ယောကျာ်းမာန

 အခန်း (၁)

ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ မာနဟာ သူ့ရဲ့ကျောရိုးလို့ ကျွန်တော် အမြဲယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ မိသားစုကနေ ပေါက်ဖွားလာခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် လောကဓံကို ရင်ဆိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော လက်နက်ဟာ "မာန" ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဘယ်သူ့ဆီကမှ အကူအညီမယူဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါင်းငုံ့မခံဘူးဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ကျွန်တော် ကြီးပြင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က လင်းထက်။ 

ဘဝကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ရုန်းကန်နေရတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲကို နွေဦးရနံ့လို ဝင်ရောက်လာသူကတော့ "သဇင်" ပါ။ သဇင်ဟာ ကျွန်တော်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါပဲ။ သူမက နူးညံ့တယ်၊ အေးချမ်းတယ်၊ ပြီးတော့ လူတိုင်းအပေါ် နားလည်ခွင့်လွှတ်ပေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် စတင်ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလှပဆုံး အချိန်တွေလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ သဇင်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနခဲကြီးကို ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ အရည်ပျော်စေခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက... ကျွန်တော့်ရဲ့ အဲ့ဒီမာနကပဲ ကျွန်တော် အချစ်ရဆုံး မိန်းကလေးကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ ထာဝရ ဆွဲလုသွားလိမ့်မယ် ဆိုတာပါပဲ။

အခန်း (၂)

ချစ်သူသက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ရိုးရှင်းပေမယ့် နွေးထွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ အနာဂတ်အတွက် ရည်မှန်းချက်တွေ အကြီးကြီး ထားတယ်။ သဇင်ကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အမြဲတမ်း အရိပ်လေးလို ရှိနေပေးခဲ့တယ်။ လမ်းဘေး ဆိုင်လေးတွေမှာ ထမင်းအတူစားရင်း၊ မှတ်တိုင်မှာ ဘတ်စ်ကား အတူစောင့်ရင်း ကျွန်တော်တို့ အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ခဲ့ကြတယ်။

"ကိုလင်း... သဇင်ကတော့လေ ချမ်းသာတာတွေ၊ ပိုက်ဆံပေါတာတွေ မမက်ပါဘူး။ ကိုလင်းနဲ့ အတူတူ အေးအေးချမ်းချမ်းလေး နေရရင် ကျေနပ်ပါပြီ" လို့ သဇင်က ကျွန်တော့်ပခုံးကို မှီရင်း ပြောတတ်တယ်။

အဲ့ဒီအခါတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်သိစိတ်တွေ ပိုကြီးမားလာတယ်။ "မဟုတ်ဘူး သဇင်။ ကိုယ့်မိန်းမကို ဆင်းဆင်းရဲရဲ မထားနိုင်ဘူး။ သဇင့်ကို မိဖုရားတစ်ပါးလို ထားနိုင်အောင် ကိုယ် ကြိုးစားမယ်" လို့ ကျွန်တော် ကတိတွေ ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေဟာ သဇင့်အတွက်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ လူတောတိုးချင်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ "မာန" တွေသာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်ဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃)

ပြဿနာတွေရဲ့ အစက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး အသေးစားလေး စတင်ယိုင်နဲ့လာချိန်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ စီးပွားရေး အကြပ်အတည်းကြောင့် ရင်းနှီးမြုပ်နှံထားတာတွေ ရှုံးပြီး အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပြိုလဲစပြုလာတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း မျက်နှာမကောင်းတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး သဇင် မျက်ရည်ကျရတဲ့ ရက်တွေ များလာတယ်။

တစ်ရက်မှာတော့ သဇင်က ကျွန်တော့်ရှေ့ကို စာအုပ်လေးတစ်အုပ် ချပေးတယ်။

"ကိုလင်း... ဒါ သဇင် စုထားတဲ့ ငွေလေးတွေပါ။ သိပ်တော့ မများပေမယ့် ကိုလင်း အကြွေးတချို့တော့ ဆပ်လို့ရမှာပါ။ ဒါလေး အရင်ယူသုံးလိုက်ပါနော်။"

သဇင်က စေတနာအပြည့်နဲ့၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အပြည့်နဲ့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ချစ်တဲ့ မိန်းမဆီက ပိုက်ဆံယူသုံးရမယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနကို ဆောင့်ကန်လိုက်သလိုပါပဲ။

