အခန်း (၁)
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မိုးရာသီညနေခင်းတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမြဲတမ်း အထီးကျန်ဆန်လွန်းပါတယ်။ အလုပ်ကနေ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြန်လာတိုင်း မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးကလွဲပြီး ကျွန်မကို ဆီးကြိုမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ မိဘမဲ့တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ခြောက်ကပ်ကပ်နဲ့ ရိုးရှင်းလွန်းပါတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကိုရဲရင့် ဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ကျွန်မဘဝထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မအလုပ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီကို မကြာခဏ လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါ။ အစပိုင်းမှာတော့ သာမန် နှုတ်ဆက်ရုံလောက်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သူက ကျွန်မကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်လာတယ်။ ရုံးဆင်းချိန်တိုင်း ကျွန်မကို စောင့်နေတတ်ပြီး ထမင်းအတူစားဖို့ ခေါ်တတ်တယ်။
"သဇင်က အရမ်းကြိုးစားတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဂရုစိုက်ဦးနော်။ သဇင့်ကို ကြည့်ရတာ တစ်ခါတလေ အရမ်းပင်ပန်းနေသလိုပဲ" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက အမြဲတမ်း အထီးကျန်နေခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ရေစက်လေးလို ကျဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာကျောနေတဲ့ နှလုံးသားလေးဟာ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ကျလာခဲ့ရပါတော့တယ်။
---
အခန်း (၂)
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ သံယောဇဉ်ဟာ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ကိုရဲရင့်က ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းလေးတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားခဲ့ပြီး အတူတူနေဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။
"သဇင် ပင်ပင်ပန်းပန်း မနေရပါဘူး။ ကိုယ်ရှာကျွေးမှာပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ မိန်းမလေးကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားချင်လို့ပါ" တဲ့။
'မိန်းမလေး' ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းလေးက ကျွန်မကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအကောင်းဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို့ ခံစားရစေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီး သူ့အတွက် အိမ်မှုကိစ္စတွေကို သေချာလုပ်ပေးရင်း အိမ်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ မနက်တိုင်း သူနိုးလာရင် စားဖို့ မနက်စာကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပေးတယ်။ သူအလုပ်က ပြန်လာရင် နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ ဆီးကြိုတယ်။
သူကလည်း ကျွန်မကို အရမ်းချစ်ပြပါတယ်။ အားလပ်ရက်တွေဆို အိမ်မှာပဲ အတူတူ ချက်ပြုတ်စားသောက်ကြ၊ ရုပ်ရှင်တွေကြည့်ကြနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ သာယာလွန်းနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး တောင့်တခဲ့ရတဲ့၊ ဘယ်တော့မှ မရနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ရတဲ့ တကယ့် မိသားစုဘဝလေးတစ်ခုလို့ ကျွန်မ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မိခဲ့ပါတယ်။
---
အခန်း (၃)
ဒါပေမယ့် ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပါဘူး။ အတူနေလာတာ တစ်နှစ်လောက် ပြည့်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ဆီက အပြောင်းအလဲတချို့ကို ကျွန်မ စပြီး သတိထားမိလာတယ်။
အဓိကကတော့ သူဟာ ကျွန်မကို အပြင်မှာ လူလုံးထွက်ပြဖို့ အမြဲတမ်း ဝန်လေးတတ်တာပါပဲ။ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် စားသောက်ဆိုင်သွားဖို့ ပူဆာတိုင်း သူက အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးပြီး ငြင်းတတ်တယ်။
"အပြင်မှာ လူတွေရှုပ်တယ်။ ကိုယ်က သဇင်နဲ့ပဲ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တာပါ ကလေးရယ်" လို့ အမြဲပြောတတ်တယ်။
နောက်ပြီး သူ့ဖုန်းကို အမြဲတမ်း Silent လုပ်ထားတတ်တယ်။ ညဘက်တွေမှာ ဖုန်းလာရင် လသာဆောင်ကို ထွက်ပြီး တိုးတိုးလေး သွားပြောတတ်တယ်။ ပိတ်ရက်တွေမှာလည်း "နယ်ဘက်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားရမယ်" ဆိုပြီး ခဏခဏ ပျောက်သွားတတ်တယ်။
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ် (Intuition) အရ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ ရိပ်မိနေပေမယ့် ကျွန်မ အရမ်းချစ်ရတဲ့သူမို့လို့ သူ့ကို မယုံသင်္ကာ မဖြစ်ချင်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဖြေသိမ့်ပြီး လိမ်ညာမှုတွေအောက်မှာ မျက်စိမှိတ်ပြီး ဆက်နေခဲ့မိပါတယ်။
---
အခန်း (၄)
တစ်နေ့တော့ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးဆိုတာ ကျွန်မ နာကျင်စွာနဲ့ သိလိုက်ရပါတယ်။
အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်မ နေမကောင်းလို့ ဆေးခန်းသွားပြရင်း အပြန်မှာ နာမည်ကြီး ရှော့ပင်းမောလ် တစ်ခုထဲကို ဝင်ပြီး သူ့အတွက် အင်္ကျီလေးတစ်ထည် ဝင်ဝယ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ စတိုးဆိုင်တစ်ခုရဲ့ ရှေ့မှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ ကျောပြင်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။
