ရည်မကျတော့ပါဘူး။ နာကျင်မှုတွေက အသားကျသွားခဲ့ပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက ဒဏ်ရာကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တာ မမှားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် ပိုချစ်မိသွားတာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ် တစ်ခုလုံးကို တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲ ပုံအပ်လိုက်တာကတော့ ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မ အခုချိန်မှာ ညီမလေးတွေကို၊ မိန်းကလေးတွေကို အမြဲတမ်း ပြောချင်တဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ 

"ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်ကို တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုအတွက် စတေးမခံပါနဲ့။ တခြားသူရဲ့ သရဖူဖြစ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝကို ကြမ်းပြင်တစ်ခုလို အနင်းမခံပါနဲ့။ သူတို့ အမြင့်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ကြမ်းပြင်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ငုံ့ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျွန်မကတော့ သူတစ်ပါးအတွက် အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ပေးရင်းနဲ့ ကိုယ်တိုင် "အနာဂတ်မဲ့သွား‌ေသာ" မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ဘဝကို အထီးကျန်စွာနဲ့ပဲ ဆက်လက် ဖြတ်သန်းနေရပါတော့တယ်။