**တရားမဝင်မယား၏ နောင်တ**
**အခန်း (၁) - ရွေးချယ်ခဲ့မိတဲ့ လမ်းမှား**
ကျွန်မ နာမည်က သန္တာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျွန်မဟာ ဘဝကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဖြတ်သန်းနေတဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုမင်းထက်နဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကိုမင်းထက်က ကျွန်မထက် အသက် ၁၀ နှစ်လောက်ကြီးပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ပါ။ သူနဲ့ စကားပြောရတာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လုံခြုံမှုတစ်ခုကို ရရှိနေသလိုပါပဲ။
"သန္တာ... ကိုယ့်အိမ်ထောင်ရေးက အေးစက်နေတာ ကြာပြီ။ ကိုယ့်ဇနီးနဲ့က သားသမီးမျက်နှာကြောင့်သာ အတူနေနေရတာ၊ အချစ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး"
သူ့ဆီက ဒီစကားကို ကြားရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ကို သနားမိသွားတယ်။ အဲ့ဒီ "သနားစိတ်" ကပဲ ကျွန်မဘဝကို ချောက်ထဲတွန်းပို့မယ့် "အချစ်" ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မတွေးခဲ့မိဘူး။ သူဟာ အိမ်ထောင်ရှိသူမှန်း သိသိကြီးနဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်မိသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ဆင်ခြေတွေပေးခဲ့တယ်... "ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဘူး၊ သူ့ကို ချစ်ရုံလေးတင်ပါ" ဆိုပြီးတော့ပေါ့။
---
**အခန်း (၂) - ပုန်းကွယ်ထားရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှု**
ကိုမင်းထက်က ကျွန်မအတွက် မြို့ပြင်က ကွန်ဒိုလေးတစ်ခုမှာ တိုက်ခန်းငှားပေးထားတယ်။ အဲ့ဒီအခန်းလေးဟာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကမ္ဘာလေးပေါ့။ သူ လာတဲ့အချိန်ဆိုရင် ကျွန်မ အရမ်းပျော်ခဲ့ရတယ်။ သူကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေချက်ပေးတယ်၊ သူ့ရဲ့ အလုပ်ပင်ပန်းမှုတွေကို နားထောင်ပေးတယ်။
"သန္တာက ကိုယ့်အတွက်တော့ အနားယူရာ ဆိပ်ကမ်းလေးပဲ" လို့ သူက ချိုချိုသာသာ ပြောတတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပျော်ရွှင်မှုတွေက ခဏတာပါ။ ညဘက် ၉ နာရီထိုးပြီဆိုရင် သူဟာ သူ့အိမ်ကို ပြန်ရတော့မယ်။ သူ ပြန်သွားတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရတယ်။ ဖုန်းဆက်ချင်ပေမဲ့ သူ့ဇနီးနဲ့ ရှိနေမှာစိုးလို့ မဆက်ရဲခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူလိုချင်တဲ့အချိန်မှ သုံးလို့ရတဲ့ "အရံလူ" တစ်ယောက်မှန်း သိနေပေမဲ့လည်း သူ့အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်တွေက ကျွန်မမျက်စိကို ကန်းစေခဲ့တယ်။
---
**အခန်း (၃) - အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ အရသာ**
သင်္ကြန်၊ သီတင်းကျွတ် စတဲ့ ပွဲတော်ရက်တွေ ရောက်လာရင် ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုက အထ உச்சကို ရောက်တယ်။ သူကတော့ သူ့မိသားစု၊ သူ့သားသမီးတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး ခရီးတွေထွက်နေချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ ကွန်ဒိုခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေရတယ်။
Facebook မှာ သူ့ဇနီးတင်ထားတဲ့ မိသားစုပုံလေးတွေကို ခိုးကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲ စူးခနဲ နာကျင်ရတယ်။ အဲ့ဒီပုံထဲမှာ သူက ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်ပြောလို့မရတဲ့၊ လူတကာရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံရမယ့် "တရားမဝင်မယား" တစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း အဆက်အသွယ်ဖြတ်ခဲ့ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ကျွန်မကို လမ်းမှားကနေ ပြန်ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားကြလို့ပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ သူတို့ကို ကျွန်မ ရန်သူလို မြင်ခဲ့မိတယ်။
---
**အခန်း (၄) - မုန်တိုင်းမတိုက်ခင် ငြိမ်သက်ခြင်း**
ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတယ်။ အဲ့ဒီသတင်းကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ဝမ်းသာမလို၊ ဝမ်းနည်းမလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကိုမင်းထက်ကို ပြောပြတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ပျော်ရွှင်ရိပ်မပြဘဲ ပျက်သွားတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။
"သန္တာ... အခုက အဆင်မပြေသေးဘူးလေ။ ကိုယ့်အလုပ်တွေကလည်း ရှုပ်နေတာ၊ ပြီးတော့... အိမ်က ကိစ္စတွေကလည်း..."
