အခန်း (၁) အနွေးထွေးဆုံး ရင်ခွင်
ကျွန်မ အသက် ၅ နှစ်အရွယ်မှာ မိဘမဲ့ဂေဟာရဲ့ သံပန်းတံခါးကြီး နောက်ကနေ ကမ္ဘာကြီးကို ငေးကြည့်ခဲ့ရတယ်။ တခြားကလေးတွေလို မိဘမေတ္တာဆိုတာ ဘာမှန်းမသိခဲ့တဲ့ ကျွန်မအတွက် အဲ့ဒီနေ့က ရောက်လာခဲ့တဲ့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးဟာ ကောင်းကင်တမန်တွေလိုပါပဲ။
"သမီးလေးက လိမ္မာလိုက်တာ၊ ဒီနေ့ကစပြီး သမီးနာမည်က 'မေ'၊ အန်တီတို့က သမီးရဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ဖြစ်လာတော့မယ် နော်" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ဖက်လိုက်တဲ့ မေမေ့ရဲ့ ကိုယ်ငွေ့ဟာ ကျွန်မဘဝမှာ ပထမဆုံး ခံစားဖူးတဲ့ အနွေးထွေးဆုံး အရာတစ်ခုပါပဲ။
သားသမီးရတနာ မထွန်းကားတဲ့ ဦးကျော်နဲ့ ဒေါ်ခင် တို့ဇနီးမောင်နှံဟာ ကျွန်မကို သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တစ်ခုလို သဘောထားပြီး မွေးစားခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ကြီးရှင်တွေဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မကို သိပ်ချစ်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အချစ်တွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မဟာ မိဘမဲ့ဆိုတဲ့ အတိတ်ကို မေ့လျော့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ့် သွေးသားအရင်းအချာ သမီးလေးတစ်ယောက်လို့တောင် ထင်မှတ်ခဲ့မိတဲ့အထိပါပဲ။
အခန်း (၂) ပန်းခင်းသော လမ်း
အရွယ်ရောက်လာတဲ့အထိ ကျွန်မဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ဘဝလေးက ပန်းခင်းတဲ့လမ်းလိုပါပဲ။ မေမေက ကျွန်မ ကျောင်းသွားတိုင်း ဆံပင်ကို သေသေချာချာ ကျစ်ပေးတတ်သလို၊ ဖေဖေကလည်း ရုံးဆင်းတိုင်း ကျွန်မကြိုက်တဲ့ မုန့်တွေ အမြဲဝယ်လာတတ်တယ်။
"ငါ့သမီးလေး ပညာတတ်ကြီးဖြစ်အောင် ကြိုးစားနော်၊ ဖေဖေတို့မှာ သမီးလေးတစ်ယောက်တည်း ရှိတာ" လို့ ဖေဖေက ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးရသလို၊ ဒီကျေးဇူးရှင် မိဘနှစ်ပါးကို တစ်သက်လုံး လုပ်ကျွေးပြုစုသွားမယ်လို့လည်း ကလေးသဘာဝ စိတ်ထဲမှာ အခိုင်အမာ ကတိပြုမိခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးက ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့တယ်။ မေတ္တာတရားဆိုတာ ဝယ်ယူလို့မရပေမဲ့ အကြွင်းမဲ့ ပေးဆပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၃) ပြောင်းလဲသွားသော လေပြေ
အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာက ကျွန်မ အသက် (၁၂) နှစ် ပြည့်တဲ့နှစ်မှာပါ။ ဆေးပညာအရရော၊ ယုံကြည်မှုအရပါ ကလေးမရနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ထားတဲ့ မေမေဟာ အံ့ဖွယ်နည်းနဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခဲ့ရတယ်။
မေမေ ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ ကျွန်မတို့ အိမ်လေးအတွက် ကောင်းကင်ဘုံက ကျလာတဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ညီမလေးဖြစ်ဖြစ်၊ မောင်လေးဖြစ်ဖြစ် ရလာတော့မယ်ဆိုပြီး အရမ်းကို ပျော်ရွှင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဆီကို တိုက်ခတ်နေတဲ့ လေပြေလေးတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း လမ်းကြောင်းပြောင်းလာခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
'ဆုဆု' လို့ နာမည်ပေးထားတဲ့ ညီမလေး မွေးဖွားလာတဲ့ အချိန်ကစလို့ ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးဟာ ညီမလေးဆီကို အလိုအလျောက် ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အိပ်ခန်းလေးဟာ ညီမလေးအတွက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ကျွန်မကတော့ အိမ်နောက်ဖေးနားက အခန်းကျဉ်းလေးဆီ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရတယ်။ "မေမေတို့ ပင်ပန်းနေလို့ပါလေ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ရင်း ညီမလေးရဲ့ အဝတ်အစားတွေ လျှော်ဖွပ်ပေးတာ၊ ညဘက် သိပ်ပေးတာတွေကို ကျွန်မ ကျေကျေနပ်နပ်ပဲ လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၄) သွေးစကားပြောလာသော နေ့ရက်များ
