အနှစ်မဲ့ပျော်ရွှင်မှုများ

 **အနှစ်မဲ့ပျော်ရွှင်မှုများ**

**အခန်း (၁) ရွှေရောင်လွှမ်းသော လှောင်ချိုင့်**

"ကိုဇေယျာနဲ့ မသီရိတို့ ဇနီးမောင်နှံကတော့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲနော်။ အောင်မြင်မှုတွေရော၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေရော အပြည့်ပဲ။ အားကျလိုက်တာရှင်"

မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ရဲ့ ချီးကျူးစကားကို ကြားတော့ ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကနေ အပြုံးတစ်ခုကို အလိုအလျောက် ဖန်တီးလိုက်မိတယ်။ ဇေယျာကလည်း ကျွန်မရဲ့ ခါးလေးကို ခပ်တင်းတင်း ဖက်ထားရင်း ဂုဏ်ယူဟန်နဲ့ ပြုံးပြနေတယ်။ ဒီလို ညစာစားပွဲတွေ၊ လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းတွေကြားမှာ ကျွန်မတို့ဟာ စံပြလင်မယားတွေပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ လက်သူကြွယ်က စိန်လက်စွပ်က မီးရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေသလို၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝကလည်း အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အရမ်းကို တောက်ပနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီအပြုံးတွေအောက်မှာ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် မွန်းကျပ်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူး။ ဇေယျာ့ရဲ့ လက်မောင်းက ကျွန်မခါးကို ဖက်ထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက အေးစက်နေသလိုပဲ။ လူတွေရှေ့မှာ ပြသနေတဲ့ ဒီပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ တကယ်တော့ အနှစ်သာရမပါတဲ့၊ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်သာဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ 

ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကြီးဆီကို ကားနဲ့ အပြန်လမ်းမှာတော့ ကားပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေတယ်။ ဇေယျာက ဖုန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျွန်မကတော့ ကားမှန်ပြင်ကနေ ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ လမ်းမီးတိုင်တွေကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေတဲ့ ဒီဘဝကြီးကို ရောက်လာဖို့ ကျွန်မတို့ ဘာတွေများ ပေးဆပ်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ... တကယ်တော့ ကျွန်မ ပေးဆပ်လိုက်ရတာ ကျွန်မရဲ့ 'အစစ်အမှန် ပျော်ရွှင်မှု' တွေပါပဲ။

**အခန်း (၂) ရိုးရှင်းလှတဲ့ အတိတ်က အချစ်**

လွန်ခဲ့တဲ့ (၇) နှစ်လောက်ကပေါ့။ 

ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခါစက အခုလို တိုက်ကြီး၊ ကားကြီးတွေ မရှိခဲ့ပါဘူး။ မြို့စွန်က သွပ်မိုး၊ ထရံကာ အိမ်ငှားလေးတစ်ခုမှာ နေခဲ့ကြရတာပါ။ ဇေယျာက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ သာမန်ဝန်ထမ်း၊ ကျွန်မကလည်း ကျူရှင်ပြရင်း ဘဝကို ရုန်းကန်ခဲ့ကြတယ်။

"သီရိ... ကိုယ် မင်းကို အခုချိန်မှာ ဘာမှ မပေးနိုင်သေးပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို မိန်းမတကာ အားကျရတဲ့ ဘဝမျိုးထားမှာပါ။ ကိုယ့်ကို ယုံတယ်မလား" 

ညဘက် လသာဆောင်လေးမှာ ထိုင်ရင်း ထမင်းကြော်တစ်ပွဲကို နှစ်ယောက်ခွဲစားခဲ့ရတဲ့ အဲ့ဒီညတွေက ကျွန်မဘဝရဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်တွေလို့ ပြောရင် လူတွေက ရယ်ကြမလားပဲ။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံမရှိခဲ့ပေမဲ့ အချင်းချင်း နားလည်မှုတွေ၊ ကြင်နာမှုတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေ အပြည့်ရှိခဲ့တယ်။ ဇေယျာ အလုပ်က ပြန်လာရင် ကျွန်မကို နဖူးလေးနမ်းပြီး ပွေ့ဖက်တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်လေးက ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းမှုအားလုံးကို ပြေပျောက်စေခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကလွဲပြီး ဘယ်အရာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ငွေကြေးနဲ့ ဝယ်လို့မရတဲ့၊ အနှစ်သာရ အပြည့်ဝဆုံး အရာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့တယ်။

**အခန်း (၃) အက်ကြောင်းများ**

အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ဇေယျာရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အရာထင်လာတယ်။ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလေး စလုပ်ရာကနေ အောင်မြင်မှုတွေ တစ်ဟုန်ထိုး ရလာတယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်ငှားဘဝကနေ တိုက်ခန်း၊ အဲ့ဒီကနေ လုံးချင်းအိမ်ကြီးဆီ ပြောင်းလာနိုင်ခဲ့တယ်။ ပိုက်ဆံတွေ ပိုရှာနိုင်လာသလို၊ ဇေယျာရဲ့ အချိန်တွေကလည်း ကျွန်မအတွက် နည်းပါးလာခဲ့တယ်။

