**အခန်း (၁) - အတိတ်က ပုံရိပ်များ**
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုကို ရောက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပြောပြလို့မရတဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေက အမြဲတမ်း ရောထွေးပြီး ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က အချိန်တွေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက အခုထိ မမှန်ချင်သေးပါဘူး။
ကျွန်မနာမည်က နှင်း။ သူကတော့ သီဟ ပါ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက သာမန်လူတန်းစားတွေရဲ့ ဘဝထဲကနေ အစပြုခဲ့တာပါ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းထဲမှာ စတင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးဟာ အရမ်းကို ရိုးရှင်းပြီး ဖြူစင်ခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ စကားနည်းပေမယ့် ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အပြုံးတစ်ခုအတွက်နဲ့ အရာရာကို ပေးဆပ်ရဲတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မတို့မှာ ငွေကြေးမပြည့်စုံပေမယ့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမကူညီရင်း တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက လောကကြီးမှာ အခိုင်မာဆုံးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
**အခန်း (၂) - ပေးဆပ်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပါယ်**
ကျောင်းပြီးတော့ ကျွန်မတို့ ဘဝရဲ့ လက်တွေ့လောကထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။ သီဟက သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ကြီးမားသလောက် လက်တွေ့မှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရပါတယ်။ သူလိုချင်တဲ့ အလုပ်ရဖို့၊ သူတက်ချင်တဲ့ သင်တန်းတွေ တက်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မက အလုပ်နှစ်ခုခွဲလုပ်ပြီး သူ့ကို ထောက်ပံ့ခဲ့တယ်။
"နှင်းရယ်... ကိုယ်အောင်မြင်လာတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် နှင်းကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအကောင်းဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်အောင် ထားမှာပါ" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းနေတဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောဖူးပါတယ်။
အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတာပါ။ သူအောင်မြင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် မစားရ၊ မဝတ်ရရင်တောင် ကျေနပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ချက်စားခဲ့တဲ့ ကြက်ဥကြော်လေး တစ်လုံးနဲ့ ထမင်းပူပူလေးဟာ အဲ့ဒီအချိန်က ဟိုတယ်ကြီးတွေက အစားအသောက်တွေထက် ပိုပြီး အရသာရှိခဲ့ပါတယ်။ သူနဲ့အတူ ရှိနေရတဲ့ အချိန်တိုင်းက ကျွန်မအတွက်တော့ လုံခြုံမှုအပြည့်အဝရှိတဲ့ နွေးထွေးသော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုပါပဲ။
**အခန်း (၃) - အေးစက်လာသော နွေဦး**
အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သီဟရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အရာထင်လာခဲ့တယ်။ နိုင်ငံတကာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးကောင်းတစ်ခု ရသွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝလေးက ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကောင်းသော ပြောင်းလဲခြင်းတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
သူ့ရဲ့ အလုပ်ချိန်တွေက ပိုများလာတယ်။ အရင်လို ဖုန်းခေါ်ရင် ချက်ချင်းမကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ချ်ပို့ရင်လည်း နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမှ "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေး တစ်ကြောင်းသာ ပြန်လာတတ်တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မက သူ့ကို နားလည်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ အလုပ်ပင်ပန်းနေလို့ပါလေ ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ် (Intuition) က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေခဲ့တယ်။
သူ့ဆီကနေ ရေမွှေးနံ့ စိမ်းစိမ်းတွေ ရလာတယ်။ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း Password ခံထားပြီး ကျွန်မ အနားရောက်လာတိုင်း မျက်နှာပျက်ပျက်သွားတတ်တယ်။ အရင်က ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာလေး နည်းနည်းညှိုးသွားတာနဲ့ ပြာယာခတ်သွားတတ်တဲ့ သူက အခုတော့ ကျွန်မ ငိုနေတာတောင် လှည့်မကြည့်တော့တဲ့အထိ အေးစက်လာခဲ့ပါတယ်။
**အခန်း (၄) - ကွဲအက်သွားသော မှန်တစ်ချပ်**
အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သီဟ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီကနေ မက်ဆေ့ချ်ဝင်လာတဲ့ အသံကြားလို့ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ စာကြောင်းလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
"ကိုကို... ဒီည ကိုကို့ကို လွမ်းလို့ အိပ်မပျော်ဘူး"
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးခွဲခံလိုက်ရသလို အသက်ရှူလို့တောင် မရတော့ပါဘူး။ ဖုန်းကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုမှ မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ အသက်ထက်မက ချစ်ရတဲ့သူ၊ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှု၊ အချိန်၊ ငွေကြေး အရာအားလုံးကို ပုံအောပြီး ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မကို ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပါဘူး။
သီဟ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျနေတဲ့ ကျွန်မကို မြင်သွားတယ်။ သူ လန့်သွားမယ်၊ တောင်းပန်မယ် လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့်...
