**အခန်း (၁)**
မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ထင်းမီးခိုးနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့အတူ တံမြက်စည်းလှည်းသံဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ဘဝမနက်ခင်းတိုင်းကို နှိုးဆော်ခဲ့တဲ့ အသံတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝက ဆင်းရဲလွန်းပါတယ်။ အဖေက ကျွန်တော် မျက်စိမဖွင့်ခင်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့တာမို့ အမေဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အဖေရော အမေပါ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
အမေ့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေက ကြမ်းတမ်းနေပေမယ့် ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို လာပွတ်သပ်တိုင်း အဲ့ဒီလက်တွေလောက် နွေးထွေးလုံခြုံတဲ့အရာ လောကမှာ မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ အမေက သူများအိမ်က အဝတ်တွေလျှော်၊ ခြံတွေရှင်း၊ ရရာကျပန်းအလုပ်တွေကို လုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တယ်။ ညစာအတွက် ထမင်းကြမ်းခဲလေးနဲ့ ငပိရည်ကျဲလေးကို စားရတဲ့ရက်တွေ များပေမယ့် အမေကတော့ ကျွန်တော့်ပန်းကန်ထဲကို ဟင်းဖတ်လေးတွေ အမြဲထည့်ပေးတတ်တယ်။
"သားလေး ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ရမယ်နော်။ အမေ့လို ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်ရအောင် စာကြိုးစားပါ သား" လို့ အမေက သူ့ရဲ့ ချွေးတွေစိုနေတဲ့ နဖူးကိုသုတ်ရင်း အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးမှာ အမေကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့သလို၊ အမေဟာလည်း ကျွန်တော့်အတွက် အရာရာပါပဲ။ ကျွန်တော် စာမေးပွဲအောင်စာရင်းထွက်လို့ ဂုဏ်ထူးတွေနဲ့ အောင်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြားတော့ အမေ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ဖက်ငိုခဲ့တဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မယ် မထင်ခဲ့ပါဘူး။
**အခန်း (၂)**
ရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာ တက္ကသိုလ်သွားတက်ဖို့ အကြောင်းဖန်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ သားအမိ ရင်လေးခဲ့ရတယ်။ မြို့ကြီးပြကြီးမှာ နေဖို့ထိုင်ဖို့နဲ့ ကျောင်းစရိတ်က အမေ့ရဲ့ ကျပန်းလုပ်အားခလေးနဲ့ ဘယ်လိုမှ မလောက်နိုင်ဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် အမေက ဘာမှမပူဖို့၊ သူစီစဉ်မယ်ဆိုပြီး ပြောခဲ့တယ်။
နောက်ရက်မှာတော့ အမေ့နားရွက်မှာ အမြဲဝတ်ထားလေ့ရှိတဲ့၊ အဘွားပေးခဲ့တဲ့ ရွှေကွင်းလေးနှစ်ကွင်း ပျောက်သွားတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တယ်။ အမေက သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းလေးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စတေးလိုက်ပြီဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တယ်။ ရန်ကုန်ကိုသွားမယ့် ကားဂိတ်မှာ အမေက ကျွန်တော့်အတွက် ငါးခြောက်ကြော်တွေ၊ ငပိထောင်းတွေနဲ့ အဝတ်အစားတချို့ကို သေချာထုပ်ပိုးပေးနေတယ်။
ကားထွက်ခါနီးတော့ အမေက သူ့ခါးပုံစထဲကနေ သေချာလိပ်ထားတဲ့ ငွေစက္ကူလေးတွေကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ဆုပ်ကိုင်ပေးရင်း "အမေ့ကို စိတ်မပူနဲ့ သား... မြို့မှာ သေချာနေ။ အစားအသောက် ဆင်ခြင်ပြီး ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်နော်" လို့ မျက်ရည်ဝဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြုံးပြီး ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ကားပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်နေတဲ့ အမေ့ရဲ့ သေးကွေးကုန်းကွနေတဲ့ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ပြီး "ကျွန်တော် ကြီးပွားအောင်လုပ်ပြီး အမေ့ကို သေချာထားမယ်" လို့ ရင်ထဲကနေ သစ္စာဆိုခဲ့မိတယ်။
**အခန်း (၃)**
ဒါပေမယ့်... ရောင်စုံမီးတွေ၊ မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အဦးတွေနဲ့ အပြိုင်အဆိုင်တွေများတဲ့ မြို့ကြီးက ကျွန်တော့်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းပြီးလို့ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အလုပ်ရခဲ့ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝက တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာပဲ သူဌေးသမီး 'သီရိ' နဲ့ ကျွန်တော် ဖူးစာဆုံခဲ့တယ်။