"မလိုဘူး သဇင်။ သိမ်းထားလိုက်။ ငါ့ဟာငါ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်။ ယောကျာ်းဖြစ်ပြီး မိန်းမဆီက ပိုက်ဆံယူသုံးမယ့်အထဲမှာ လင်းထက် မပါဘူး။"

ကျွန်တော့် လေသံက မာထန်သွားတယ်။ သဇင့် မျက်နှာလေး ချက်ချင်း ညှိုးကျသွားတာကို မြင်လိုက်ရပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တနဲ့ မာနက တောင်းပန်စကား ဆိုဖို့ ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။

အခန်း (၄)

အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အက်ကြောင်းလေး စတင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေ ပိုလုပ်တယ်၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ များလာတဲ့အခါ အရက်ကို အဖော်ပြုလာတယ်။ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်တတ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကို သဇင်က အမြဲ စောင့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျရှုံးမှုတွေကို ဖုံးကွယ်ချင်တဲ့ စိတ်၊ သိမ်ငယ်စိတ်တွေ ပေါင်းပြီး သဇင့်အပေါ် ဆက်ဆံရေးတွေ ကြမ်းတမ်းလာခဲ့တယ်။

တစ်ည... အရက်မူးပြီး ပြန်လာတဲ့ ကျွန်တော့်ကို သဇင်က ငိုပြီး ပြောတယ်။

"ကိုလင်းရယ်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။ အရင်က ကြိုးစားချင်စိတ်ရှိတဲ့ ကိုလင်း ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ပြဿနာရှိရင် နှစ်ယောက်တူတူ ရင်ဆိုင်ကြမယ်လေ။ ဘာလို့ သဇင့်ကို အဝေးကြီးကို တွန်းထုတ်နေရတာလဲ။"

"မင်း ငါ့ကို သနားနေတာမလား!" ကျွန်တော် အော်ပစ်လိုက်တယ်။ "ငွေမရှိတဲ့ကောင်၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ဆိုပြီး မင်း စိတ်ထဲကနေ အထင်သေးနေတာမလား။ ပြောစမ်းပါ သဇင်! မင်း ငါ့ကို ကြည့်ရတာ ရွံနေပြီမလား။"

"ကိုလင်း!"

သဇင့်ရဲ့ အသံလေး တုန်ခိုက်သွားတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်တော် အထင်းသား မြင်နေရတယ်။ "ချစ်တဲ့သူတွေကြားမှာ မာနဆိုတာ လိုလို့လား ကိုလင်း။ သဇင် ကိုလင်းကို တစ်ခါလေးတောင် အထင်မသေးခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုလင်းရဲ့ အဲ့ဒီ မာနတွေကပဲ သဇင်တို့ကို ဖျက်ဆီးနေတာ။"

ထိုညက သူမရဲ့ ငိုရှိုက်သံတွေဟာ ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသလို နာကျင်စေခဲ့ပေမယ့်၊ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းတွေကတော့ တင်းတင်းစေ့ထားဆဲပါပဲ။

အခန်း (၅)

အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ နာကျင်မှုတွေက အဆုံးစွန်ထိ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သဇင့်ရဲ့ မိဘတွေကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေကို သိသွားပြီး သဇင့်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ သဇင်က ကျွန်တော့်ကို အဆုံးထိ ယုံကြည်ပေးခဲ့ပေမယ့်၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ဆက်ပြီး နာကျင်အောင်သာ လုပ်နေခဲ့မိတယ်။

မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတဲ့ ညတစ်ည...။

သဇင် သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်နေတယ်။ သူမ မျက်ရည်တွေ ကျနေတာကို ကျွန်တော် မြင်တယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ကွဲကြေမတတ် ခံစားနေရပြီ။ ပြေးဖက်ပြီး 'မသွားပါနဲ့' လို့ တားချင်တဲ့ စိတ်တွေ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အပြည့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနက ခြေလှမ်းတွေကို တုပ်နှောင်ထားတယ်။

သဇင် အိတ်ဆွဲပြီး တံခါးဝနား အရောက်မှာ လှည့်ကြည့်လာတယ်။

"ကိုလင်း... သဇင့်ကို မသွားပါနဲ့လို့ တစ်ခွန်းလောက် တားပေးပါလား။ ကိုလင်း နှုတ်ခမ်းကနေ 'မသွားပါနဲ့' လို့ တစ်ခွန်းပြောရုံနဲ့ သဇင် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကိုလင်း ဘေးမှာ ဆက်နေပေးမှာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး... သဇင့်ကို တားပေးပါ။"

သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးကို တွေ့နေရတယ်။ ကျွန်တော့် လည်ချောင်းတွေ ဆို့နင့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့် ပါးစပ်က ထွက်သွားတဲ့ စကားက...