**အခန်း (၅) - အရက်စက်ဆုံးသော လူသား**
သူ့ရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ ဘာအပြစ်ရှိမှုမှ မခံစားရတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သူပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို သက်သက်မဲ့ သတ်ပစ်လိုက်တာပါပဲ။
"မင်းသိသွားပြီဆိုတော့လည်း ရှင်းအောင် ပြောပြရတာပေါ့။ ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင် နှင်း။ ငါ မင်းနဲ့ ဆက်ပြီး မနေချင်တော့ဘူး။"
"ဘာလို့လဲ ကို... နှင်း ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။ နှင်း ကိုယ့်ကို ဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာ ကို သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရက်ရတာလဲ" ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း သူ့ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။
သူက ကျွန်မရဲ့ လက်တွေကို အေးတိအေးစက် ဖယ်ချလိုက်ပြီး...
"မင်း အမှားလုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါ့ဘဝ ရှေ့ဆက်ဖို့အတွက် မင်းက ငါ့ကို ဘာမှ အထောက်အကူ မပေးနိုင်တော့ဘူး။ သူက ကုမ္ပဏီရှယ်ယာရှင်ရဲ့ သမီး။ ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် သူက လိုအပ်တယ်။ မင်းနဲ့ ငါနဲ့က အဆင့်အတန်း ကွာသွားပြီ နှင်း။ တောင်းပန်ပါတယ်။"
အဲ့ဒီစကားတွေ ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေတောင် ခန်းခြောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့သူဟာ တစ်ချိန်က ကျွန်မနဲ့အတူ ထမင်းတစ်ပွဲတည်းကို ခွဲစားခဲ့တဲ့ သီဟ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရုပ်လုံးပြောင်းသွားရတာလဲ။ သူဟာ ကျွန်မ သိခဲ့ဖူးတဲ့ ချစ်သူမဟုတ်တော့ဘဲ လောကမှာ အရက်စက်ဆုံးသော လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
**အခန်း (၆) - ပြိုကျသွားသော ကောင်းကင်**
သူက အဝတ်အစားတွေ အိတ်ထဲထည့်ပြီး အခန်းထဲကနေ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ တံခါးပိတ်သွားတဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတာကို ကြေညာလိုက်သလိုပါပဲ။ လိုက်ဆွဲဖို့၊ တားဖို့ ကျွန်မမှာ ခွန်အားတွေ မရှိတော့ပါဘူး။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပုံပြင်တွေထဲမှာလို အမြဲတမ်း လှပမနေဘူးဆိုတာ လက်တွေ့ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အရာရာပေးဆပ်ခဲ့ပေမယ့် အဆုံးသတ်မှာတော့ ဟောင်းနွမ်းသွားတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို လမ်းဘေးမှာ အပစ်ပယ်ခံခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီညက အမှောင်ကျနေတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ငိုကြွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွေ အားလုံး အဲ့ဒီညမှာပဲ အသေတ်ခံလိုက်ရပါပြီ။
**အခန်း (၇) - အမာရွတ်များနှင့် ကျန်ရစ်သော သင်ခန်းစာ**
အချိန်တွေက ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားပေးတယ်လို့ လူတွေက ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့သော ဒဏ်ရာတွေကတော့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အမာရွတ်အဖြစ်နဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ထာဝရ ကျန်ရစ်နေတတ်ပါတယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မ ကိုယ့်ဘဝပေါ်မှာ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ရပ်တည်နေနိုင်ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် အချစ်ဆိုတဲ့ အရာကိုတော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ယုံကြည်ဖို့ သတ္တိမရှိတော့ပါဘူး။ သီဟ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အရင်လို နာကျင်မှုတွေ မရှိတော့ပေမယ့် ဆွေးမြည့်တဲ့ ခံစားချက်လေးတော့ ကျန်နေဆဲပါ။
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်မ ရလိုက်တဲ့ ဘဝသင်ခန်းစာကတော့ ကြီးမားပါတယ်။ "လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ချစ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အထိတော့ ဘယ်တော့မှ မပေးဆပ်ပါနဲ့" ဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို မသိတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အချိန်တွေ၊ ခွန်အားတွေကို ပေးဆပ်လိုက်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ လောကမှာ အရက်စက်ဆုံးသော လူသားဆိုတာ အစကတည်းက ရန်သူဖြစ်နေတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ချိန်က ကိုယ်အချစ်ရဆုံး၊ ကိုယ်အယုံကြည်ရဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပြီးမှ ရက်ရက်စက်စက် ကျောခိုင်းသွားတတ်တဲ့သူတွေသာလျှင် တကယ့် အရက်စက်ဆုံးသော လူသားတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။
(ပြီးပါပြီ)