ကိုရဲရင့်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ သေသပ်လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခါးကို ဖက်ထားပြီး အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကလည်း သူ့ရဲ့ပခုံးကို မှီထားပါတယ်။ သူတို့ရှေ့မှာတော့ သုံးနှစ်အရွယ်လောက်ရှိမယ့် ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေတယ်။
"ပါပါး... သမီးကို အဲ့ဒီအရုပ်လေး ဝယ်ပေး"
ကလေးလေးရဲ့ အသံ ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး မျက်ရည်တွေက ပူလောင်စွာ စီးကျလာတယ်။ သူက အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေဟာ အရမ်းကို ဂုဏ်ယူနေတဲ့၊ တရားဝင် ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေပါ။
ကျွန်မ ခြေအောက်က မြေကြီးတွေ ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အဲ့ဒီနေရာကနေ အရူးတစ်ယောက်လို ထွက်ပြေးခဲ့မိပါတယ်။
---
အခန်း (၅)
အဲ့ဒီညက သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်မ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ငိုယိုပြီး အော်ဟစ်မေးမြန်းနေတဲ့ ကျွန်မကို သူက တည်ငြိမ်စွာနဲ့ပဲ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အားနာတဲ့ အရိပ်အယောင်ကလွဲပြီး ပြာယာခတ်သွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။
"ဟုတ်တယ်။ ကိုယ့်မှာ မိန်းမနဲ့ ကလေး ရှိတယ်။ သူနဲ့က လူကြီးတွေ သဘောတူထားတဲ့၊ လုပ်ငန်းသဘောအရ လက်ထပ်ထားတဲ့ တရားဝင်မိန်းမပါ"
သူ့စကားတွေက ကျွန်မကို ရိုက်ချလိုက်သလိုပါပဲ။
"ဒါဆို ကျွန်မကရော... ကိုယ့်ကို မိန်းမလေးလို့ ခေါ်ခဲ့တာတွေကရော..." ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။
"ကိုယ် သဇင့်ကို တကယ် ချစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘဝမှာ သဇင်က အနားယူရာလေး တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ် သူ့ကို ကွာရှင်းလို့ မရဘူး။ ငါတို့ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်နေလို့ မရဘူးလား သဇင်ရယ်။ မင်း လိုချင်တာ အကုန်လုံး ကိုယ် ပေးထားတယ်လေ။ ဒီတိုက်ခန်းကိုလည်း မင်းနာမည်နဲ့ လွှဲပေးမယ်။ ငွေလည်း အလုံအလောက် ထည့်ပေးထားမယ်"
အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေ၊ တန်ဖိုးတွေ အကုန်လုံး တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ပါပြီ။ သူက ကျွန်မကို သူ့ဘဝရဲ့ 'အပျော်တမ်းမယား'၊ စိတ်ညစ်လာရင် လာနားခိုမယ့် တည်းခိုခန်းတစ်ခု၊ ငွေနဲ့ဝယ်ထားတဲ့ အရုပ်လေးတစ်ရုပ် အဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အတုအယောင်တွေပါပဲ။
---
အခန်း (၆)
"ရှင် ထွက်သွားလိုက်ပါတော့..." လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိတယ်။
သူက ကျွန်မကို နားချဖို့ ကြိုးစားသေးပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို မြင်တော့ ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူထွက်သွားပြီးတာနဲ့ ကျွန်မ အဝတ်အစား နည်းနည်းပါးပါးကို အိတ်ထဲ ကောက်ထည့်လိုက်တယ်။ သူ့ဆီကရထားတဲ့ ဖုန်း၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေနဲ့ သူဝယ်ပေးထားတဲ့ အရာအားလုံးကို ကုတင်ပေါ်မှာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ငွေတစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ကျွန်မ မယူခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အချိန်တွေကို သူက လိမ်လည်ရယူသွားခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန် သိက္ခာကိုတော့ အဖျက်ဆီးမခံနိုင်တော့ပါဘူး။
တိုက်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာတော့ အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေပါတယ်။ ထီးမပါတဲ့ ကျွန်မဟာ မိုးရေထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်တွေဟာ အပျော်တမ်းကစားစရာ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရတာကို တွေးမိတိုင်း ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရပါတယ်။ လမ်းမီးတိုင်တွေရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ အရိပ်လေးဟာ အထီးကျန်စွာနဲ့ ရွေ့လျားနေခဲ့တယ်။
---
အခန်း (၇)
အချိန်တွေ ခြောက်နှစ်လောက် ကြာခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မ အခု ကိုယ်ပိုင် အပ်ချုပ်ဆိုင်လေးတစ်ခု ဖွင့်ထားပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နေနိုင်ပါပြီ။ အချစ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက အမာရွတ်ဟောင်းက နာကျင်နေဆဲဆိုပေမယ့်၊ ကျွန်မ ငိုကြွေးတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပါဘူး။
လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ အရာအားလုံးကို ပုံအောပြီး ပေးဆပ်တတ်တာ မိန်းမတွေရဲ့ သဘာဝပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးမထားတဲ့၊ ကိုယ့်ကို လူအများရှေ့မှာ တရားဝင် လက်တွဲဖို့ ဝန်လေးနေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆီမှာတော့ ဘယ်တော့မှ အချိန်တွေ ပေးဆပ်မနေသင့်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ နာကျင်စွာနဲ့ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါတယ်။
အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကို ဂုဏ်ငယ်စေတဲ့ အရာမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘဝကို အမှောင်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး ငွေကြေးနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ချင်တဲ့ အချစ်မျိုးဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ 'အတ္တ' သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ 'အပျော်တမ်းမယား' ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်နေရာကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အခုတော့ ဂုဏ်ယူနေမိပါပြီ။ ဘဝဆိုတာ လဲကျသွားတိုင်း ပြန်ထဖို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြိုးစားရတာ မဟုတ်လား။