"ဒီနေ့ ညစာစားဖို့ မစောင့်နဲ့တော့ သီရိ... Client နဲ့ တွေ့စရာရှိလို့"

"ဒီည ကိုယ် ပြန်မလာဖြစ်ဘူး... နယ်က စက်ရုံမှာ ပြဿနာနည်းနည်းတက်နေလို့"

ဒီလိုစကားတွေက ကျွန်မအတွက် ရိုးအီလာတယ်။ အစပိုင်းတော့ ကျွန်မ သူ့ကို နားလည်ပေးခဲ့ပါတယ်။ မိသားစု အနာဂတ်အတွက် ကြိုးစားနေတာပဲလေ ဆိုပြီး ဖြေတွေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... တစ်နေ့တခြား ဇေယျာဟာ ကျွန်မနဲ့ အဝေးကြီးကို ရောက်သွားသလို ခံစားလာရတယ်။ အရင်ကဆို ဖုန်းကို ပစ်ထားတတ်တဲ့သူက အခုဆို ဖုန်းကို Password တွေ ခံထားတတ်လာတယ်။ ညသန်းခေါင် ဖုန်းလာရင် အပြင်ထွက်ပြီး ခိုးပြောတတ်လာတယ်။ 

အဲ့ဒီလို အခြေအနေတွေ ကြုံရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုအလျောက် သိစိတ်က သတိပေးနေပေမဲ့၊ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ လှည့်စားပြီး မသိချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့မိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ မိသားစုဘဝလေး ပြိုကွဲသွားမှာကို အရမ်းကြောက်ခဲ့လို့ပါ။

**အခန်း (၄) လှည့်စားခြင်းရဲ့ အရိပ်မည်း**

တစ်နေ့တော့ အမှန်တရားက ကျွန်မရှေ့ကို ရက်ရက်စက်စက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဇေယျာ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီက Message ဝင်လာတဲ့ အသံကြားလို့ ကြည့်လိုက်မိတဲ့အချိန်... ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ စာသားလေးက 

"ကို... ဒီည တွေ့ကြမယ်နော်၊ အရမ်းလွမ်းနေပြီ" တဲ့။

ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ တုန်လာတယ်။ နှလုံးသားတစ်စုံလုံး အောက်ကို ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ဇေယျာ့ကို ကျွန်မ ဖုန်းလေးပြပြီး မေးလိုက်တဲ့အခါ၊ သူက ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာကို ခပ်တည်တည် ပြန်ထားလိုက်တယ်။

"အဲ့ဒါက အပျော်သက်သက်ပါ သီရိရယ်... ကိုယ့်ဘဝမှာ မင်းက မိန်းမကြီးပဲလေ။ လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ စိတ်ဖိစီးမှုများလို့ အပြင်မှာ ခဏတဖြုတ် ပျော်တာပါ။ ကိုယ် မင်းကို ကားအသစ်တစ်စီး ဝယ်ပေးပါ့မယ်။ ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ပါတော့"

သူ့စကားတွေက ကျွန်မကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်လိုက်သလိုပါပဲ။ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ နာကျင်မှုထက် ပိုဆိုးတာက ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးကို ကားတစ်စီးနဲ့ လဲလှယ်ပြီး နှိမ့်ချလိုက်တာကိုပါ။ သူ ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ငွေကြေးတွေ၊ ပစ္စည်းတွေ ပုံပေးထားတာကို ခေါ်တာလား။ ကျွန်မ လိုချင်တာ ကားအသစ်မဟုတ်ဘူး၊ အရင်က ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ချစ်ခဲ့တဲ့ ဇေယျာ့ရဲ့ နှလုံးသားစစ်စစ်ကိုပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနှလုံးသားက အခုတော့ အတ္တတွေ၊ မာနတွေ၊ ကိလေသာတွေနဲ့ အပြည့်အဝ ပုပ်သိုးနေခဲ့ပါပြီ။

**အခန်း (၅) ပြိုလဲခြင်း (Breaking Point)**

အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ အိမ်ကြီးဟာ သင်္ချိုင်းတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချက်ချင်း လမ်းမခွဲနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှက်တာကတစ်ကြောင်း၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက သံယောဇဉ်တွေကြောင့် ဇေယျာ ပြောင်းလဲလာမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ သည်းခံနေခဲ့တာပါ။ လူတွေရှေ့ရောက်ရင်တော့ ဘာမှမဖြစ်တဲ့ ဇနီးမောင်နှံတွေလို ဟန်ဆောင်ပြုံး ပြုံးခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီလို နေရတာဟာ သေမတတ် နာကျင်ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သည်းခံခြင်းဆိုတာ အတိုင်းအတာတစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်။ 

တစ်နေ့... ကျွန်မ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ ထိုင်နေတုန်း၊ ဇေယျာနဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဆိုင်ထဲ ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့ ကျွန်မကို မမြင်ပါဘူး။ ဇေယျာက အဲ့ဒီကောင်မလေးရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်တင်ပေးပြီး နူးနူးညံ့ညံ့ ပြုံးပြနေတယ်။ အဲ့ဒီအပြုံး... အဲ့ဒီအကြည့်... လွန်ခဲ့တဲ့ (၇) နှစ်က ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေပါတဲ့ အကြည့်မျိုး။

