**အိမ်အကူမလေး**
**အခန်း (၁) - မစိမ်းရက်တဲ့ အစ**
ကျွန်မ နာမည်က အေးအေးပါ။ ဧရာဝတီတိုင်းက ရွာလေးတစ်ရွာကနေ ရန်ကုန်ဆိုတဲ့ မြို့ကြီးဆီကို ခြေချခဲ့တာဟာ မိသားစုရဲ့ ဝမ်းရေးအတွက်ပါ။ အသက် ၁၉ နှစ်ဆိုတာ တခြားသူတွေအတွက် တက္ကသိုလ်တက်ပြီး အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ရမယ့် အချိန်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ သူဌေးအိမ်က အိမ်အကူမလေး ဘဝနဲ့ စတင်ခဲ့ရပါတယ်။
ရန်ကုန်က တိုက်ကြီးတစ်တိုက်ရှေ့မှာ ရပ်နေရင်း ကျွန်မ လက်ထဲက အထုပ်ကလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိတယ်။ ကြောက်လည်းကြောက်တယ်၊ ရှက်လည်းရှက်မိတယ်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ "ဒေါ်လေး" လို့ ခေါ်ရမယ့် အိမ်ရှင်မကြီးက ကျွန်မကို အပေါ်အောက် ကြည့်ပြီး သူ့သား "ကိုမင်းသန့်" နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပါတယ်။
"ဒါ ငါ့သား... ကိုမင်းသန့်တဲ့။ သူ့အခန်းကို သေချာရှင်း၊ သူ့အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ မီးပူတိုက်။ အမှားမခံဘူးနော် အေးအေး"
ကျွန်မ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ မသိခဲ့တာက အဲဒီ "ကိုမင်းသန့်" ဆိုတဲ့ လူသားဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှပဆုံး အိပ်မက်နဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အိပ်မက်ဆိုးတွေကို ယူဆောင်လာပေးမယ့်သူ ဖြစ်နေတာပါပဲ။
---
**အခန်း (၂) - အနီးနားက နွေးထွေးမှု**
ကိုမင်းသန့်က ဒေါ်လေးပြောသလို ခက်ထန်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက သဘောကောင်းတယ်၊ စကားပြောရင်လည်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်ရင်း ပင်ပန်းနေတဲ့အခါမျိုးမှာ "အေးအေး... နားဦးလေ၊ မုန့်စားဦးမလား" လို့ သူက မကြာခဏ မေးတတ်တယ်။
တစ်ညတော့ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကြမ်းတိုက်နေရင်း ဖန်ခွက်တစ်ခု မှားခွဲမိသွားတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းကြောက်သွားပြီး တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကောက်နေတုန်း ကိုမင်းသန့် ရောက်လာတယ်။
"ဖယ်... ဖယ်... လက်ရှသွားဦးမယ်။ ငါကောက်ပေးမယ်"
သူက ကျွန်မလက်ကို အသာအယာ ဆွဲဖယ်ပြီး ဖန်ကွဲစတွေကို ကောက်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ဆီကရတဲ့ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ ဝေဒနာတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုကို..." လို့ ကျွန်မ အမှတ်မထင် ခေါ်မိတော့ သူက ပြုံးပြီး ကျွန်မခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ခဲ့တယ်။ အိမ်အကူမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားဟာ အဲဒီအပြုံးမှာတင် အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ရပါတယ်။
---
**အခန်း (၃) - တိတ်တဆိတ် ပွင့်လန်းတဲ့ ချစ်ခြင်း**
လတွေ ကြာလာတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ကြားမှာ သံယောဇဉ်တွေ ပိုခိုင်မြဲလာတယ်။ ဒေါ်လေး အပြင်သွားတဲ့ အချိန်တွေဟာ ကျွန်မတို့အတွက် လွတ်လပ်တဲ့ အချိန်တွေပေါ့။ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မကို စာအုပ်တွေ ဖတ်ပြတယ်၊ သူ့ရဲ့ အကြောင်းတွေကို ပြောပြတယ်။
