အချစ်နွံနစ်ခဲ့သူ
အခန်း (၁) - ဆုံဆည်းခြင်း အစပျိုး
ကျွန်မဘဝဟာ ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဝန်ထမ်းဘဝနဲ့ မိဘကို လုပ်ကျွေးရင်း ကိုယ့်လောကငယ်လေးထဲမှာကိုယ် ပျော်မွေ့ခဲ့သူပါ။ အချစ်ဆိုတာကို စာအုပ်တွေထဲမှာပဲ ဖတ်ဖူးပြီး တကယ့်လက်တွေ့ဘဝမှာ အဲ့ဒီလောက်ကြီး ပြင်းရှလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။ အဲ့ဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေခဲ့တယ်။ မှတ်တိုင်မှာ မိုးခိုနေရင်း ထီးလေးတစ်ချောင်းနဲ့ ကျွန်မဘေးနား ရောက်လာခဲ့တဲ့ "မင်းသန့်"။
"ညီမ... မိုးတအားသည်းနေတယ်၊ ဒီထီးလေး ဆောင်းသွားလိုက်ပါလား"
သူ့ရဲ့ သဘောကောင်းလှတဲ့ အပြုံးနဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ခံတပ်တွေကို အလွယ်တကူပဲ ဖြိုချနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစလို့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ သူ့ကိုဗဟိုပြုပြီး လည်ပတ်ခဲ့တော့တာပါပဲ။ သူဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းကြားထဲက မီးအိမ်လေးတစ်လုံးလို ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (၂) - ချိုမြိန်သော အိပ်မက်များ
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက တကယ့်ကို သာယာခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ ကျွန်မ ဘာကိုကြိုက်တတ်လဲ၊ ဘာကို မုန်းတတ်လဲဆိုတာကအစ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်တတ်သူပါ။ တစ်ခါတလေ ရုံးဆင်းချိန်မှာ ကျွန်မကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်လေးတွေဝယ်ပြီး စောင့်နေတတ်တဲ့ သူ့ကိုကြည့်ပြီး "ဒီလူသားဟာ ငါ့ဘဝအတွက် ဖန်ဆင်းရှင်က ပေးတဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ" လို့ ကျွန်မ တထပ်တည်း ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။
"နွေ... ကိုယ်တို့ နောက်နှစ်ဆိုရင် အိမ်ထောင်ပြုကြမယ်နော်၊ ကိုယ် မင်းကို သိပ်ချစ်တာပဲ"
သူ့ရဲ့ ကတိစကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ခိုင်မာလွန်းတဲ့ ကျောက်ဆောင်တွေလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးတွေ၊ အချိန်တွေနဲ့ အနာဂတ်တွေကို သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ထားခဲ့မိတယ်။ သူ စီးပွားရေး အဆင်မပြေဘူးလို့ ပြောတိုင်း ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ အားလုံးကို ထုတ်ပေးခဲ့တာဟာ အချစ်ကြောင့်လို့ပဲ ကျွန်မ သတ်မှတ်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၃) - သံသယရဲ့ အရိပ်အယောင်
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ မင်းသန့်ဟာ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ စသတိထားမိလာတယ်။ ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ပိတ်ထားတတ်တာ၊ ချိန်းထားရင် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးနဲ့ ပျက်ကွက်တာတွေ များလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မေးမိတိုင်း သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်အော်တတ်လာတယ်။
"နွေ... ကိုယ် အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ မင်းမသိဘူးလား၊ ကိုယ့်ကို မယုံဘူးလား"
အဲ့ဒီ "မယုံဘူးလား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံချင်ခဲ့တာပါ။ ရင်ထဲမှာ စူးခနဲ နာကျင်နေပေမယ့် "သူ ပင်ပန်းနေလို့ပါ" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချော့ခဲ့မိတယ်။ အချစ်နွံထဲကို ကျွန်မ တစ်လှမ်းချင်း နစ်ဝင်နေပြီဆိုတာ အဲ့ဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၄) - ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုနဲ့ ထိပ်တိုက်တိုးခဲ့ပါတယ်။ မင်းသန့်ရဲ့ ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု... "ကိုကို... မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ဖိတ်စာတွေ မှာပြီးပြီနော်" တဲ့။
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်လာတယ်၊ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗလောင်ဆူသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ မယုံနိုင်ဘဲ သူ့ကို ပြန်မေးမိတော့ သူက အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။