သီရိတို့ အသိုင်းအဝိုင်းက ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး လူကုံထံတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ သူတို့နဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ စတင်ကြိုးစားလာခဲ့တယ်။ အမေ့ဆီကို ရွာပြန်ဖို့ နေနေသာသာ ဖုန်းဆက်တဲ့ အကြိမ်ရေတွေတောင် နည်းလာခဲ့တယ်။
တစ်နေ့ သီရိက ကျွန်တော့် မိသားစုအကြောင်း မေးတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တနဲ့ အရှက်တရားတွေက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပစ်လိုက်တယ်။
"ကိုယ့် မိဘတွေက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးသွားကြပြီ။ အဒေါ်တစ်ယောက်က ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့တာ။ အခု အဲ့ဒီအဒေါ်လည်း မရှိတော့ပါဘူး" လို့ ကျွန်တော် လွယ်လွယ်လေး လိမ်ပြောလိုက်မိတယ်။ အမေက ရွာမှာ ကျွန်တော့်ဆီက ဖုန်းအလာကို မျှော်နေမလားဆိုတာ ကျွန်တော် မတွေးမိတော့ဘူး။ အမေ ဖုန်းဆက်လာရင်တောင် "အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေတယ် အမေ... နောက်မှ ဆက်လိုက်မယ်" ဆိုပြီး စကားဖြတ်ဖို့လောက်သာ ကျွန်တော် ဝန်လေးနေခဲ့တယ်။
**အခန်း (၄)**
သီရိနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ပြီးတဲ့နောက် တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဆိုးရွားဆုံးနဲ့ အမှားယွင်းဆုံးနေ့တစ်နေ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။
ရုံးမှာ သီရိနဲ့အတူ အလုပ်ကိစ္စပြောနေတုန်း ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှာ လူတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်လို့ အတွင်းရေးမှူးက လာပြောတယ်။ ကျွန်တော် ထွက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော့် ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားတယ်။ အမေ...။ အမေက အရောင်လွင့်နေတဲ့ ထဘီအဟောင်းလေးနဲ့၊ ဖုန်တက်နေတဲ့ ကတ္တီပါဖိနပ်လေးကို စီးပြီး ရုံးခန်းအပေါက်ဝမှာ ရပ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အမေ့မျက်နှာမှာ အလွမ်းတွေ၊ ဝမ်းသာမှုတွေ အပြည့်နဲ့ ပြုံးသွားတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ကနေ သီရိ ထွက်လာပြီး "ဘယ်သူလဲ ကို... ဒီအဒေါ်ကြီးက" လို့ မေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ သီရိသာ အမှန်တရားကို သိသွားရင် ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးသွားမလား၊ လက်ထပ်ပွဲ ပျက်သွားမလားဆိုတဲ့ အကြောက်တရားက နှလုံးသားကို ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။ အမေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းတွေကို ကိုက်ထားမိတယ်။ ပြီးတော့ ငရဲကျမယ့် စကားတစ်ခွန်းကို ကျွန်တော် ပြောချလိုက်တယ်။
"အော်... ရွာက အသိတစ်ယောက်ပါ။ အလှူခံလာတာ ထင်တယ်။"
အမေ့ရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားတယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက နာကျင်မှု၊ အံ့ဩမှု၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အမေက ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ပါဘူး။ မျက်ရည်တွေကို အတင်းအောင့်ထားရင်း အမေက ချက်ချင်းပဲ အလိုက်တသိ ဝင်ပြောပေးခဲ့တယ်။
"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ် သမီးရယ်။ အဒေါ်က လမ်းကြုံလို့... အလှူငွေလေး လာကောက်တာပါ။"
**အခန်း (၅)**
သီရိ အထဲဝင်သွားတော့ ကျွန်တော် အမေ့ကို ရုံးအပြင်ဘက်ကို အမြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အရမ်းရှက်နေသလို၊ ဒေါသလည်း ထွက်နေမိတယ်။ အိတ်ထဲက ပိုက်ဆံငါးသောင်းတန် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပြီး အမေ့လက်ထဲ အတင်းထည့်ပေးလိုက်တယ်။
"အမေ... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ ကျွန်တော် အခု ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတာ။ သီရိတို့ မိသားစုက ဒီလိုမျိုးဆိုတာ သိရင် ကျွန်တော့်ကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရွာကို ပြန်တော့နော် အမေ... ကျွန်တော် နောက်မှ လာခဲ့မယ်။"
အမေက ကျွန်တော်ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို မယူပါဘူး။ အမေ့ရဲ့ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်ကြမ်းကြီးတွေနဲ့ ကျွန်တော့် ပါးပြင်ကို ဖွဖွလေး လာပွတ်တယ်။ အမေ့ မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတယ်။
"အမေ နားလည်ပါတယ် သားရယ်။ သားလေး ပျော်ရင်၊ သားလေး ကြီးပွားရင် အမေ ကျေနပ်ပါပြီ။ အမေ ဘယ်တော့မှ လာမနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ ကျန်းမာရေးသာ ဂရုစိုက်နော် သား..."
