အခန်း (၁)
ညဉ့်နက်လာလေလေ၊ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ နီယွန်မီးရောင်တွေက ပိုပြီး တောက်ပလာလေလေပါပဲ။ တခြားသူတွေအတွက်တော့ ဒီအချိန်ဟာ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်ဂေဟာမှာ အိပ်စက်အနားယူရမယ့် အချိန်ဖြစ်ပေမယ့်၊ ကျွန်မတို့လို မိန်းမတွေအတွက်တော့ ဘဝကို အသက်ဆက်ဖို့ အလုပ်စတင်ရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။
နှုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲ၊ ရေမွှေးနံ့ ပြင်းပြင်းနဲ့ အတုအယောင် အပြုံးတွေကို မျက်နှာပေါ်မှာ တပ်ဆင်ထားရပေမယ့်၊ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လေဖြတ်နေတဲ့ အမေနဲ့ ကျောင်းတက်နေတဲ့ ညီလေးအတွက် ကျွန်မမှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိခဲ့ပါဘူး။ လူတွေက ကျွန်မတို့ကို 'အပျော်မယ်' လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ဘဝမှာ တကယ့်အပျော်ဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် မသိခဲ့ရပါဘူး။ ညတိုင်း သူစိမ်းယောက်ျားတွေရဲ့ ရမ္မက်ခိုးတွေအောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သတ်နေရတဲ့ ဘဝဟာ ရွံရှာစရာကောင်းလွန်းပေမယ့်၊ မနက်မိုးလင်းရင် ရလာမယ့် ငွေစက္ကူလေးတွေက ကျွန်မမိသားစုရဲ့ အသက်ရှူပေါက်လေး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းစားရပေမယ့်၊ ငါ့ဝိညာဉ်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အညစ်အကြေး မခံဘူး" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ သစ္စာဆိုခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ နွံထဲကျနေတဲ့သူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းရုန်း၊ ရွှံ့တွေ ပေကျံနေတာပါပဲ။
---
အခန်း (၂)
အဲ့ဒီလို အမှောင်ထုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံနေရတဲ့ ကျွန်မဘဝထဲကို အလင်းရောင်တစ်ခုလို ဝင်လာခဲ့သူက 'ကိုသီဟ' ပါ။ သူက တခြား ဧည့်သည်တွေလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အငမ်းမရ တောင်းဆိုတာမျိုး မရှိဘဲ၊ ကျွန်မရဲ့ နွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို သေချာကြည့်ပြီး နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံတတ်သူပါ။
"နီလာ ပင်ပန်းနေပြီလား... ဒီနေ့တော့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်းလေးပဲ အနားယူလိုက်ပါ"
သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားခဲ့ရတယ်။ တစ်သက်လုံး လူသားတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံခံခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မအတွက် သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေဟာ မိုးခေါင်နေတဲ့ မြေပေါ်ကို ရွာချလိုက်တဲ့ မိုးရေစက်တွေလိုပါပဲ။ သူ လာတိုင်း ကျွန်မအတွက် စားစရာတွေ၊ အမေ့အတွက် ဆေးဝါးတွေ ဝယ်လာပေးတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်အကြောင်း၊ ငိုကြွေးခဲ့ရတဲ့ ညတွေအကြောင်းကို သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ပေးခဲ့တယ်။
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ကို ကျွန်မ မျှော်လင့်လာမိတယ်။ သူလာမယ့်ရက်ဆိုရင် နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲတွေအစား သနပ်ခါးပါးပါးလေး လိမ်းပြီး သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို နေချင်လာတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ကျွန်မလို မိန်းမမျိုးနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ သိထားပေမယ့်၊ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် မှီတွယ်မိနေခဲ့ပါပြီ။
---
အခန်း (၃)
တစ်ညမှာတော့ ကိုသီဟက ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့တယ်။
"နီလာ... ဒီအလုပ်တွေ ဆက်မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ကိုယ် နီလာ့ကို ဒီနွံထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပေးမယ်။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် ရိုးရိုးသားသား ဘဝလေးတစ်ခု အတူတူ တည်ဆောက်ကြမယ်လေ" တဲ့။
အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ထိန်းမရအောင် ကျလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မလို ညစ်နွမ်းနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို သူ့လို လူရည်သန့်တစ်ယောက်က ဘဝလက်တွဲဖော်အဖြစ် ရွေးချယ်တယ်ဆိုတာ ယုံတောင် မယုံနိုင်စရာပါပဲ။
"ကျွန်မက သန့်ရှင်းတဲ့ မိန်းမ မဟုတ်ဘူးလေ ကိုသီဟရယ်... ရှင် ရှက်ရလိမ့်မယ်" လို့ ငိုရင်း ပြောတော့၊ သူက ကျွန်မမျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးရင်း "အတိတ်ဆိုတာ ပြီးသွားပါပြီ။ နီလာ့ရဲ့ စိတ်ထားလေးက ဖြူစင်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်။ ကိုယ့်ကို ယုံပါ" လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ အလုပ်တွေ ရပ်ပစ်လိုက်တယ်။ အရင်က ရခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ သူပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို စုပြီး အမေ့ဆေးဖိုးနဲ့ အိမ်စရိတ်အတွက် ဖယ်ထားလိုက်တယ်။ မကြာခင်မှာ သူ့ဇနီးအဖြစ် လိုက်သွားရတော့မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ ကျွန်မဘဝဟာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လှပစွာ ရှင်သန်ခဲ့ပါတယ်။ ဈေးထဲသွားရင်တောင် ဟင်းချက်စရာလေးတွေ ရွေးဝယ်ရင်း၊ သူ့အတွက် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ကျွေးရမယ့် နေ့ရက်တွေကို တွေးပြီး ကြည်နူးနေခဲ့မိတယ်။
---
အခန်း (၄)
ဒါပေမယ့် လောကကြီးက ကျွန်မလို မိန်းမမျိုးအတွက် ပုံပြင်လေးတွေ ဖန်တီးမပေးထားဘူး ဆိုတာကို ကျွန်မ မေ့နေခဲ့ပါတယ်။
ကိုသီဟနဲ့ ချိန်းထားတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ သူ ပေါ်မလာခဲ့ဘူး။ ဖုန်းဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက် ကနေ တစ်ပတ်လောက် အထိ သူ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်လာပြီး သူ့ကို အသေအလဲ လိုက်ရှာမိတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဖေ့စ်ဘုတ်စာမျက်နှာပေါ်မှာ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့ ပုံတစ်ပုံက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုကျသွားစေခဲ့ပါတယ်။
"မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ" ဆိုတဲ့ စာသားအောက်မှာ ကိုသီဟဟာ တင့်တယ်လှပတဲ့၊ အထက်တန်းစား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပြုံးရွှင်စွာ တွဲလျက် ရပ်နေပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အရမ်းကို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ ရွှေမြေစုံတွဲပါပဲ။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ အသက်ရှူရပ်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အရာအားလုံး ဝေဝါးသွားတယ်။ "ကိုယ့်ကို ယုံပါ" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ စကားသံတွေက နားထဲမှာ သံယောင်ဟပ်နေပြီး၊ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျည်းမိလွန်းလို့ အသံထွက်တဲ့အထိ အော်ငိုပစ်လိုက်မိပါတယ်။
---
အခန်း (၅)
ရက်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့ သူနဲ့ ကျွန်မ လမ်းမှာ အမှတ်မထင် ဆုံခဲ့ပါတယ်။ သူက ကျွန်မကို ရှောင်ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ကျွန်မက သူ့ရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်လိုက်တယ်။
"ဘာလို့လဲ ကိုသီဟ... ဘာလို့ ကျွန်မကို လိမ်ညာခဲ့တာလဲ။ ရှင် ကျွန်မကို ကယ်တင်မယ်ဆို..." ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။
သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ကျွန်မကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ အရင်က ကြင်နာမှုတွေ တစ်စက်မှ မရှိတော့ပါဘူး။