သူ့ဆီကနေ "ဒီကလေးကို ဖျက်ချလိုက်ပါ" ဆိုတဲ့ စကားထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ လူက ကျွန်မတို့ရဲ့ သွေးသားကို ငြင်းပယ်လိုက်တာပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားများမှုတွေ၊ အေးစက်မှုတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မဆီ လာတာ ကျဲသွားတယ်၊ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။
---
**အခန်း (၅) - အမှန်တရားရဲ့ ဓားချက်**
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်လုံးဝင်လာတယ်။ ကိုမင်းထက်ရဲ့ ဇနီးဆီကပါ။ သူမ ကျွန်မဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ရန်တွေ့ဖို့၊ ပါးရိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဖို့ ရောက်လာတာပါ။
"ညီမလေး... ကိုမင်းထက်က မင်းကို ဘယ်တော့မှ တရားဝင်ဇနီးအဖြစ် တင်မြှောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အရမ်းနှမြောတဲ့သူ။ အခုလည်း သူက မင်းကို မသိတော့ဘူးလို့ အစ်မကို ဝန်ခံထားပြီးပြီ။ မင်းကို သူက 'ခဏတာ အပျော်' လို့ပဲ ပြောခဲ့တာ"
အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေ၊ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ဘဝတွေက သူ့အတွက်တော့ "ခဏတာ အပျော်" တဲ့လား။ အဲ့ဒီညမှာတင် ကိုမင်းထက်ဆီက Message တစ်စောင် ရောက်လာတယ်။
"ငါတို့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ကြရအောင်။ မင်းအတွက် ငွေအချို့ ငါ လွှဲပေးလိုက်မယ်။ နောက်ထပ် ငါ့ဘဝထဲကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့"
---
**အခန်း (၆) - အရာအားလုံးရဲ့ နိဂုံး**
ကျွန်မမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ ချစ်သူက စွန့်ပစ်သွားတယ်၊ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ပျက်စီးခဲ့ရတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကြောင့် ဝမ်းထဲက ကလေးလေးပါ ပျက်ကျသွားခဲ့တာပါပဲ။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နာကျင်စွာ လဲလျောင်းနေရင်း ကျွန်မ ဘာလို့ ဒီလမ်းကို ရွေးခဲ့မိလဲဆိုတာကို နောင်တရလို့မဆုံးတော့ဘူး။
ကိုမင်းထက်ကတော့ သူ့မိသားစုဆီကို နောင်တရသူယောင်ဆောင်ပြီး ပြန်သွားခဲ့ပြီ။ လူတွေကလည်း သူ့ကိုပဲ ခွင့်လွှတ်ကြလိမ့်မယ်။ ကျွန်မလို "တရားမဝင်မယား" ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံရရင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တွေကို အံတုရင်း ဒီနောင်တမီးထဲမှာ ဆက်ပြီး လောင်မြိုက်နေရဦးမှာပါ။
---
**အခန်း (၇) - နောက်ဆုံးကျန်ရစ်တဲ့ နောင်တ**
အခုဆိုရင် ကျွန်မ အသက် ၃၀ ကျော်ခဲ့ပြီ။ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ မချစ်ရဲတော့ဘူး။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တိုင်း ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေက အလိုလိုကျလာတတ်တယ်။
"အချစ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးအောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာပြီး အိမ်ထောင်ရှိသူတစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှားဟာ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်လို့ မကုန်နိုင်တဲ့ ကြွေးမြီတစ်ခုလိုပါပဲ။ တပါးသူရဲ့ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးပြီး ရယူတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ ဘယ်တော့မှ မမြဲဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အရင်းအနှီးကြီးကြီးနဲ့ သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။
---
**ဘဝသင်ခန်းစာ**
တခြားသူရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို မက်မောပြီး ကိုယ့်ဘဝကို အမှောင်ချမယ့် လမ်းကို မရွေးချယ်ပါနဲ့။ "အချစ်" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေတာထက်၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ရတာက ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။ တရားမဝင်တဲ့ အရာမှန်သမျှဟာ နောက်ဆုံးမှာ "နောင်တ" ပဲ ကျန်ရစ်မှာပါ။