အမေ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ထွက်သွားတယ်။ ခါးကိုင်းကိုင်းနဲ့ အမေ့ရဲ့ ကျောပြင်လေး တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ကွဲကြေမတတ် ခံစားရပေမယ့်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ အတ္တတွေက အမေ့ကို ပြေးဖက်ပြီး တောင်းပန်ဖို့ တားဆီးထားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က အမေ ရန်ကုန်ကို ဘယ်လိုလာပြီး ဘယ်လို ပြန်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ရဘူး။ ကျွန်တော် အမေ့ကို လုံးဝ စွန့်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတာပဲ ကျွန်တော် သိခဲ့တယ်။
**အခန်း (၆)**
အချိန်တွေက ရက်စက်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ၅ နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလအတွင်းမှာ သီရိနဲ့ ကျွန်တော့် အိမ်ထောင်ရေးက ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး။ သီရိက သူ့အသိုင်းအဝိုင်းက လူတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကွာရှင်းခဲ့တယ်။ သူဌေးယောက္ခမတွေရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ရခဲ့တဲ့ အလုပ်အကိုင်၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဟန်ဆောင်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဘဝကြီးက ချက်ချင်းပဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအခါကျမှ ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ အဖြူထည်မေတ္တာ၊ အမေ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ရင်ခွင်ကို အရမ်းတမ်းတလာမိတယ်။ ကျွန်တော် ရွာကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ အမေ့ကို ဒူးထောက် တောင်းပန်ပြီး အမေနဲ့ပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း နေတော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် ရွာအဝင်ကို ရောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်လေးက ခြုံနွယ်တွေ ပိတ်ဖုံးပြီး လူမနေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်။ အိမ်နီးချင်း ဒေါ်မြလေးက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အံ့ဩသွားပြီး ပြေးလာတယ်။
"မောင်မင်း... နင် ခုမှ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ နင့်အမေ... နင့်အမေ ဆုံးသွားတာ တစ်နှစ်တောင် ပြည့်တော့မယ်..."
ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။ ဒူးတွေ ခွေကျသွားတယ်။
"နင့်အမေက မဆုံးခင်အထိ ညနေတိုင်း ရွာထိပ်မှာ ထိုင်ပြီး နင်များ လာမလားဆိုပြီး မျှော်နေရှာတာ။ နင့်ကိုလည်း တစ်ခွန်းမှ အပြစ်မပြောသွားဘူး။ သူ့မှာ ရောဂါသည်းနေတာတောင် ဆေးခန်းမပြဘဲ ပိုက်ဆံတွေ စုထားခဲ့သေးတယ်။ ရော့... ဒါလေး နင့်ကို ပေးခိုင်းသွားတယ်။"
ဒေါ်မြလေး ကမ်းပေးလာတဲ့ သံဘူးဟောင်းလေးကို ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ စက္ကူနဲ့ သေချာထုတ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတချို့ရယ်၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းက ကိုရင်လေးကို အမေ ရေးခိုင်းထားခဲ့ပုံရတဲ့ စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ရွက်ရယ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"သားလေး အခက်အခဲရှိရင် သုံးဖို့... အမေ သားကို အရမ်းချစ်တယ်"
**အခန်း (၇)**
စာရွက်လေးကို ရင်ဘတ်မှာ ဖိကပ်ထားရင်း ကျွန်တော် မြေကြီးပေါ် လဲကျကာ အော်ဟစ် ငိုကြွေးမိတော့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တတွေက အမေ့ကို ပြန်ရှင်လာအောင် မလုပ်ပေးနိုင်တော့ဘူး။
ကျွန်တော် ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ။ ကိုယ့်ကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး ချစ်တဲ့ မိခင်အရင်းကို လူရာဝင်ချင်တဲ့ စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်လို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ အတုအယောင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ၊ အတုအယောင် ဘဝတွေအတွက် အစစ်မှန်ဆုံးနဲ့ အဖြူစင်ဆုံး အမေ့မေတ္တာကို ကျွန်တော် သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်။
ဘဝမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး၊ ကိုယ့်ဆီက တစ်ခုခုကို လိုချင်မှ ချစ်ချင်ယောင်ဆောင်တဲ့ သူတွေနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်တတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ အမေ့ရဲ့ အလွမ်းတွေ၊ အမေ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ အမေ့ရဲ့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်သက်တာလုံး အသက်ရှူတိုင်း နာကျင်ရမယ့် ဒဏ်ရာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။ မိဘဆိုတာ သားသမီးက ဘယ်လောက်ပဲ ရက်စက်ပါစေ၊ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ မေတ္တာမပျက်တတ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဘုရားဆိုတာ... ကျွန်တော် အသိနောက်ကျခဲ့ရပါပြီ။