"တောင်းပန်ပါတယ် နီလာ။ ကိုယ် နီလာ့ကို သနားလို့ ကူညီခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း စဉ်းစားကြည့်တော့ ကိုယ့်မိသားစု၊ ကိုယ့်အသိုင်းအဝိုင်းက နီလာ့လို နောက်ကြောင်းရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။ ကိုယ်တို့က လက်တွေ့ကျကျ တွေးရမယ်လေ"
"သနားလို့...?" ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ခြောက်ကပ်သွားတယ်။ "ရှင့်ရဲ့ အဲ့ဒီ သနားပါတယ်ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ ရှင်သန်ချင်စိတ်ကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတာ ရှင်သိလား။ ရှင်က ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ကို မဝယ်ခဲ့ပေမယ့်၊ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ နှလုံးသားတွေကို လိမ်ညာခိုးယူသွားတဲ့ အဆိုးဆုံး ဖောက်သည်တစ်ယောက်ပဲ"
သူ ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ ကားပေါ်တက်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မကတော့ လူသွားလူလာ များတဲ့ လမ်းမထက်မှာ ရပ်ရင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနိမ့်ကျဆုံး အမှိုက်တစ်စလို ခံစားနေရပါတယ်။
---
အခန်း (၆)
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ ဝယ်စုထားတဲ့ အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေးတွေကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်။ မှန်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး မျက်ရည်တွေကြောင့် ပျက်ယွင်းနေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မိတ်ကပ်တွေကို ထူထူထဲထဲ ပြန်ခြယ်သလိုက်တယ်။ နှုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲကို ပြန်ဆိုးလိုက်တယ်။
ကျွန်မ ငိုစရာ မျက်ရည် မရှိတော့ပါဘူး။ မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ ဒီလောကကြီးမှာ ကျွန်မတို့လို နွံကျနေတဲ့ မိန်းမတွေကို ကယ်တင်မယ့် မင်းသားလေးဆိုတာ မရှိဘူး။ ယောက်ျားတွေဟာ အမှောင်ထဲမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငွေပေးပြီး သုံးဆောင်ဖို့ ဝန်မလေးကြပေမယ့်၊ အလင်းရောင်အောက် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မတို့ကို ရွံရှာစရာ အရာတစ်ခုလို ဖယ်ကြဉ်တတ်ကြတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ 'အပျော်မယ်' တွေရဲ့ ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့ နိဂုံးပါပဲ။
ကျွန်မ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ညရဲ့ အမှောင်ထုထဲကို ပြန်လည် ခြေလှမ်းလိုက်ပါတယ်။ နီယွန်မီးရောင်တွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ အတုအယောင် အပြုံးကို ပြန်လည် တပ်ဆင်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဆက်ပြီး ရုန်းကန်ရဦးမှာပါ။
---
အခန်း (၇)
လောကကြီးမှာ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး အရာဟာ ဆင်းရဲမွဲတေမှု မဟုတ်ပါဘူး။ နွံထဲကနေ ရုန်းထွက်ချင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်မယ်ဆိုပြီး လှမ်းဆွဲလိုက်ကာမှ၊ လမ်းတစ်ဝက်ရောက်တော့ လက်ကို ရုတ်တရက် ပြန်လွှတ်ချလိုက်တဲ့ အတုအယောင် ကြင်နာမှုတွေကမှ အဆိုးရွားဆုံးပါ။
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ အတိတ်က အမှားတွေအပေါ်မှာ မူတည်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ပြုပြင်ချင်တဲ့ စိတ်ထားအပေါ်မှာ မူတည်တယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းကတော့ အစွန်းအထင်း တစ်ခုရှိသွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်တတ်ကြပါဘူး။ ကျွန်မ ဘဝကနေ ရလိုက်တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ဖို့ကလွဲရင် ဘယ်သူ့ဆီကမှ မျှော်လင့်ချက်တွေ မတောင်းခံသင့်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ အမှောင်ထဲမှာ ကျင်လည်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် အလင်းရောင်ဆိုတာ တကယ်တော့ မျက်စိစူးလောက်အောင် နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။