"မင်း သွားချင်ရင် သွားနိုင်တယ်။ ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်မယ့်၊ ဆွဲထားမယ့်ကောင် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အခြေအနေနဲ့ မင်းကို ဘာမှ ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သွားတော့။"

သဇင့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး ရုတ်တရက် ငြိမ်းသက်သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ မိုးထဲရေထဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ တံခါးပိတ်သွားတဲ့ အသံဟာ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ရိုက်ချိုးလိုက်တဲ့ အသံဆိုတာ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရပါပြီ။

အခန်း (၆)

ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလ ကြာသွားခဲ့ပြီ။

ခုချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ စီးပွားရေးလောကမှာ အောင်မြင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ ကိုယ်ပိုင် တိုက်၊ ကိုယ်ပိုင် ကားနဲ့ ငွေကြေးပြည့်စုံတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို လေးစားကြတယ်၊ အားကျကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အနက်ရှိုင်းဆုံး လစ်ဟာမှုကြီး တစ်ခုက နေ့တိုင်း ခြောက်လှန့်နေဆဲပဲ။

တစ်နေ့ ကုန်တိုက်တစ်ခုမှာ ပစ္စည်းဝယ်နေတုန်း... ရင်းနှီးနေတဲ့ ကျောပြင်လေး တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ သဇင်...။ သူမရဲ့ ဘေးမှာ ခင်ပွန်းဖြစ်ဟန်တူတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်။ သူတို့ မိသားစုလေး ရယ်မောနေကြတယ်။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေက အရင်လိုပဲ အေးချမ်းနေဆဲပါပဲ။ 

ကျွန်တော် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သဇင်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်အကြည့်၊ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားခဲ့ကြတယ်။ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့သြသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး တွေ့လိုက်ရပေမယ့်၊ ချက်ချင်းပဲ အတိတ်ကို မေ့ထားနိုင်တဲ့၊ နားလည်မှုရှိတဲ့ အပြုံးလေးတစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းဆတ်ပြခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြုံးပြဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် နှုတ်ခမ်းတွေက တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ မိသားစုလေး ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း... ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြည့်စုံမှုတွေဟာ သဇင်မရှိတဲ့ အခါ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့ဘူး ဆိုတာကို မျက်ရည်တွေကြားကနေ နားလည်လိုက်ရတယ်။

အခန်း (၇)

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမှောင်ထုထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ကျွန်တော် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ အောင်မြင်နေပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာနေပါစေ... ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အသက်မပါတဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုလိုပဲ။

ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ မာနဆိုတာ အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ဖို့ အုတ်မြစ်ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ အဲ့ဒီအိမ်ကို နွေးထွေးတဲ့ မိသားစုဘဝလေး ဖြစ်လာအောင်တော့ မဖန်တီးပေးနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ "မာန" ဆိုတဲ့ တံတိုင်းကြီးကို တည်ဆောက်ရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အစစ်မှန်ဆုံး ချစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကို တွန်းထုတ်ခဲ့မိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ အနိုင်အရှုံးပြိုင်ရတဲ့ စစ်ပွဲမှ မဟုတ်တာ။ အခက်အခဲတွေကို အတူတူ ဖြတ်သန်းပြီး နားလည်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ရတဲ့ အရာဆိုတာကို ကျွန်တော် သိခဲ့ချိန်မှာတော့ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။

ကျွန်တော့်လိုပဲ မာနကြီးတဲ့ ယောကျာ်းတွေကို ကျွန်တော် တစ်ခုပဲ ပြောချင်ပါတယ်။ "ကိုယ့်ကို အချစ်စစ်နဲ့ ချစ်တဲ့ မိန်းကလေးရှေ့မှာ မာနတွေ ချထားလိုက်ပါ။ မာနဆိုတာ လောကဓံကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သုံးရတဲ့ လက်နက်ပါ။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို နာကျင်အောင်လုပ်ဖို့၊ ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားစေဖို့ သုံးရမယ့် အရာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျွန်တော်ကတော့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောကျာ်းမာနအတွက် အဖိုးတန်လွန်းတဲ့ "အချစ်" နဲ့ ပေးဆပ်ခဲ့ရပါပြီ။ ဒီနောင်တဟာ ကျွန်တော် သေတဲ့အထိ ရင်ဘတ်ထဲမှာ စူးဝင်နေမယ့် ဆူးတစ်ချောင်းပါပဲ။