"အေးအေး... ကိုယ် မင်းကို အိမ်အကူတစ်ယောက်လို မမြင်ပါဘူး။ မင်းက အရမ်းဖြူစင်တာပဲ"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်သမီးပုံပြင်ထဲကလိုပါပဲ။ တစ်ခါတစ်လေ သူက ကျွန်မလက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ် မင်းကို ဒီဘဝကနေ ကယ်ထုတ်ပါ့မယ်" လို့ ကတိတွေ ပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဂုဏ်ဒြပ်ဆိုတဲ့ အုတ်တံတိုင်းကြီး ရှိနေတာကို။ ဒါပေမဲ့ လူငယ်သဘာဝ အချစ်မှာ မျက်စိကန်းခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ အရာအားလုံးကို "ချစ်လို့" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ သူ့ကို ပုံအပ်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မဟာ လောကကြီးမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးလို့ ထင်ခဲ့တာ။
---
**အခန်း (၄) - မိုးတိမ်ညိုတွေ ဖုံးလွှမ်းလာခြင်း**
ပျော်ရွှင်မှုတွေက သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး။ တစ်နေ့တော့ အိမ်ကို ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာတယ်။ ကိုမင်းသန့်နဲ့ စေ့စပ်မယ့်သူလို့ ပြောကြတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုတစ်ခုက သမီးချောလေး။ ဒေါ်လေးက ပြုံးရွှင်နေပြီး ကျွန်မကိုတော့ "အေးအေး... ဧည့်သည်တွေကို အအေးချပေးစမ်း" လို့ ခပ်စိမ်းစိမ်း ခိုင်းလိုက်တယ်။
ကျွန်မ အအေးခွက်တွေ ကိုင်ပြီး သွားတဲ့အခါ ကိုမင်းသန့်နဲ့ ဟိုမိန်းကလေး ရယ်မောနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို မြင်တော့ အေးစက်သွားတယ်။ ကျွန်မကို မသိသလိုပဲ။
အဲဒီညမှာ ကျွန်မ သူ့အခန်းထဲ ခိုးဝင်ပြီး ငိုရင်းမေးမိတယ်။
"ကိုကို... ဟိုမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲဟင်။ ကိုကို ကျွန်မကို ကတိပေးထားတယ်လေ"
သူက ကျွန်မကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်ပြီး...
"အေးအေး... နားလည်စမ်းပါ။ အဲဒါ လူမှုရေးအရလေ။ ငါ့မေမေ စီစဉ်တာ။ မင်းက အိမ်အကူလေ... ငါတို့က ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ မင်းသိသင့်တယ်"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ မနေ့ကအထိ ချစ်ပါတယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အခုတော့ ကျွန်မကို "အိမ်အကူ" ဆိုတဲ့ ဘောင်ထဲ ပြန်တွန်းပို့နေပြီ။
---
**အခန်း (၅) - နာကျင်ခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်**
နောက်ပိုင်းမှာ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မကို ရှောင်လာတယ်။ ဒေါ်လေးကလည်း ကျွန်မတို့ အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပုံရတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ဗိုက်ထဲက မအီမသာ ဖြစ်လာပြီး ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်... ကျွန်မမှာ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ သွေးသားလေး ရှိနေပြီဆိုတာ။
ဝမ်းသာအားရနဲ့ ကိုမင်းသန့်ကို သွားပြောတဲ့အခါ သူ့ဆီကရတဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မဘဝကို အမှောင်ချလိုက်သလိုပါပဲ။
"ဘာ... မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်! မဖြစ်နိုင်တာ။ အေးအေး... မင်း ငါ့ကို အကျပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတာလား။ ဒီကလေးက ငါ့ကလေး ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူသိမှာလဲ"
ကျွန်မ နားထဲမှာ အုန်းခနဲ မြည်သွားတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူ၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ရတဲ့သူက ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို ခြေတော်တင် နင်းခြေလိုက်ပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒေါ်လေး အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး ကျွန်မကို ပါးရိုက်လိုက်တယ်။
"တောက်... အမြီးကျိတ်မလေး။ ငါ့သားကို မြူဆွယ်တယ်ပေါ့လေ။ အခုချက်ချင်း ငါ့အိမ်က ထွက်သွား!"