ဆုဆု အရွယ်ရောက်လာချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးဟာ ပိုပြီး သိသာထင်ရှားလာခဲ့တယ်။ ဆုဆုဟာ အလိုလိုက်ခံရလွန်းလို့ ဆိုးသွမ်းပြီး မာနကြီးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မကတော့ တက္ကသိုလ်တက်နေရင်းနဲ့ အိမ်အလုပ်အားလုံးကို ဒိုင်ခံလုပ်ပေးရတဲ့ အိမ်ဖော်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
တစ်နေ့... ဆုဆု သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်သွားဖို့ မေမေ့ရဲ့ တန်ဖိုးကြီး စိန်လည်ဆွဲကို ခိုးယူသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလည်ဆွဲ ပျောက်သွားချိန်မှာ အိမ်တစ်ခုလုံး ပြာယာခတ်သွားခဲ့တယ်။ ဆုဆုက ငိုယိုပြီး "မမမေ အခန်းထဲ ဝင်သွားတာ တွေ့တယ်" လို့ ပြောချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ...
"ဖြန်း" ခနဲ မြည်သွားတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျွန်မ ပါးတစ်ဖက် ပူထူသွားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်… ကျွန်မ မေမေ့ကို မျက်ရည်တွေနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
"နင့်ကို မိဘမဲ့ဂေဟာကနေ ခေါ်ပြီး လူရာသွင်းပေးထားတာ၊ ဒီလို ကျေးဇူးဆပ်ရလား။ ငါ့သမီးလေးကို လာပြီး အပြစ်ဖို့မနေနဲ့" ဆိုတဲ့ မေမေ့ရဲ့ စကားဟာ ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် မွှန်းပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ဖြေရှင်းခွင့်တောင် မရခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး 'ငါဟာ မွေးစားသမီး ပါလား' ဆိုတဲ့ အသိတရားက ကျွန်မရဲ့ အောက်ခြေမဲ့ နာကျင်မှုတွေရဲ့ အစဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) ကျိုးပဲ့သွားသော နှလုံးသား
အဆိုးဆုံး အချိန်ကတော့ ကျွန်မ ဘွဲ့ရပြီး အလုပ်ခွင်ဝင်တဲ့ အချိန်မှာ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဆုဆု တစ်ယောက် အပြင်မှာ အပေါင်းအသင်းမှားပြီး လောင်းကစားကြွေးတွေ အများကြီး တင်သွားခဲ့တယ်။ ကြွေးရှင်တွေ အိမ်အထိ လာတောင်းတဲ့အခါကျမှ ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့ အမှန်တရားကို သိသွားခဲ့ကြတယ်။ ပမာဏက အိမ်တစ်လုံးစာလောက် ရှိနေခဲ့တာပါ။
အဲ့ဒီညက အိမ်မှာ မုန်တိုင်းဝင်သလိုပါပဲ။ ဆုဆုက ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ငိုနေပြီး ဖေဖေနဲ့ မေမေက မျက်နှာတွေ သေနေခဲ့တယ်။ ညနက်တော့ မေမေ ကျွန်မ အခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ မေမေ့ မျက်လုံးတွေက မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေတယ်။
"သမီး မေ... မေမေတို့ကို ကယ်ပါ သမီးရယ်။ ဆုဆုလေးက ငယ်ပါသေးတယ်။ သူ့မှာ အနာဂတ်တွေ ရှိသေးတယ်။ ဒီကြွေးတွေကို သမီးကုမ္ပဏီကနေ အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး ယူလာတာလို့ သမီး ဝန်ခံပေးပါလားဟင်... မေမေတို့ အိမ်ကို ရောင်းပြီး လျော်ပေးပါ့မယ်။ သမီးက လူပျိုလူလွတ်ပဲ၊ ခဏလောက် ထောင်ကျခံပေးလိုက်ပါ နော်... ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့..."
ကျွန်မ နားစည်တွေ အူသွားခဲ့တယ်။ အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်တည်းလာတယ်။
"မေမေ... သမီးကရော မေမေ့ သမီး မဟုတ်ဘူးလားဟင်။ သမီးရဲ့ အနာဂတ်၊ သမီးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကျတော့ရော..." လို့ ကျွန်မ တုန်ယင်တဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်တော့ မေမေက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်သွားတယ်။
"သူက... သူက မေမေ့ သွေးသားအရင်းမို့လို့ပါ သမီးရယ်..."
ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပြီးတိုင် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တာပါပဲ။ နှစ်ပေါင်း (၂၀) နီးပါး ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ သစ္စာရှိမှုနဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေဟာ 'သွေးသား' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းရှေ့မှာ သဲထဲရေသွန်သလို အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၆) နှုတ်ဆက်ခြင်း မရှိသော ထွက်ခွာခြင်း
ကျွန်မ အဲ့ဒီအပြစ်ကို ဝန်မခံခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအိမ်မှာလည်း ဆက်မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့ကတော့ သူတို့သမီးလေးအတွက် အိမ်ကိုရောင်းပြီး အရှက်ကွဲခံကာ ဖြေရှင်းပေးခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ ညဉ့်သန်းခေါင်ယံ အချိန်မတော်ကြီးမှာ အဝတ်အစား အိတ်လေးတစ်လုံးဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့တယ်။
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်သွားရင်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ တစ်ချိန်က ကျွန်မကို နွေးထွေးမှုတွေ ပေးခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးဟာ အခုတော့ သူစိမ်းဆန်စွာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ မျက်ရည်တွေက မိုးရေတွေနဲ့ ရောနှောပြီး ပါးပြင်ပေါ် စီးကျနေတယ်။
"မေမေ... သမီးကို တစ်ခါလောက်ဖြစ်ဖြစ် သမီးအရင်းလို တကယ်ချစ်ခဲ့ဖူးရဲ့လား..."
အဖြေမရှိတဲ့ မေးခွန်းကို ရင်ဘတ်ထဲမှာ မြိုသိပ်ရင်း၊ အတိတ်က အမှတ်တရတွေ အားလုံးကို အဲ့ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာပဲ ထားရစ်ခဲ့လိုက်တော့တယ်။
အခန်း (၇) သင်ခန်းစာနဲ့ ရှင်သန်ခြင်း
ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ။ အခုဆို ကျွန်မဟာ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှာ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးလေးတစ်ခုနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှင်သန်နေပါတယ်။ ကြားရတဲ့ သတင်းတွေအရ ဆုဆုကတော့ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေဘဲ ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ကို ဒုက္ခမျိုးစုံ ပေးနေတုန်းပဲလို့ သိရတယ်။
တစ်နေ့တော့ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ကျွန်မကို လိုက်ရှာပြီး တွေ့သွားခဲ့တယ်။ သူတို့ အရမ်းကို အိုမင်းရင့်ရော်နေကြပြီ။ ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ မေမေက ပြေးဖက်ပြီး ငိုပါတယ်။
"သမီးရယ်... မေမေတို့ မှားသွားပါတယ်။ သမီးလေးကမှ မေမေတို့ရဲ့ သမီးအစစ်ပါ။ အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့ပါတော့ နော်..."
ကျွန်မ မေမေ့ရဲ့ လက်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ကျန်နေသေးပေမဲ့ အမုန်းတရားတွေတော့ မရှိတော့ပါဘူး။
"မေမေ... သမီး ငွေကြေးအရ လိုအပ်တာ မှန်သမျှ ထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီး ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး။ ကျိုးသွားတဲ့ ဖန်ခွက်ကို ပြန်ဆက်လို့ မရသလိုပဲ၊ သမီးရဲ့ နှလုံးသားလည်း အဲ့ဒီအိမ်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ မေမေ။"
သူတို့ ကျောခိုင်းထွက်သွားတဲ့ မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိတယ်။
ဘဝဆိုတာ ပုံပြင်မဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းက ကိုယ့်သွေးသား၊ ကိုယ့်အတ္တကိုသာ ရှေ့တန်းတင်တတ်ကြတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ သွေးသားနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ လူတွေပြောကြပေမဲ့ တကယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာတော့ 'သွေး' ဆိုတာ ရေထက် ပြစ်ပါတယ်။ သူတစ်ပါးဆီက မေတ္တာကို မျှော်လင့်ပြီး ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပေးဆပ်လိုက်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း တစ်မျိုးပဲဆိုတာ ကျွန်မ နာနာကျင်ကျင် သင်ယူနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ယခုတော့... အကြွင်းမဲ့ ချစ်တတ်ဖို့ဆိုတာထက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားပြီး ချစ်တတ်ဖို့ကိုသာ ကျွန်မ ရွေးချယ်လိုက်ပါတော့တယ်။