"အေး... ဟုတ်တယ်၊ ငါ့အမေက သဘောတူထားတဲ့ သူဌေးသမီး ရှိတယ်၊ သူနဲ့ လက်ထပ်မှ ငါ့အကြွေးတွေ ကြေမှာ၊ နွေ... မင်းကတော့ ငါ့ကို နားလည်ပေးနိုင်မယ် မဟုတ်လား"
နားလည်ပေးရမယ်တဲ့လား...။ ကျွန်မရဲ့ သုံးနှစ်တာ အချိန်တွေ၊ စေတနာတွေနဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို သူက "နားလည်ပေးမှု" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့ အလဲအထပ် လုပ်ခဲ့တာလား။
အခန်း (၅) - နာကျင်ခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်
သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့က ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံးနေ့ပါပဲ။ သူဟာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကိုတွဲပြီး ပြုံးပျော်နေချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့ရတယ်။ သူ ကျွန်မဆီက ယူသွားခဲ့တဲ့ ငွေကြေးတွေထက် သူ ဖျက်ဆီးသွားခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေက ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။
ကျွန်မ သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ခဲ့မိသေးတယ်။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ "ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ရော ချစ်ခဲ့ရဲ့လား" လို့ မေးဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မကို သေလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။
"ချစ်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အချစ်က ထမင်းစားလို့ မရဘူးလေ နွေရဲ့၊ မင်းက ငါ့အတွက်တော့ လိုတာဖြည့်ပေးတဲ့ အားကိုးရာတစ်ခုပဲ"
အခန်း (၆) - ပြတ်သားခြင်းနှင့် နောင်တ
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပါတယ်။ ဒီနွံထဲမှာ ဆက်နစ်နေရင် ကျွန်မ သေသွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငိုယိုဖို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျွန်မဆီက လိမ်လည်ယူသွားတဲ့ အရာတွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ယူဖို့ပါ။
"ရှင် ကျွန်မကို သုံးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို လူတစ်ယောက်လို့ ထင်ပြီး တန်ဖိုးထားခဲ့မိတာ... အခုတော့ ရှင့်ရဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြင်လိုက်ရလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ကျွန်မ စကားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျောခိုင်းလာတဲ့ အချိန်မှာ မျက်ရည်တွေ ကျနေပေမယ့် အဲ့ဒီမျက်ရည်တွေဟာ နာကျင်လို့ ကျတာ မဟုတ်တော့ဘဲ လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် ကျတဲ့ မျက်ရည်တွေပါ။
အခန်း (၇) - သင်ခန်းစာနှင့် အသစ်စတင်ခြင်း
အခုဆိုရင် အချိန်တွေ အတော်ကြာခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ ပြန်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတလေ လမ်းမှာ သူ့ကို တွေ့မိတတ်ပေမယ့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ စည်းစိမ်တွေကြားမှာ ပျော်မနေရှာပါဘူး၊ လောဘနောက် လိုက်ရင်း ပိုပြီး ပင်ပန်းနေတာကို တွေ့ရတယ်။
အချစ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို၊ နွံထဲကိုလည်း ဆွဲနှစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားခဲ့ရပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်ဘဲ သူတစ်ပါးကို ပုံအောချစ်မိတဲ့ အချစ်ဟာ အဆိပ်အတောက်ပဲ ဆိုတာပါပဲ။
ဒီနေ့မှာတော့ ကျွန်မဟာ အချစ်နွံထဲက ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် အသက်ရှူရတာ ပေါ့ပါးနေပါပြီ။
ဘဝသင်ခန်းစာ
ဘဝမှာ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ အချစ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဘဝကို အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့။ မှားယွင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ နောင်တဟာ တစ်သက်လုံးစာ အမာရွတ် ဖြစ်သွားနိုင်လို့ပါပဲ။