အဲ့ဒီစက္ကန့်မှာပဲ ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်ပါပြီ။ သူပြောခဲ့သလို "အပျော်သက်သက်" မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုပါ။ သူ ကျွန်မဆီကနေ ယူငင်သွားတာ အချိန်တွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေတင် မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကိုပါ တခြားတစ်ယောက်ဆီ ပေးအပ်လိုက်ပြီ ဆိုတာကိုပါ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ကျမလာခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ခုခု ပြတ်တောက်သွားသံကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရတယ်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ဒီအနှစ်မဲ့နေတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတုအယောင်တွေကြားမှာ ကျွန်မ ဆက်ပြီး အသက်ရှူမနေချင်တော့ပါဘူး။

**အခန်း (၆) လမ်းခွဲခြင်း**

အိမ်ကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစား နည်းနည်းကိုပဲ သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ဇေယျာ ဝယ်ပေးထားတဲ့ စိန်ထည်တွေ၊ တန်ဖိုးကြီး အိတ်တွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာ အားလုံးကို ကုတင်ပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ စားပွဲပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီးသား ကွာရှင်းခွင့် စာချုပ်ကို တင်ထားခဲ့လိုက်တယ်။

ကျွန်မ အိမ်ကထွက်လာတဲ့အချိန် ဇေယျာ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။

"သီရိ... မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ အိမ်မှာ ဘာလို့ မရှိတာလဲ။ ပြဿနာ မရှာစမ်းပါနဲ့။ ကိုယ့်လို ပြည့်စုံတဲ့ ယောက်ျားကိုထားပြီး မင်း ဘယ်မှာ သွားနေမှာလဲ၊ ဘာသွားစားမှာလဲ"

သူ့စကားတွေက ကျွန်မကို ရယ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်စေတယ်။ သူ ထင်နေတာ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ငွေကြေးတွေကြောင့် သူ့ဘေးမှာ ကပ်တွယ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။

"ဇေယျာ... ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်တုန်းကမှ သေချာ မသိခဲ့ပါလား။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ စချစ်ခဲ့တာ ရှင့်ဆီမှာ ဘာမှမရှိတဲ့ အချိန်ကတည်းကပါ။ အခု ကျွန်မ ထွက်သွားတာကလည်း ရှင့်ဆီမှာ ငွေတွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့ အချိန်မှာပါ။ ကျွန်မ လိုချင်တာ အချစ်နဲ့ လေးစားမှုပါ။ ငွေနဲ့ဝယ်ထားတဲ့ လှောင်ချိုင့်ထဲမှာ ကျွန်မ မနေချင်တော့ဘူး။ ကွာရှင်းစာချုပ်ကို ရှေ့နေကတစ်ဆင့် ပို့လိုက်မယ်"

ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး စက်ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အိမ်ကြီးရဲ့ ခြံဝင်းထဲကနေ ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ ထွက်လာခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ၊ လေပြေအေးအေးလေးက ကျွန်မ မျက်နှာကို လာတိုက်ခတ်သွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအများကြီးအတွင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လွတ်လပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နာကျင်ရပေမဲ့၊ ဒီနာကျင်မှုက အစစ်အမှန်ပါ။ ဟန်ဆောင်နေရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုထက်စာရင် အများကြီး မြတ်ပါတယ်။

**အခန်း (၇) သင်ခန်းစာ**

အခုဆိုရင် ဇေယျာနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့တာ (၃) နှစ်တောင် ကြာခဲ့ပါပြီ။ 

ကျွန်မ သာမန် ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်လုပ်ရင်း၊ ကိုယ်ပိုင် တိုက်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုမှာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေပါတယ်။ တစ်ခါတလေ သတင်းတွေထဲမှာ ဇေယျာ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေအကြောင်း၊ သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေမှုတွေအကြောင်း ကြားရတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ပါဘူး။

တချို့လူတွေက ကျွန်မကို မိုက်မဲတယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ချမ်းသာတဲ့ ဘဝကြီးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တစ်ခါမှ နောင်တမရခဲ့ပါဘူး။

ဒီဘဝခရီးကြမ်းကြီးထဲမှာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို သေချာ ရလိုက်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်အတွက် အစစ်အမှန် ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ တိုက်ကြီး၊ ကားကြီးတွေနဲ့ အပြင်ပန်း ပြည့်စုံနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ညဘက် အိပ်ရာဝင်တိုင်း စိတ်အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်ခွင့်ရခြင်း၊ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူက ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးထား လေးစားခြင်းကသာ တကယ့် ပျော်ရွှင်မှုပါ။ သစ္စာတရား မရှိတဲ့၊ လေးစားမှု မပါတဲ့၊ ဟန်ဆောင်မှုတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ရွှေရောင်တွေ လွှမ်းနေပါစေ... နောက်ဆုံးတော့ 'အနှစ်မဲ့ပျော်ရွှင်မှုများ' သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။