ကျွန်မကို အဝတ်ထုတ်လေး တစ်ထုတ်နဲ့ အိမ်ပြင်ကို မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသန့်ကတော့ လူမိုက်တစ်ယောက်လို ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ ဝင်မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒီကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ နှလုံးသားဟာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
---
**အခန်း (၆) - ကြွေလွင့်သွားသော ပန်းကလေး**
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ရန်ကုန်ညမှာ ကျွန်မ လမ်းဘေးမှာ ခွေယိုင်နေမိတယ်။ သွားစရာ နေရာမရှိ၊ အားကိုးရာ မရှိ။ ရွာက မိဘတွေကိုလည်း မျက်နှာမပြရဲဘူး။ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးအတွက် တွေးပြီး ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။
"အမေ... သမီး မှားသွားပြီ။ သမီး အချစ်ကို ယုံမိတာ မှားသွားပြီ"
အဲဒီညမှာတင် ကျွန်မ သွေးတွေ ဆင်းလာခဲ့တယ်။ နာကျင်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလို့ သတိလစ်မတတ်ပါပဲ။ ဆေးရုံရောက်တဲ့အခါ ဆရာဝန်က ပြောတယ်... "ကလေး ပျက်သွားပြီ" တဲ့။
ကျွန်မ မငိုတော့ဘူး။ မျက်ရည်တွေလည်း ခန်းခြောက်သွားပြီ။ ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်လေး၊ ကိုမင်းသန့် ပေးခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး အမှတ်တရလေးက ကျွန်မကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ပြီ။
---
**အခန်း (၇) - သင်ခန်းစာနဲ့ ဘဝသစ်**
တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်...
ကျွန်မ ရွာကို ပြန်မသွားခဲ့ပါဘူး။ မြို့ပြင်က စက်ရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်ရင်း ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ခဲ့တယ်။ အရင်ကလို နုနယ်တဲ့ အေးအေး မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘဝရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ကျွန်မကို မာကျောစေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့တော့ သတင်းစာထဲမှာ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် သတင်းနဲ့ ဓာတ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ပြုံးနေတယ်၊ သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးကလည်း လှပလွန်းတယ်။ သူတို့က ဂုဏ်ဒြပ်ချင်း တူညီတဲ့ လောကထဲမှာ ပျော်ရွှင်နေကြတာပေါ့။
ကျွန်မ အဲဒီသတင်းစာကို အမှိုက်ပုံးထဲ လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ နာကျင်နေတုန်းပဲလား? နာကျင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို မငိုတော့ဘူး။
**ဘဝသင်ခန်းစာ -**
လောကမှာ "အချစ်" ဆိုတာထက် "ကိုယ်ချင်းစာတရား" နဲ့ "တာဝန်ယူမှု" က ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားခဲ့ပြီ။ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ၊ ငွေကြေးတွေကြားမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို အပေါင်ဆုံးခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှားကနေ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ အိမ်အကူဆိုတာ အလုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အိမ်အကူမလေးရဲ့ သိက္ခာနဲ့ နှလုံးသားဟာ ဘယ်သူ့ခြေထောက်အောက်မှာမှ နင်းခြေခံဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အခုတော့ နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မ ရှေ့ဆက်လျှောက်ရမယ့် လမ်းတွေမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အလွယ်တကူ မယုံကြည်တော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အရင်က အိမ်အကူမလေး အေးအေး မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘဝကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။
--- **ပြီးပါပြီ** ---